Άρθρο στην εφημερίδα “Free Sunday” – “Αναγκαιότητα εφαρμογής Εθνικού Σχεδίου Ανάπτυξης”

Η χώρα βρίσκεται σε μία περίοδο πρωτόγνωρης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Οι ευθύνες της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστιες, αφού με πράξεις και παραλείψεις οδήγησε τη χώρα, χωρίς διαπραγμάτευση, στο «Μνημόνιο» και βύθισε την οικονομία στο τέλμα.

Η ΝΔ, διέβλεψε έγκαιρα ότι η «συνταγή» για την αντιμετώπιση των «διαχρονικών υποκείμενων νοσημάτων» της οικονομίας ήταν λανθασμένη και  κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις.

Σήμερα, σύμφωνα με το Εθνικό Σχέδιο της ΝΔ για την Ανάπτυξη, απαιτούνται:

1ον. Η επίτευξη της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής με την υλοποίηση πολιτικών για την περιστολή των δημοσίων δαπανών και την καταπολέμηση της σπατάλης. Με μέτρα, όπως, είναι ο περιορισμός της σπατάλης στην υγεία, η καλύτερη στόχευση των κοινωνικών δαπανών διατηρώντας όμως το ουσιαστικό επίπεδο κοινωνικής προστασίας, ο εξορθολογισμός των αμυντικών δαπανών χωρίς να πλήττονται οι αμυντικές δυνατότητες της χώρας, η αναδιάρθρωση των δομών της κεντρικής διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, η μείωση του μεγέθους των φορέων της γενικής κυβέρνησης, και ο εξορθολογισμός της μισθολογικής δαπάνης στο δημόσιο τομέα. Το ζητούμενο είναι τα μέτρα που θα εξειδικευθούν, ύψους περίπου 11 δισ. ευρώ για τα προσεχή 2 έτη, να αξιολογηθούν με μεθοδολογίες κόστους-οφέλους ή κόστους-αποτελεσματικότητας

Στο πλαίσιο της δημοσιονομικής προσαρμογής επιβάλλεται, επίσης, η δημιουργία ενός απλού, σταθερού και δίκαιου φορολογικού συστήματος, θέτοντας, μεταξύ άλλων, το χρονοδιάγραμμα, σταδιακά και εφ’ όσον καταπολεμηθεί η φοροδιαφυγή, για τη σταδιακή μείωση των φόρων.

Επιπρόσθετα, θα επιδιωχθεί η τροποποίηση πολιτικών που έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά άδικες. Και αυτή η τροποποίηση είναι εφικτή.

Σημαντικοί οικονομολόγοι και στελέχη του ΔΝΤ αναφέρουν ότι το πρόγραμμα αναμφίβολα θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί στην πορεία του. Και η νέα Κυβέρνηση εύλογα να προβεί σε κάποιες αλλαγές στην οικονομική πολιτική, αρκεί αυτές να είναι ευθυγραμμισμένες με το βασικό πλαίσιο της συμφωνίας.

2ον. Η προώθηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, τις οποίες, η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση πολεμούσε και ως κυβέρνηση δεν υλοποίησε. Αλλαγές, όπως είναι οι αποκρατικοποιήσεις, η αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου, ο εξορθολογισμός του μεγέθους και της λειτουργίας του κράτους, η βελτίωση του ρυθμιστικού και ανταγωνιστικού πλαισίου των αγορών, η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας.

3ον. Η συμπλήρωση των πολιτικών με δράσεις για την ανάκαμψη και  την ανάπτυξη με στόχο την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας.

Δράσεις για την ανάκαμψη, όπως, μεταξύ άλλων, είναι:

  • Το ξεπάγωμα των 5 οδικών αξόνων «ανάπτυξης» και, γενικότερα, η χρηματοδότηση των μεγάλων έργων υποδομής και των συγχρηματοδοτούμενων έργων.
  • Η πληρωμή των ανεξόφλητων υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα.
  • Ο συμψηφισμός οφειλών από και προς το δημόσιο.
  • Η επιδότηση του επιτοκίου πρώτης κατοικίας κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες για 10 χρόνια και επιπλέον μέτρα για τη στήριξη της οικοδομής.
  • Η πλήρης αξιοποίηση των δυνατοτήτων της ΕΤΕπ.
  • Η δημιουργία Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας.
  • Η προώθηση, με ακόμη πιο γρήγορους ρυθμούς και απλούστευση διαδικασιών, των προγραμμάτων άμεσης εκταμίευσης πόρων.
  • Οι ΣΔΙΤ.
  • Οι συμβάσεις παραχώρησης για την αναβάθμιση των περιφερειακών αεροδρομίων, εμπορευματικών σταθμών, λιμανιών και μαρίνων.

Και, παράλληλα, δράσεις για τη βιώσιμη ανάπτυξη, όπως είναι μεταξύ άλλων:

  • Η ανάκαμψη και αναβάθμιση του πρωτογενούς τομέα.
  • Η επένδυση στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία.
  • Η ταχύτερη αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων με την τολμηρή αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης.
  • Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με την ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της χώρας και την ενθάρρυνση της εξωστρέφειας.
  • Η επένδυση στους πυλώνες του τουρισμού και της ναυτιλίας.
  • Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος προκειμένου αυτό να είναι σε θέση να παράσχει ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.
  • Η προώθηση μιας πολιτικής οριοθέτησης όλων των θαλάσσιων ζωνών με όλους τους γείτονές μας, θεσπίζοντας την ΑΟΖ.
  • Η εφαρμογή μιας στρατηγικής έρευνας και αξιοποίησης των φυσικών πόρων.

4ον. Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής με την αποκατάσταση ακραίων αδικιών που πρόσφατα συντελέστηκαν και αφορούν, ειδικότερα, την αποκατάσταση των χαμηλοσυνταξιούχων και των πολύτεκνων, την παροχή του εξισωτικού επιδόματος στους κτηνοτρόφους, την αναζήτηση λύσης για την αποζημίωση των ιδιωτών ομολογιούχων με αποταμιευτικά, φορολογικά και επενδυτικά ισοδύναμα μέτρα, και την ανακούφιση των δανειοληπτών ώστε η δόση των δανείων να μην ξεπερνά το 30% του μηνιαίου εισοδήματός τους.

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μακρύς, δύσκολος και ανηφορικός. Είναι, όμως, ανοικτός. Μπορούμε με Εθνικό Σχέδιο να τον περπατήσουμε με επιτυχία, αν πάμε αλληλέγγυα όλοι μαζί. Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.

Άρθρο στην εφημερίδα “Real News” – “Με Εθνικό Σχέδιο η Ελλάδα θα τα καταφέρει”

Στις 6 Μαΐου ολοκληρώνεται ο κύκλος που άνοιξε τον Οκτώβριο του 2009. Κύκλος ψεύτικων υποσχέσεων, ανεύθυνων επιλογών, λανθασμένων πολιτικών, χαμηλών διαχειριστικών αποδόσεων. Από την επομένη αρχίζει μια δύσκολη περίοδος μεγάλων προκλήσεων. Περίοδος που απαιτεί ισχυρή Κυβέρνηση, εθνική συνεννόηση, ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη σταθερή πολιτική δύναμη που διαχρονικά, με ευθύνη, έλαβε ή συμμετείχε  σε όλες τις στρατηγικές επιλογές της χώρας. Που και ως αντιπολίτευση επέλεξε αντί να «χορεύει» πάνω στα αποκαΐδια που προκάλεσαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, να εργάζεται με ευθύνη και ουσιαστικά για την Ελλάδα. Που δίνει ελπίδα και προοπτική. Που έχει καταθέσει συγκεκριμένο Εθνικό Σχέδιο για την ανάπτυξη και την έξοδο από την κρίση.

Βασικοί πυλώνες του Εθνικού Σχεδίου είναι συνοπτικά:

1ον. Η υλοποίηση της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής και πειθαρχίας, κυρίως, μέσω της περιστολής της δημόσιας σπατάλης και της μεταρρύθμισης του φορολογικού συστήματος, τροποποιώντας, συνάμα, συγκεκριμένες πολιτικές που έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά άδικες.

2ον. Η προώθηση των απαραίτητων διαρθρωτικών αλλαγών, τις οποίες, το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση λυσσαλέα τις πολέμησε και ως Κυβέρνηση  δεν τις υλοποίησε.

3ον. H συμπλήρωση των πολιτικών με μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης, αναθέρμανσης της πραγματικής οικονομίας και περιορισμού της ανεργίας. Διότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

4ον. Η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής με την αποκατάσταση ακραίων αδικιών που πρόσφατα συντελέστηκαν.

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μακρύς, δύσκολος και ανηφορικός. Είναι, όμως, ανοικτός. Μπορούμε με Εθνικό Σχέδιο να τον περπατήσουμε με επιτυχία, αν πάμε αλληλέγγυα όλοι μαζί. Η Ελλάδα θα τα καταφέρει.

Άρθρο στην εφημερίδα “Το Παρασκήνιο” (Ειδική Έκδοση: Δύο χρόνια Μνημόνιο) – “Αναγκαία η εφαρμογή ενός εθνικού σχεδίου ανάπτυξης”

Τα αδιέξοδα της ασκούμενης πολιτικής τα οποία συσσώρευσε η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατέστησαν αναπόφευκτη την απόφαση της 26ης – 27ης Οκτωβρίου 2011 και αναγκαία την άμεση υλοποίησή της.

Αναγκαία, διότι, σύμφωνα με τις εκθέσεις βιωσιμότητας του χρέους, η ύφεση είναι βαθιά και χρονικά μακρά, οι διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και στη λειτουργία των αγορών δεν υλοποιήθηκαν, αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιήθηκαν, οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Με την ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης του χρέους δίνεται η δυνατότητα, υπό προϋποθέσεις, αυτό να καταστεί βιώσιμο.

Αλλά δεν διασφαλίζεται η μακροχρόνια βιωσιμότητά του.

Η χώρα απλά κερδίζει χρόνο, για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων ώστε να βγει από την κρίση και να εισέλθει στον «ενάρετο» κύκλο της αειφόρου ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής.

Βέβαια για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται έμπνευση, ενότητα, αλληλεγγύη και εθνικό στρατηγικό σχέδιο.

Απαιτούνται τα εξής:

1ον. Η επίτευξη υψηλών και διατηρήσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων μέσα από την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία. Οι πολιτικές πρέπει διαρκώς να επαναξιολογούνται με μεθοδολογίες κόστους – οφέλους ή κόστους – αποτελεσματικότητας. Όσες εξ αυτών αποδεικνύονται οικονομικά αναποτελεσματικές ή κοινωνικά άδικες θα πρέπει να τροποποιούνται.

2ον. Η εφαρμογή ενός Εθνικού Σχεδίου Ανάπτυξης που θα συμπληρώνει τις ασκούμενες πολιτικές με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας. Είναι πλέον κοινή πεποίθηση, και όχι μόνο της Νέας Δημοκρατίας, ότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Άξονες αυτού του Σχεδίου, μεταξύ άλλων, πρέπει να είναι:

1ος. Η μείωση του διαρθρωτικού ελλείμματος, κυρίως μέσω της περιστολής των πρωτογενών δαπανών και του εξορθολογισμού του μεγέθους και της λειτουργίας του δημοσίου τομέα.

2ος. Η ενίσχυση των φορολογικών εσόδων. Με την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και του συντονισμού σε όλα τα επίπεδα του φορολογικού, ελεγκτικού και εισπρακτικού μηχανισμού και με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης.

3ος. Η ανάληψη των αναγκαίων μέτρων τόνωσης της οικονομίας (με την εμπροσθοβαρή αξιοποίηση του ΕΣΠΑ, την προώθηση ΣΔΙΤ, το «ξεπάγωμα» των οδικών «Αξόνων Ανάπτυξης» κ.α.).

4ος. Η πληρωμή των ανεξόφλητων υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα ώστε να ενισχυθεί η ρευστότητα της οικονομίας.

5ος. Η πραγματοποίηση αποκρατικοποιήσεων και η αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, εξασφαλίζοντας σημαντικά, σταθερά και σε μακροχρόνια βάση έσοδα για το Δημόσιο ώστε να μειώσει το ύψος του χρέους και να δημιουργήσει πρόσθετα αναπτυξιακά οφέλη.

6ος. Η επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων ώστε να αξιοποιηθούν λιμνάζουσες αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας.

7ος. Η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Με τη διαμόρφωση απλών και σταθερών κανόνων, τη βελτίωση του ρυθμιστικού και ανταγωνιστικού πλαισίου των αγορών και τη μείωση των φόρων και του μη μισθολογικού κόστους εργασίας.

8ος. Η δημιουργία ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, με τη βελτίωση της ποιότητας των θεσμών, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, τη μείωση της διαφθοράς.

9ος. Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας με την ανάδειξη των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων της χώρας και την ενθάρρυνση της  εξωστρέφειας.

10ος. Η επένδυση στους πυλώνες του τουρισμού και της ναυτιλίας.

11ος. Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος προκειμένου να είναι σε θέση ξανά να επιτελέσει το σημαντικό διαμεσολαβητικό του, καιόχι μόνο, ρόλο, παρέχοντας ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μακρύς, δύσκολος και ανηφορικός. Είναι, όμως, ανοικτός.

Γίνεται να τον περπατήσουμε με επιτυχία.

Άρθρο στην εφημερίδα “Αυριανή” – “Αναγκαιότητα βιώσιμης δημοσιονομικής προσαρμογής και ανάπτυξης της οικονομίας”

Η ραγδαία επιδείνωση των δεικτών της πραγματικής οικονομίας, η εξάντληση των αντοχών της κοινωνίας και η αδυναμία επίτευξης της δημοσιονομικής προσαρμογής καταδεικνύουν, με τον πλέον σαφή τρόπο, τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε τη χώρα η πολιτική της προηγούμενης Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Αδιέξοδα που αποτυπώθηκαν στις εκτιμήσεις των εταίρων μας για τη βιωσιμότητα του Ελληνικού δημοσίου χρέους, το οποίο το 2011 «εκτοξεύθηκε» στο δυσθεώρητο 165% του ΑΕΠ, από 129% του 2009.

Αδιέξοδα που κατέδειξαν πως, δυστυχώς, «πάτος στο βαρέλι» δεν είχε μπει, όπως διακήρυττε ο κ. Βενιζέλος.

Αδιέξοδα που κατέστησαν αναπόφευκτη την απόφαση της 26ης – 27ης Οκτωβρίου και αναγκαία την άμεση υλοποίησή της.

Ειδικότερα, το ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους, σύμφωνα με τις σχετικές μελέτες, προέκυψε διότι η ύφεση είναι βαθιά και χρονικά μακρά, οι διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και στη λειτουργία των αγορών δεν υλοποιήθηκαν, οι αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιήθηκαν, οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Δυστυχώς, το έλλειμμα το 2011 θα κλείσει μόλις μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ χαμηλότερα από το 2010.

Αυτό έκανε αναγκαία τη λήψη νέων μέτρων τόσο για εφέτος, παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις της πολιτικής ηγεσίας της Κυβέρνησης τον περασμένο Νοέμβριο, όσο και για τα επόμενα χρόνια.

Μέτρα για την περίοδο 2013-2014 τα οποία θα προσδιορισθούν τον προσεχή Ιούνιο, και τα οποία, ορθώς, θα προέλθουν αποκλειστικά από την περιστολή και τον εξορθολογισμό των δαπανών, καθώς έχει από καιρό εξαντληθεί η φοροδοτική ικανότητα του έντιμου Έλληνα φορολογουμένου.

Το ζητούμενο είναι, τα μέτρα που θα εξειδικευθούν για τα επόμενα χρόνια να αξιολογηθούν με μεθοδολογίες κόστους–οφέλους ή κόστους–αποτελεσματικότητας, έτσι ώστε να καταστούν, όσο το δυνατόν, οικονομικά αποτελεσματικά και κοινωνικά δίκαια.

Επιπλέον, να υπάρξουν οικονομικά ισοδύναμα έτσι ώστε να διορθωθούν τυχόν αστοχίες του Προγράμματος.

Παράλληλα, το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και δράσεις όπως είναι οι αλλαγές στη φορολογική διοίκηση, η φορολογική μεταρρύθμιση, η κατάργηση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων, η βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, η ενίσχυση του ανταγωνισμού στις ανοικτές αγορές, η μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος, και η αύξηση του ρυθμού απορρόφησης κοινοτικών κονδυλίων.

Δράσεις αναγκαίες, τις οποίες θα έπρεπε ως χώρα ήδη να έχουμε υλοποιήσει.

Δράσεις, μέρος ενός ευρύτερου Εθνικού Σχεδίου Ανάπτυξης που θα συμπληρώνει τις ασκούμενες πολιτικές με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας.

Είναι πλέον κοινή πεποίθηση, και όχι μόνο της Νέας Δημοκρατίας, ότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Είναι, όμως, αναγκαία και η τροποποίηση συγκεκριμένων πολιτικών που έχουν αποδειχθεί εσφαλμένες. Και αυτή είναι εφικτή, καθώς:

1ον. Το ίδιο το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής αναφέρει πως «[…] θα διαβουλευτούμε με την ΕΕ, την ΕΚΤ και του ΔΝΤ σε περίπτωση σημαντικά βαθύτερης ύφεσης από την αναμενόμενη για να αξιολογήσουμε αν η πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να επεκταθεί πέρα από το 2014 […]».

2ον. Πρόσφατα ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ κ. Olivier Blanchard έγραψε σε άρθρο του για την Ελλάδα ότι «[…] σε όλα τα προγράμματα συμβαίνουν απρόβλεπτα πράγματα, και το πρόγραμμα αναμφίβολα θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί στην πορεία του […]».

3ον. Ο στόχος για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,1% του ΑΕΠ για εφέτος μετατέθηκε για το 2013. Έτσι εφέτος, παρά τη λήψη των νέων μέτρων του εφαρμοστικού νόμου, εκτιμάται ότι θα έχουμε πρωτογενές έλλειμμα 0,2% του ΑΕΠ. Οι στόχοι συνεπώς, σε συμφωνία με τους εταίρους μας, τροποποιήθηκαν.

4ον. Κατά την πρόσφατη διαμόρφωση του Προγράμματος έγινε, για πρώτη φορά, διαπραγμάτευση, κυρίως με την επιμονή του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του κ. Σαμαρά. Σε άλλα θέματα η χώρα τα κατάφερε, όπως π.χ. στην ματαίωση αύξησης στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων κατά 25% αναδρομικά από τον εφετινό Ιανουάριο, στη διατήρηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, στη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων. Βέβαια σε άλλα δεν τα κατάφερε, αλλά πέτυχε αρκετά.

5ον. Σε πρόσφατη τοποθέτησή του ο Εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Τρόικα, αναφορικά με το θέμα των τροποποιήσεων του Προγράμματος, δήλωσε ότι η Κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές είναι εύλογο να επιθυμεί να κάνει κάποιες αλλαγές στην οικονομική πολιτική, οι οποίες βέβαια θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένες με τους στόχους και το βασικό πλαίσιο της συμφωνίας.

Ο δρόμος που έχουμε μπροστά μας είναι μακρύς, δύσκολος και ανηφορικός. Είναι, όμως, ανοικτός.

Γίνεται να τον περπατήσουμε με επιτυχία.

Παρέμβαση στην εφημερίδα “Κεφάλαιο” για τις αναπτυξιακές προοπτικές με το νέο Μνημόνιο (18.02.2012)

Η ψήφιση του Νέου Προγράμματος ανοίγει το δρόμο για την απαραίτητη αναδιάρθρωση του χρέους και δίνει χρόνο για την αναγκαία εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου και ρεαλιστικού στρατηγικού σχεδίου ανάκαμψης (βραχυπρόθεσμα) και ανάπτυξης (μεσομακροπρόθεσμα) της Ελληνικής οικονομίας.

Διότι χωρίς ανάπτυξη ούτε οι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί βιώσιμο.

Μεταξύ άλλων, στοιχεία του σχεδίου πρέπει να είναι:

  • Η ανάληψη των αναγκαίων πρωτοβουλιών τόνωσης της οικονομίας (π.χ. «ξεμπλοκάρισμα» 5 «Δρόμων Ανάπτυξης» κ.α.).
  • Η βελτίωση της απορρόφησης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.
  • Η πληρωμή των ανεξόφλητων υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα, ύψους περίπου 7 δισ. ευρώ.
  • Η πραγματοποίηση αποκρατικοποιήσεων και η αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου.
  • Η επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών ώστε να αξιοποιηθούν αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας.
  • Η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης – στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία.
  • Η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας με τη διαμόρφωση απλών και σταθερών κανόνων, τη βελτίωση του ρυθμιστικού πλαισίου των αγορών, τη μείωση του μη-μισθολογικού κόστους.
  • Η δημιουργία ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, με τη βελτίωση της ποιότητας των θεσμών, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, τη μείωση της διαφθοράς.
  • Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με την τόνωση της εξωστρέφειας και την ανάδειξη των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων της χώρας.

Άρθρο στην εφημερίδα “Κυριακάτικη Αυριανή” – “Αναγκαία η ανάταξη της Οικονομίας για τη βιωσιμότητα του χρέους”

O Προϋπολογισμός του 2012 που θα κληθεί να υλοποιήσει η παρούσα Κυβέρνηση και, κυρίως, η Κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές, αναδεικνύει τις αποκλίσεις στην επίτευξη των στόχων του εφετινού Προϋπολογισμού, περικλείει αισιόδοξες μακροοικονομικές προβλέψεις για την επόμενη χρονιά και εδράζεται στην υλοποίηση της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου.

Συγκεκριμένα, το 2011 ήταν ένα έτος κατά το οποίο δεν προχώρησε η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή, παρά τις τεράστιες θυσίες των πολιτών.

Ενδεικτικά:

1ον. Η ύφεση εκτιμάται, πλέον, κοντά στο 6%, από προηγούμενη εκτίμηση για 3% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 3,5% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

2ον. Η ανεργία εκτιμάται στο 15,4%, από προηγούμενη εκτίμηση για 14,6% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 14,5% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο. Ήδη αυτή έχει «σκαρφαλώσει» στο 18,4% το μήνα Αύγουστο.

3ον. Τα έσοδα εκτιμάται ότι θα αυξηθούν μόλις κατά 0,9%, από εκτίμηση για αύξηση κατά 8,5% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 5,6% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

4ον. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στα 6,9 δισ. ευρώ, από πρόβλεψη για 8,5 δισ. ευρώ στον περυσινό Προϋπολογισμό και για 7,6 δισ. ευρώ στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

5ον. Το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης αναμένεται να διαμορφωθεί στα 19,7 δισ. ευρώ, από πρόβλεψη για 16,8 δισ. ευρώ στον περυσινό Προϋπολογισμό, 16,4 δισ. ευρώ στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και 18,7 δισ. ευρώ στο Προσχέδιο του Προϋπολογισμού.

Μάλιστα το έλλειμμα του Τακτικού Προϋπολογισμού, δηλαδή του Κρατικού Προϋπολογισμού εξαιρουμένου του ΠΔΕ, διαμορφώνεται στο 8,9% του ΑΕΠ το 2011, από 7% του ΑΕΠ το 2010. Είναι αυξημένο δηλαδή κατά 2 περίπου ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ σε σχέση με πέρυσι.

Όλες αυτές οι αποκλίσεις οδήγησαν την προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στη λήψη νέων μέτρων, ανεβάζοντας το συνολικό ύψος τους περίπου στο 10% του ΑΕΠ για το 2011.

«Ίδιου μεγέθους και έντασης με το 2010», όπως αναφέρει ακόμη και ο Προϋπολογισμός. Και αυτό γιατί, σύμφωνα και πάλι με τον Προϋπολογισμό «η επιδείνωση της ύφεσης εμποδίζει την πλήρη αποτελεσματικότητα των ληφθέντων μέτρων».

Το αποτέλεσμα είναι το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης να εκτιμάται ότι θα μειωθεί μόλις κατά 1,5 ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ το 2011. Αν και ο στόχος, και μάλιστα χωρίς τα πρόσθετα «δημοσιονομικά πακέτα» του Ιουλίου και του Οκτωβρίου, ήταν για μείωση του ελλείμματος κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.

Και από αυτό προκύπτει, σαφώς, ένα έλλειμμα αποτελεσματικότητας της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής.

Έλλειμμα αποτελεσματικότητας που θέτει σε κίνδυνο και την επίτευξη των προβλέψεων του Προϋπολογισμού για το 2012. Προβλέψεις που βασίζονται και στην εφαρμογή ενός σχήματος συμμετοχής των ιδιωτών στο «κούρεμα» του χρέους, του λεγόμενου PSI, οι «λεπτομέρειες» του οποίου θα καθοριστούν μέχρι τις αρχές του έτους.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, και παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες και αβεβαιότητες που υπάρχουν, μπορούμε να κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις για βασικά μεγέθη του Προϋπολογισμού για το 2012:

1η. Η ύφεση θα παραμείνει βαθιά και εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στο 2,8%. Να θυμίσουμε ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πέρυσι, τέτοια εποχή, προέβλεπε αντίστοιχη ύφεση, 3% για εφέτος, και τελικά αυτή διαμορφώνεται σε διπλάσια επίπεδα. Και να σημειωθεί ότι η χώρα θα βρίσκεται για 5η συνεχόμενη χρονιά σε ύφεση, κάτι που δεν συμβαίνει σε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα και δεν έχει συμβεί ποτέ στη χώρα μας.

2η. Η ανεργία διογκώνεται δραματικά. Αναμένεται να διαμορφωθεί στο 17,1%, από εκτίμηση για 15% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο και 16,4% στο Προσχέδιο του Προϋπολογισμού.

3η. Οι δαπάνες του ΠΔΕ, «φιλική προς την ανάπτυξη» επένδυση, θα παραμείνουν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, στα 7,7 δισ. ευρώ το 2012. Χαμηλότερα από τις εκτιμήσεις του Μεσοπρόθεσμου και χαμηλότερα από τις προβλέψεις της προηγούμενης Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για το 2011.

4η. Οι στόχοι του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων αναθεωρούνται επί το δυσμενέστερο. Αναμένονται έσοδα ύψους 9,3 δισ. ευρώ το 2012, χαμηλότερα κατά 1,7 δισ. ευρώ από τον αρχικό στόχο. Και αυτό το ποσό εξαρτάται από το εάν θα έχουμε αγορά, εάν θα έχουμε επενδυτικό ενδιαφέρον. Να υπενθυμίσουμε ότι, για το 2011, ο στόχος ήταν για έσοδα 5 δισ. ευρώ, μεταβλήθηκε στα 4 δισ. ευρώ και τελικά δεν θα προκύψουν ούτε τα μισά.

5η. Οι δημοσιονομικοί στόχοι είναι φιλόδοξοι. Αυτοί θα μπορέσουν να επιτευχθούν μόνο αν ξεπεραστεί η ύφεση και υπάρξει ανάκαμψη.

Για το λόγο αυτό η Νέα Δημοκρατία, αν και δεν αμφισβητεί τον Προϋπολογισμό – στηρίζοντας ουσιαστικά και ειλικρινά τη μεταβατική Κυβέρνηση – υποστηρίζει σταθερά τη θέση ότι απαιτείται τροποποίηση των πολιτικών που έχουν αποδειχθεί λανθασμένες και βεβαίως τη συμπλήρωσή τους με πολιτικές που θα πυροδοτήσουν την επανεκκίνηση της Οικονομίας και την αναπτυξιακή διαδικασία.

Πολιτικές δηλαδή που θα ενισχύσουν τη δυνατότητα της Οικονομίας να μεγεθύνεται, θα βελτιώσουν τις προσδοκίες, θα αποτρέψουν τη διολίσθηση της Οικονομίας σε πιο βαθιά ύφεση και, κυρίως, θα οδηγήσουν στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.

Και φυσικά, με τη χώρα εντός της ζώνης του ευρώ.

Άρθρο στο ένθετο “Real Money” της εφημερίδας “Real News” – “Το οδοιπορικό της αποτυχίας”

Σήμερα η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης παρά τα απανωτά «σχέδια σωτηρίας» της.

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε εσφαλμένες επιλογές και πρακτικές της ηγεσίας της Κυβέρνησης, στη λανθασμένη «θεραπευτική αγωγή» για την αντιμετώπιση των υπαρκτών «νοσημάτων» της Οικονομίας, και στην εκτέλεση αυτής.

Τα αποτελέσματα είναι ορατά και μετρήσιμα.

Και όπως έχει σημειώσει ο Kelvin: «Όταν κάτι μπορείς να το μετρήσεις και να το εκφράσεις με αριθμούς, τότε κάτι ξέρεις για αυτό. Αν δεν μπορείς να το μετρήσεις και να το εκφράσεις με αριθμούς, τότε η γνώση σου είναι ισχνή και ελάχιστα αποτελεσματική».

Δυστυχώς, όπως προκύπτει από την εξέταση και εξέλιξη των μεγεθών της Οικονομίας, ο έλεγχός της έχει χαθεί:

  • Η ύφεση είναι μεγάλη, πολύ βαθύτερη από τις αρχικές και πρόσφατες εκτιμήσεις.
  • Η ανεργία έχει διαμορφωθεί σε πρωτόγνωρα επίπεδα.
  • Η ψυχολογία νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχει καταρρεύσει.
  • Η αναπτυξιακή διάσταση απουσιάζει.
  • Αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιούνται.
  • Η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας επιδεινώνεται.
  • Το κόστος δανεισμού έχει εκτοξευθεί στα ύψη.
  • Το «εσωτερικό χρέος» έχει διογκωθεί.
  • Το δημόσιο χρέος έχει αυξηθεί και διατηρεί τη δυναμική του.
  • Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Οι Κυβερνητικές προβλέψεις και διαβεβαιώσεις διαρκώς διαψεύδονται και οι αποκλίσεις από τους στόχους διογκώνονται (βλέπετε και συνημμένο Πίνακα).

Αποκλίσεις που οδηγούν σε νέα, δυσβάσταχτα, κοινωνικά άδικα και οικονομικά αναποτελεσματικά, μέτρα. Όπως αυτά που λαμβάνονται ή θα ληφθούν μέσα στο 2011, συνολικού ύψους περίπου 10% του ΑΕΠ για να μειωθεί το έλλειμμα, εάν μειωθεί, μόλις κατά 2% του ΑΕΠ.

Το χειρότερο όμως είναι ότι η Κυβέρνηση εμμένει στην ίδια λανθασμένη «συνταγή» που την έχει ενισχύσει και, μάλιστα, σε μεγαλύτερη δοσολογία.

Μάλιστα, η δημοσιονομική προσαρμογή, ακόμη και μετά την επανεκτίμηση των νέων δεδομένων στον Προϋπολογισμό, συνεχίζει να στηρίζεται περισσότερο στο σκέλος της ενίσχυσης των εσόδων παρά στην πλευρά της αναγκαίας περιστολής των δαπανών (με αναλογία 51%/49%). Όταν, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία και πρακτική, η δημοσιονομική προσαρμογή καθίσταται βιώσιμη όταν η αναλογία είναι 1/3–2/3.

Απαιτείται συνεπώς αλλαγή της πολιτικής στην κατεύθυνση επίτευξης της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής και πειθαρχίας και της ανάταξης της Οικονομίας, ως χώρα σταθερή στους στόχους αλλά προσανατολισμένη στην άμεση Επανεκκίνηση της Οικονομίας.

Άρθρο στην ιστοσελίδα Briefingnews.gr – “H Κυβέρνηση έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας”

Η Κυβέρνηση έχει χάσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας.

Αυτό επιβεβαιώνεται πλέον και από τα μεγέθη του Προϋπολογισμού.

Μεγέθη, στα οποία αποτυπώνεται η αποτυχία επίτευξης, παρά τις αιματηρές θυσίες των πολιτών, όλων των στόχων, κυρίως όμως της μείωσης του ελλείμματος.

Αποδεικνύοντας ότι, όταν η αριθμητική της Οικονομίας συγκρούεται με τις ψεύτικες πολιτικές προσδοκίες, πάντα κερδίζει η αριθμητική.

Έτσι, μεταξύ άλλων:

1ον. Το έλλειμμα εκτιμάται στα 18,7 δισ. ευρώ8,5% του ΑΕΠ) για το 2011 (από 16,8 δισ. ευρώ7,4% του ΑΕΠ] στον Προϋπολογισμό και 16,4 δισ. ευρώ7,3% του ΑΕΠ] στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο).

2ον. Η ύφεση εκτιμάται πλέον στο 5,5% για το 2011 (από 3% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 3,5% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο) και στο 2,5% το 2012 (από ανάπτυξη 1,1% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 0,8% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο).

3ον. Η ανεργία εκτιμάται στο 15,2% για το 2011 (από 14,6% στον περυσινό Προϋπολογισμό και 14,5% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο) και στο 16,4% το 2012 (από 14,8% στον Προϋπολογισμό και 15% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο).

4ον. Τα έσοδα εκτιμάται ότι θα αυξηθούν μόλις κατά 1,4% το 2011 (από +8,5% στον περυσινό Προϋπολογισμό και +5,6% στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο).

5ον. Το χρέος της Γενικής Κυβέρνησης αναμένεται να διαμορφωθεί στα 357 δισ. ευρώ το 2011 (ή 161,8% του ΑΕΠ), από 329 δισ. ευρώ το 2010 (ή 142,8% του ΑΕΠ). Μάλιστα το 2012 αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω και να διαμορφωθεί στα 372 δισ. ευρώ172,7% του ΑΕΠ). Δηλαδή, επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το χρέος θα έχει αυξηθεί περαιτέρω κατά 46 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ!!!

Συνολικά, μετά από 2 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, η κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας έχει επιδεινωθεί.

  • Η χώρα πορεύεται σε «μακρά έρημο» με συνολική μείωση του ΑΕΠ κατά περίπου 15% την περίοδο 2009-2012.
  • Η ψυχολογία νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχει καταρρεύσει. Η αβεβαιότητα, ο φόβος και η απελπισία έχουν εξελιχθεί σε κυρίαρχο συναίσθημα των Ελληνικών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.
  • Το ΕΣΠΑ συνεχίζει να κινείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς απορροφητικότητας, η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας διαρκώς επιδεινώνεται, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων συρρικνώνεται.
  • Αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιούνται (πλην του ΟΤΕ, και αυτή με βάση σχετική απόφαση της προηγούμενης Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και με πολύ χαμηλό τίμημα).
  • Το «εσωτερικό χρέος» διογκώνεται, αφού οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Κράτους προς τους ιδιώτες υπερβαίνουν τα 6,5 δισ. ευρώ.

Συμπερασματικά, οι Κυβερνητικές προβλέψεις και διαβεβαιώσεις διαρκώς διαψεύδονται και οι αποκλίσεις από τους στόχους διογκώνονται.

Και όλα αυτά γιατί έχει αποτύχει η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική.

Τόσο στην έμπνευση όσο και στην εκτέλεσή της.

Τόσο στη επίτευξη της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής όσο και στην υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών.

Δυστυχώς για τη χώρα, ο έλεγχος της Οικονομίας έχει χαθεί.

http://www.briefingnews.gr/%CE%A3%CE%9A%CE%95%CE%A8%CE%95%CE%99%CE%A3/item/7014-the-government-has-lost-all-credibility

Άρθρο στην εφημερίδα “Χρηματιστήριο” – “Απαιτείται πειστική λύση για την Ευρώπη και τη χώρα μας”

Η συζήτηση σήμερα για τη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας στην Ευρώπη, επιβεβαιώνει την έλλειψη συνοχής και ολοκληρωμένου σχεδίου στους κόλπους της και αναδεικνύει τις αποκλίνουσες επιδιώξεις κρατών, διεθνών οργανισμών και ιδιωτικών οντοτήτων.

Βέβαια η Ευρώπη, αν και καθυστερημένα, φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μία «συστημική» κρίση χρέους και δανεισμού.

Μία κρίση στην οποία η Ελλάδα, λόγω των χρόνιων «νοσημάτων» της Οικονομίας της αλλά και της ακολουθούμενης σήμερα «θεραπευτικής αγωγής», καθίσταται ο αδύναμος κρίκος.

Το ήδη υψηλό χρέος, παρά τις αιματηρές θυσίες των πολιτών, διαρκώς διογκώνεται.

Το κόστος δανεισμού διατηρείται σε απαγορευτικά επίπεδα.

Και η έξοδος στις αγορές μετατίθεται για το απώτερο μέλλον.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, είναι σαφές ότι απαιτείται μια πειστική λύση για την Ευρώπη και τη χώρα μας.

Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, είναι αναγκαία η διατύπωση μιας ξεκάθαρης, συνολικής και συνεκτικής λύσης στο πρόβλημα της διαχείρισης του χρέους ώστε αυτό να καταστεί βιώσιμο.

Λύση που πρέπει να περιλαμβάνει εργαλεία, κάποια από τα οποία καταγράφονται και στην τελευταία απόφαση του Eurogroup, όπως είναι η δυνατότητα επαναγοράς κρατικών ομολόγων είτε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είτε από τη δευτερογενή αγορά με χρηματοδότηση από έναν πιο ευέλικτο Προσωρινό Μηχανισμό Στήριξης, η επιμήκυνση του συνολικού χρέους και η μείωση του επιτοκίου δανεισμού.

Λύση που πρέπει να περιλαμβάνει και την έκδοση ευρωομολόγου ώστε να αυξηθεί το βάθος της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων και να μειωθεί το κόστος δανεισμού σε κράτη με δημοσιονομικά προβλήματα.

Λύση που πρέπει όμως να αποτρέπει κάθε μορφή χρεοκοπίας, σε όποια παραλλαγή της.

Ειδικά όταν ακόμη και στην ηπιότερη εκδοχή της, αυτή της λεγόμενης επιλεκτικής χρεοκοπίας, και η οποία δεν έχει γίνει ποτέ σε χώρα-μέλος της ευρωζώνης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει προειδοποιήσει για τις αρνητικές συνέπειες που αυτή μπορεί να έχει στην παροχή ρευστότητας προς το τραπεζικό σύστημα της χώρας.

Αλλά και σε εθνικό επίπεδο, χρειάζονται πειστικές πολιτικές για την αντιμετώπιση του χρέους, του ελλείμματος και της ύφεσης.

Και το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, στο οποίο γίνεται αναφορά στις αποφάσεις του Eurogroup, με τις πολιτικές που προβλέπει, δεν θα μπορέσει να επιτύχει τους στόχους της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της βιώσιμης ανάπτυξης.

Και αυτό γιατί η προτεινόμενη «συνταγή», η οποία ήδη ακολουθείται, και μάλιστα σε μεγαλύτερη δοσολογία, είναι λανθασμένη, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης.

Και η πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού το επιβεβαιώνει.

Τα έσοδα καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων βουλιάζει, το έλλειμμα εκτοξεύεται.

Έλλειμμα το οποίο είναι αυξημένο κατά 28% το πρώτο εξάμηνο του 2011, έναντι ετήσιας πρόβλεψης για μείωση κατά 4%.

Το ζητούμενο συνεπώς σήμερα για τη χώρα μας είναι, μακριά από μυωπικές προσεγγίσεις και ανεδαφικές δεσμεύσεις, με διορατικότητα, επιμονή και αποφασιστικότητα, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, να αναζητήσουμε το βέλτιστο οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση.

Εμείς, εγχώριες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, προσανατολισμένοι στην άμεση επανεκκίνηση της Οικονομίας, να εντείνουμε τις προσπάθειες για δημοσιονομική εξυγίανση, υιοθέτηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, και ορθολογική διαχείριση και διαφανή αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου.

Και οι εταίροι μας να εφαρμόσουν πρακτικές κοινοτικής αλληλεγγύης, χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις.

Μόνον έτσι το παίγνιο θα καταστεί θετικού αθροίσματος.

Άρθρο στην εφημερίδα “Σέντρα” Λαμίας – “Διαχείριση Απορριμάτων: ένα αδιέξοδο και μια προοπτική…”

Ζώντας κανείς σε αυτή την υπέροχη χώρα που λέγεται Ελλάδα, καταλαβαίνει ότι ο καθένας μας έχει «ειδική» άποψη για τα πάντα.

Είναι, φαίνεται, ένα από τα γνωρίσματα της φυλής μας.

Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, είναι ένα χρήσιμο γνώρισμα και, σε αρκετές περιπτώσεις, εργαλείο εξέλιξης.

Άλλωστε, πώς θα μπορούσε να λειτουργήσει μία δημοκρατία, εάν ο καθένας δεν εξέφραζε την άποψη του πάνω στα ζητήματα που τον αφορούν και κυρίως τον επηρεάζουν;

Ωστόσο, τα προβλήματα ξεκινούν όταν η άποψη μας βασίζεται σε λάθος δεδομένα, σε έλλειψη ενδελεχούς έρευνας και μελέτης και σε άρνηση ανάληψης του οποιουδήποτε κόστους, πολιτικού και μη.

Ένα από τα ζητήματα αυτά αφορά τη διαχείριση των απορριμμάτων και την εγκατάσταση των περίφημων ΧΥΤΑ.

Με αφορμή λοιπόν τη διαμάχη των κατοίκων της Μακρακώμης με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την άρνηση αυτοδιοίκησης και πολιτών της περιοχής της Λοκρίδας για δημιουργία αντίστοιχου χώρου στην περιοχή, θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις προς αξιολόγηση και πιθανόν αξιοποίηση από τις τοπικές κοινωνίες.

Καταρχήν, είναι σίγουρο ότι πρέπει να διαχειριστούμε εμείς τα απορρίμματα της περιοχής μας. Η ποσότητα των σκουπιδιών μεγαλώνει, ο ΧΑΔΑ της Λαμίας δεν επαρκεί και ο ΧΥΤΑ του Δομοκού δεν μπορεί να εξυπηρετήσει την κυρίως Φθιώτιδα. Ενώ, όπως είναι φυσικό, οι κάτοικοι του Τριλόφου και περιοχών της Λοκρίδας δεν θέλουν ένα νέο «σκουπιδότοπο» κοντά τους.

Γιατί όμως να θεωρούμε ως μόνη επιλογή το άνοιγμα ενός νέου ΧΥΤΑ και να μην εξερευνήσουμε και τις επιλογές που μας δίνει η τεχνολογία; Είναι τόσο απαραίτητη η δέσμευση μιας μεγάλης έκτασης γης για διάθεση σκουπιδιών; Γνώμη μου είναι πως όχι, γιατί υπάρχουν τρόποι να το αποφύγουμε δεσμεύοντας λιγότερη γη.

Χωρίς τη «δαμόκλειο σπάθη» των προστίμων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Αρκεί να υπάρξει, έγκαιρα, προγραμματισμός και συντονισμός.

Άλλωστε, βασική επιλογή για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι πλέον η δημιουργία ΧΥΤΥ, δηλαδή χώρων ταφής υπολειμμάτων, τα οποία είναι αδύνατον να ανακυκλωθούν με κάποια υπάρχουσα τεχνολογία.

Ωστόσο, στην Ελλάδα, είμαστε γενικώς επιρρεπείς σε «αποκλεισμούς» ή «προτιμήσεις».

Για παράδειγμα, γιατί να αποκλείουμε την επιστημονική καύση των απορριμμάτων; Με την εφαρμογή της συγκεκριμένης μεθόδου, μέσα σε ένα ορθολογικό σύστημα διαχείρισης των αστικών στερεών απορριμμάτων, μπορούμε να επιτύχουμε μείωση του όγκου των απορριμμάτων έως και 90%, δεσμεύοντας μία έκταση πολύ μικρότερη από εκείνη ενός ΧΥΤΑ και αποκτώντας μια νέα πηγή ενέργειας, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να αντικαταστήσει άλλες πιο ρυπογόνες, όπως είναι ο λιγνίτης.

Είναι αλήθεια πως η συγκεκριμένη πρακτική για χρόνια στιγματιζόταν ως βλαβερή για την ατμόσφαιρα, λόγω των καυσαερίων, όμως με το συνεχή πειραματισμό και την έρευνα, αντίστοιχες μονάδες σε χώρες της Ευρώπης έχουν περιορίσει την εκπομπή βλαβερών αερίων στο 1/5 των επιτρεπόμενων ρύπων για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, ένα σύγχρονο εργοστάσιο καύσης ενός εκατομμυρίου τόνων απορριμμάτων παράγει συνολικά0, 5 γραμμάρια διοξίνες ανά έτος, τη στιγμή που (σύμφωνα με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) η πυρκαγιά στην χωματερή των Ταγαράδων στη Θεσσαλονίκη το 2006 απελευθέρωνε 3 γραμμάρια διοξινών ημερησίως!

Σήμερα στην Ευρώπη λειτουργούν πάνω από 400 εργοστάσια επιστημονικής καύσης. Χάρη στα πλεονεκτήματα της μεθόδου, χώρες όπως η Δανία, η Γερμανία, η Σουηδία, η Ολλανδία, η Γαλλία κ.α. αποτεφρώνουν τουλάχιστον το 30% έως και το 50% του συνόλου των σκουπιδιών και τροφοδοτούν με ενέργεια και θερμότητα τις πόλεις τους. Πολλές από τις μονάδες αυτές βρίσκονται στην καρδιά των πόλεών τους (για παράδειγμα το εργοστάσιο του Isseanne, 3 χιλιόμετρα από τον Πύργο του Άιφελ, μέσα στο Παρίσι). Άλλες αποτελούν και τουριστικά αξιοθέατα, όπως η μονάδα Spitellau στη Βιέννη, 3 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.

Αυτό ακριβώς το γεγονός φανερώνει την προσέγγιση των Ευρωπαίων στο θέμα «σκουπίδια».

Μία άλλη, επίσης δημοφιλής στο εξωτερικό μέθοδος, που οφείλει να προηγείται της καύσης, είναι η «λιπασματοποίηση» (composting) των προεπιλεγμένων στην πηγή οργανικών απορριμμάτων, κυρίως κηπευτικών, αγροτικών υπολειμμάτων κ.α. Μέσω αυτής της διαδικασίας το οργανικό κλάσμα μετατρέπεται σε οργανικό λίπασμα, το οποίο αργότερα καταλήγει στις καλλιέργειες. Σε χώρες όπως η Αυστρία, η Ολλανδία, η Ιταλία και η Γερμανία υπάρχει μεγάλος αριθμός τέτοιων εγκαταστάσεων που διαχειρίζονται από το 20% έως και το 40% του όγκου των απορριμμάτων, βοηθώντας σημαντικά στην μείωση των «χωματερών» της χώρας, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και η πρωτοβουλία των ιδιωτών οι οποίοι χρησιμοποιούν προσωπικούς «κομποστοποιητές» προκειμένου να συμβάλουν στην ανακούφιση του περιβάλλοντος από τα απορρίμματα.

Χάρη σε αυτές τις δύο μεθόδους, χωρίς καμία βέβαια από μόνη της να αποτελεί πανάκεια και χωρίς να αποκλείονται άλλοι τρόποι, και την προσωπική προσπάθεια των πολιτών τους, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαχειρίζονται έως και το 80% των απορριμμάτων τους, αφήνοντας -πολλές από αυτές – για υγειονομική ταφή μόνο το 5% – 20% του συνόλου!

Αναλογίζεται κανείς πόσο πιο εύκολη θα μπορούσε να ήταν η ζωή μας εάν εισάγαμε στη χώρα δοκιμασμένες συνταγές και δεσμεύαμε μόνο ένα μικρό ποσοστό της έκτασης των σημερινών χωματερών;

Θα ήταν θεωρώ χρήσιμο να σκεφτούμε, πολίτες και φορείς της Φθιώτιδας, τα οφέλη από την εφαρμογή τέτοιων καινοτομιών, τη στιγμή που σήμερα κανείς δεν θέλει, και ούτε πρόκειται να θελήσει, έναν Χώρο Διάθεσης Απορριμμάτων μερικά χιλιόμετρα από το σπίτι του.

Αντί λοιπόν να λογομαχούμε σχετικά με το «πού» θα συγκεντρώσουμε τα σκουπίδια, ας σκεφτούμε κυρίως (ή και, λόγω της πίεσης χρόνου για την αποφυγή επιβολής προστίμων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή) το «πώς» θα τα διαχειριστούμε.

Πιστεύω πως, προκειμένου να ξεπεραστούν οι χρόνιες διαφωνίες μεταξύ Πολιτείας, Αυτοδιοίκησης, φορέων και τοπικών κοινωνιών, πρέπει, και στο Νομό Φθιώτιδας να λειτουργήσουμε δημιουργικά, συνθετικά, συνεκτικά και διορατικά.

Ώστε το παίγνιο να είναι θετικού αθροίσματος: για τη χώρα και τις τοπικές κοινωνίες.

InstagramYoutube