Φορολογική Πολιτική

Τοποθέτηση σε ημερίδα με θέμα «Εργαλεία επιλογής φορολογικού συστήματος – ζητήματα φορολογικής εφαρμογής» | 8.5.2018

Δελτίο Τύπου

 

Αθήνα, 08.05.2018

 

Τοποθέτηση στην ημερίδα του Ελληνικού Παραρτήματος της Διεθνούς Ενώσεως Φορολογικού Δικαίου (IFA) και της Ελληνικής Εταιρείας Φορολογικού Δικαίου και Δημοσιονομικών Μελετών (ΕΕΦΔ/ΔΜ) με θέμα «Εργαλεία επιλογής φορολογικού συστήματος – ζητήματα φορολογικής εφαρμογής»

 

Η φορολογική πολιτική αποτελεί σημαντικό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής. Οι φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, σε φυσικά και νομικά πρόσωπα, εκτός από την αναγκαιότητά τους για τη λειτουργία των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, χρησιμοποιούνται, πολλές φορές, και ως εργαλείο επίτευξης δημοσιονομικής προσαρμογής και πειθαρχίας.

Το μέγεθος όμως της προσαρμογής και το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής συνιστούν καθοριστικούς παράγοντες για τη βιωσιμότητά της. Έχει ερευνητικά αποδειχτεί ότι δημοσιονομική προσαρμογή η οποία στηρίζεται, κυρίως, στην αύξηση της φορολόγησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων και όχι στη μείωση των δημοσίων δαπανών, δεν οδηγεί σε διατηρήσιμα αποτελέσματα, επιβαρύνοντας ταυτόχρονα, υπέρμετρα την πραγματική οικονομία.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, ακολουθείται αυτή η οικονομικά αναποτελεσματική πολιτική, με την υπερ-φορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Με αποτέλεσμα να διογκώνεται το ιδιωτικό χρέος και να μην επιτυγχάνονται οι αναπτυξιακοί στόχοι. Ιδιωτικό χρέος σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία που ξεπερνά τα 130 δισ. ευρώ, έχοντας διογκωθεί περίπου κατά 50% από το τέλος του 2014. Ενώ παράλληλα η χώρα παρουσιάζει σημαντική αναπτυξιακή υστέρηση, αποκλίνοντας από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Συνεπώς, η αναμόρφωση της φορολογικής πολιτικής προκειμένου να μετριαστεί η αρνητική επίδρασή της στην οικονομική μεγέθυνση, χωρίς όμως να τίθεται σε κίνδυνο η δημοσιονομική πειθαρχία, αποτελεί ζητούμενο και αναγκαιότητα. Αναγκαιότητα για τη διαμόρφωση ενός φορολογικού συστήματος που θα διέπεται από τις αρχές της διαφάνειας, της ουδετερότητας, της απλότητας, της σταθερότητας, της λειτουργικότητας, της ισορροπίας και της ισότητας.

Αρχές που δυστυχώς δεν διέπουν το φορολογικό σύστημα της χώρας μας σήμερα. Με μια σειρά από εμπόδια συνεχώς να εμφανίζονται ή να δημιουργούνται.

Εμπόδια όπως είναι:

1ο. Η πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος. Διαχρονικά, αλλά ιδίως τα τελευταία χρόνια, όπως καταγράφει και η πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ, ψηφίζονται πολλές φορολογικές διατάξεις, υφίστανται συνεχείς αναθεωρήσεις και τροποποιήσεις εδαφίων και εκδίδεται πληθώρα εγκυκλίων και υπουργικών αποφάσεων.

2ο. Η συνεχής αύξηση της φορολογίας νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Αυτή, πέρα από την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, δημιουργεί ισχυρό κίνητρο για φοροδιαφυγή και υπονομεύει άμεσα την πορεία των φορολογικών εσόδων.

3ο. Η απουσία πολιτικής βούλησης. Για παράδειγμα, η σημερινή Κυβέρνηση εμφανίζει εξαιρετικά φτωχές επιδόσεις στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Έχει εισπράξει περίπου 100 εκατ. ευρώ μέσα σε 36 μήνες από τις διάφορες «λίστες» και το λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνικών προϊόντων, όταν ο στόχος της ήταν για 3 δισ. ευρώ μέσα σε 6 μήνες.

4ο. Η έλλειψη τεχνολογικής υποδομής της φορολογικής διοίκησης και οι αδυναμίες του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.

5ο. Η ίδια η διάρθρωση της οικονομίας. Διάρθρωση που βασίζεται, κυρίως, στην αυτοαπασχόληση και στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, κάτι που δυσχεραίνει τη δυνατότητα φορολογικού ελέγχου και ευνοεί την απόκρυψη εισοδημάτων.

6ο. Η έλλειψη φορολογικής κουλτούρας στους πολίτες. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΙΟΒΕ, το 20% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι για το φαινόμενο της φοροδιαφυγής ευθύνεται η κουλτούρα μας. Αυτή αφορά στην γενικότερη πεποίθηση των πολιτών ως προς το Κράτος και την ανταποδοτικότητά του, αλλά και ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους απέναντι σε αυτό.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι να διογκώνονται τα φαινόμενα φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής, της παραοικονομίας. Ενδεικτικά, το «κενό ΦΠΑ» [“VAT Gap”], δηλαδή η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ», αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια, με το χαμηλότερο ύψος του να διαμορφώνεται το 2014, όταν μειώθηκαν συγκεκριμένοι φορολογικοί συντελεστές και η οικονομία «γύρισε» σε θετικό πρόσημο.

Το ερώτημα συνεπώς που τίθεται είναι σε ποιους άξονες πρέπει να εδράζεται η αναμόρφωση της φορολογικής πολιτικής; Και αυτοί, κωδικοποιημένα, πρέπει να είναι:

1η. Η σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών και των ασφαλιστικών εισφορών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

2η. Η δημιουργία ενός απλοποιημένου και σταθερού φορολογικού συστήματος, τουλάχιστον για μία πενταετία.

3η. Η καθολική χρήση ηλεκτρονικών συναλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η φορολογική συμμόρφωση και να μειωθούν οι απευθείας συναλλαγές φορολογικών υπηρεσιών και φορολογουμένων. Η σχετική Κυβερνητική πρωτοβουλία θα έπρεπε να είναι πιο τολμηρή, στη βάση των προτάσεων που κατέθεσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση με μια σειρά διοικητικών μέτρων και οικονομικών κινήτρων.

4ον. Η εντατικοποίηση των φορολογικών ελέγχων και η εκπαίδευση των ελεγκτών με πραγματικά δεδομένα και σε πραγματικό χρόνο.

5ον. Η δημιουργία ισχυρής φορολογικής συνείδησης, με πολιτικές, όπως είναι:

  • Η καθιέρωση πολιτικής δημοσιοποίησης των εισπραττόμενων φόρων και της αξιοποίησης αυτών για τη δημιουργία παροχών προς τους φορολογουμένους.
  • Η επιβράβευση των συνεπών φορολογουμένων και η θέσπιση αυστηρού πλαισίου κυρώσεων για όσους επιδεικνύουν παραβατική συμπεριφορά.

6ον. Η ενεργός συμμετοχή στις συζητήσεις που διεξάγονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη φορολογική πολιτική. Ειδικά όταν οι νέες τεχνολογίες και η αλματώδης αύξηση των συναλλαγών μέσω ψηφιακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανόμενης της οικονομίας του διαμοιρασμού, αυξάνουν τις προκλήσεις για τη φορολογική διοίκηση.

Για την αντιμετώπιση αυτών απαιτείται η εφαρμογή ενός συνεκτικού πλέγματος πολιτικών, όπως είναι:

  • Η ενίσχυση της συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών και η εναρμόνιση των πλαισίων φορολογίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να εξασφαλισθεί – περιφερειακά – ισόρροπη ανάπτυξη και ευημερία.
  • Η δημιουργία ενός πιο αυστηρού και αποτελεσματικού πλαισίου αντιμετώπισης καταχρηστικών φορολογικών πρακτικών, μέσω των «φορολογικών παραδείσων».
  • Η εναρμόνιση των κανόνων, σε παγκόσμιο επίπεδο, για την ψηφιακή οικονομία, ώστε το κέρδος να φορολογείται στον τόπο στον οποίο παράγεται. 

2018.5.8 ΔΤ-Τοποθέτηση στην Ημερίδα για Φορολογική Πολιτική

Ομιλία Χρ. Σταϊκούρα στις Βρυξέλλες κατά την πρώτη μέρα (video) | 19.2.2018

 

Ο Τομεάρχης Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, Βουλευτής Φθιώτιδας κ. Χρήστος Σταϊκούρας, συμμετέχει στις εργασίες της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Εβδομάδας 2018, από 19 έως 21 Φεβρουαρίου, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Κατά τη διάρκεια της 1ης ημέρας των εργασιών, στο πλαίσιο της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, ο κ. Σταϊκούρας συμμετείχε στις συνεδρίες για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Φορολογικής Πολιτικής και για την Τραπεζική Ένωση και έκανε τις ακόλουθες επισημάνσεις:

 

  1. Future of EU Tax Policy: Taxation of the Digital Economy, follow-up to Panama Papers & Paradise Papers, and the work of the EP PANA Inquiry Committee

 

«Οι νέες τεχνολογίες και η αλματώδης αύξηση των συναλλαγών μέσω ψηφιακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανόμενης της οικονομίας του διαμοιρασμού, αυξάνουν τις προκλήσεις για τη φορολογική διοίκηση.

Για την αντιμετώπιση αυτών απαιτείται η εφαρμογή ενός συνεκτικού πλέγματος πολιτικών, όπως είναι:

1ον. Η εφαρμογή ενός ενιαίου, με απλούστερους κανόνες και χαμηλότερους συντελεστές, ευρωπαϊκού χώρου ΦΠΑ, που θα παρέχει ευελιξία και θα δημιουργεί ένα καλύτερο επιχειρηματικό περιβάλλον.

2ον. Η ενίσχυση της συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών και η εναρμόνιση των πλαισίων φορολογίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να εξασφαλισθεί – περιφερειακά – ισόρροπη ανάπτυξη και ευημερία.

Δεν μπορεί να είναι ανεκτό μία χώρα να φορολογεί με εξωπραγματικούς συντελεστές την εργασία, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, ωθώντας στη μετανάστευση τα πιο εξειδικευμένα στελέχη της.

3ον. Η δημιουργία ενός πιο αυστηρού και αποτελεσματικού πλαισίου αντιμετώπισης καταχρηστικών φορολογικών πρακτικών, μέσω των «φορολογικών παραδείσων».

Με τη συμμετοχή στα δίκτυα και τις ομάδες εργασίας που έχουν δημιουργηθεί για την αντιμετώπιση φαινομένων τύπου Panama Papers, εξετάζοντας θέματα που σχετίζονται με τη φορολογική κατοικία και το διακριτικό προφίλ των φορολογουμένων.

4ον. Η εναρμόνιση των κανόνων, σε παγκόσμιο επίπεδο, για την ψηφιακή οικονομία, ώστε το κέρδος να φορολογείται στον τόπο στον οποίο παράγεται.

Αρχικά, με την προσωρινή λύση της επιβολής φόρου διαδικτύου επί του κύκλου εργασιών των εταιριών που δραστηριοποιούνται στο πεδίο αυτό.

Και στη συνέχεια εναρμονίζοντας τις νομοθεσίες των κρατών με το σύγχρονο εμπορικό περιβάλλον, αντιμετωπίζοντας το ζήτημα της παροχής – από τις εταιρείες – πληροφοριών στη φορολογική διοίκηση».

 

  1. Banking Union: Managing the balance between risk sharing and risk reduction

 

«Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, παρά τις πρόσφατες συστηματικές παρεμβάσεις από θεσμούς, Κυβερνήσεις και εποπτικές αρχές, εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπο με μεγάλες προκλήσεις.

O «κύκλος ανάδρασης» μεταξύ τραπεζών και κρατών, τα υψηλά επίπεδα δημόσιου και ιδιωτικού χρέους και ο μεγάλος όγκος μη εξυπηρετούμενων δανείων, παραμένουν πηγές ευπάθειας.

Απαιτείται συνεπώς η ενίσχυση της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, ουσιαστική παρέμβαση συνιστά η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, με την επίτευξη – εκ παραλλήλου – προόδου στα πεδία της μείωσης και του επιμερισμού των κινδύνων.

Με πολιτικές, όπως είναι:

1ον. Η περαιτέρω ενδυνάμωση του πλαισίου προληπτικής ρύθμισης και εποπτείας, με ρεαλιστικές προβλέψεις για ελάχιστες απαιτήσεις σε ίδια κεφάλαια και επιλέξιμες υποχρεώσεις.

2ον. Η χάραξη ευρωπαϊκής στρατηγικής για τη μείωση του επιπέδου και την αποτροπή της σώρευσης μη εξυπηρετούμενων δανείων, με την ανάπτυξη, μεταξύ άλλων, δευτερογενών αγορών.

3ον. Η δημιουργία ενός κοινού, επαρκούς σε μέγεθος, λειτουργικού και αποτελεσματικού δημοσιονομικού μηχανισμού ασφάλειας στο Ενιαίο Ταμείο Εξυγίανσης, με τη χορήγηση πιστωτικού ορίου ή εγγυήσεων από τον σημερινό Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, μελλοντικό Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο.

4ον. Η υιοθέτηση και λειτουργία ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλισης καταθέσεων, εντός των προβλεπόμενων χρονικών προθεσμιών.

Αρχικά συμπληρωματικά με τα εθνικά συστήματα, και μεταγενέστερα με έναν αμοιβαιοποιημένο μηχανισμό.

Χωρίς προϋποθέσεις για τη μετάβαση από το στάδιο της αντασφάλισης στο στάδιο της συνασφάλισης.

Η δημιουργία αυτού του συστήματος εκκρεμεί από το 2014, όταν, επί Ελληνικής Προεδρίας, ολοκληρώθηκαν – με επιτυχία – οι άλλοι δύο πυλώνες της Τραπεζικής Ένωσης».

 

2018.2.20 ΔΤ – Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα 2018 – Βρυξέλλες

InstagramYoutube