Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Καλούμαστε σήμερα να συζητήσουμε σημαντικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Να κυρώσουμε τις κοινοτικές πρωτοβουλίες για τη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας στην Ευρωζώνη και την ενδυνάμωση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρωτοβουλίες σε μια ευρύτερη κοινοτική προσπάθεια που αποσκοπεί:

• στη βελτίωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών,
• στην ενίσχυση της σταθερότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας,
• στην τόνωση της ουσιαστικής οικονομικής διακυβέρνησης,
• στην ενδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης,
• στην επίλυση του προβλήματος του κρατικού χρέους.

Η λήψη των πρωτοβουλιών αυτών κατέστη αναγκαία και χρονικά επιτακτική μετά την εξέλιξη βασικών δημοσιονομικών μεγεθών τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης.

Ειδικότερα, το δημοσιονομικό έλλειμμα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, από 0,9% του ΑΕΠ το 2007 «σκαρφάλωσε» στο 6,4% του ΑΕΠ το 2009.

Ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 59% του ΑΕΠ το 2007 σε 75% του ΑΕΠ το 2009.

Είναι συνεπώς σαφές ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα ελλείμματος και χρέους.

Που πρέπει συλλογικά και συνεκτικά να αντιμετωπισθεί.

Υπογραμμίζω τις λέξεις συλλογικά και συνεκτικά, καθώς είναι γεγονός ότι όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα η Ευρώπη αντιμετώπισε τη κρίση χρέους στους κόλπους της διστακτικά, συμβιβαστικά, με ημίμετρα, επιδεικνύοντας αργά αντανακλαστικά.

Άργησε να συνειδητοποιήσει πως η κρίση ήταν και είναι «συστημική» και απειλεί την ίδια τη βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος.

Άργησε να καταλήξει σε μία συνολική, συνεκτική και πειστική λύση.

Αναγκάστηκε, συνεπώς, αν και καθυστερημένα, έστω και συμβιβαστικά, να προβεί στις θεσμικές αποφάσεις που συζητάμε σήμερα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Πιο συγκεκριμένα, με το παρόν νομοσχέδιο κυρώνονται τρεις βασικές κοινοτικές αποφάσεις:

Η 1^η: Η Απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25^ης Μαρτίου του 2011 για την αναγκαία τροποποίηση του Άρθρου 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας σχετικά με τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με την εν λόγω τροποίηση:

• Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης αποκτούν τη δυνατότητα να θεσπίσουν διακρατικό μηχανισμό σταθερότητας.
• Ο σκοπός του μηχανισμού είναι η διασφάλιση της σταθερότητας της Ευρωζώνης στο σύνολό της και, κατ’ επέκταση, στη διατήρηση της οικονομικής και χρηματοοικονομικής σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η 2^η: Η Συνθήκη για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας με σκοπό τη κινητοποίηση χρηματοδότησης και την παροχή στήριξης προς κράτη-μέλη που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.

Πρόσφατα μάλιστα ενισχύθηκε, και ορθώς, η ευελιξία του Μηχανισμού, με τη δυνατότητα παρέμβασης τόσο στην πρωτογενή όσο και στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα της χρηματοπιστωτικής συνδρομής και να αποτραπεί ο κίνδυνος μετάδοσης μιας κρίσης.

Ενώ η μέγιστη δανειοδοτική ικανότητα του Μηχανισμού, καταρχήν, διαμορφώθηκε στα 500 δισ. ευρώ.

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί πως θα ήταν πολύ σημαντική η αύξηση της μέγιστης δανειακής ικανότητας ώστε ο Μηχανισμός να είναι σε θέση να διασφαλίσει με περισσότερη επάρκεια την οικονομική και χρηματοοικονομική σταθερότητα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Προς την κατεύθυνση αυτή, κρίνεται θετική η πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία φαίνεται να προτείνει την αύξηση της μέγιστης δανειακής ικανότητας από 500 δισ. ευρώ στα 740 δισ. ευρώ, και την αύξηση του συνολικού εγγεγραμμένου κεφαλαίου στα 940 δισ. ευρώ.

Η 3^η: Η Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

Ενισχύεται ο οικονομικός πυλώνας της Ένωσης μέσω της θέσπισης ενός συνόλου κανόνων, με κυριότερο την υποχρέωση για ισοσκελισμένο ή πλεονασματικό προϋπολογισμό.

Στόχοι; Η προώθηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, η ενδυνάμωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών-μελών, και η βελτίωση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης.

Στόχοι οι οποίοι δύναται τακτικά να επικαιροποιούνται λόγω μεταβολής των κυρίων παραμέτρων.

Όμως, Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η αυστηρή επιδίωξη της δημοσιονομικής πειθαρχίας ενώ είναι αναγκαία, δεν είναι και ικανή συνθήκη για την εξασφάλιση της ευημερίας των πολιτών.

Και φυσικά για την έξοδο της Ευρώπης από την κρίση.

Άλλωστε, οι τελευταίες Ευρωπαϊκές εκτιμήσεις αναδεικνύουν τις δυσμενείς συνέπειες αυτής της μονόπλευρης προσέγγισης.

Ενδεικτικά, το 4^ο τρίμηνο του 2011 καταγράφεται ύφεση 0,3% τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ σε αντίστοιχα επίπεδα προβλέπεται η ύφεση και για το 2012.

Αυτό είναι πιο ορατό στην περίπτωση της Ελλάδας.

Η οικονομική δραστηριότητα έχει καταρρεύσει, καθώς, για 5η συνεχόμενη χρονιά, η ελληνική οικονομία αναμένεται να είναι βυθισμένη σε βαθιά ύφεση, συσσωρεύοντας απώλειες τις τάξεως του 20% στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας την περίοδο 2008-2012.

Ειδικότερα, το 2011 η ύφεση ανήλθε στο 7% έναντι αρχικής πρόβλεψης για 3% στον Προϋπολογισμό του 2011.

Αλλά και για το 2012, η ύφεση προβλέπεται, με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις, να διαμορφωθεί κοντά στο 5% έναντι αρχικής πρόβλεψης για ύφεση 2,8% στον Προϋπολογισμό του 2012 και πρόβλεψης για ανάπτυξη στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.

Ενώ, το έλλειμμα το 2011 θα κλείσει μόλις μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ χαμηλότερα από το 2010.

Και ο στόχος για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος εφέτος, βασική παράμετρος αναστροφής της τάσης διόγκωσης του χρέους, μετατίθεται, παρά τα νέα μέτρα, για του χρόνου.

Και η ανεργία όμως, παρότι εκτιμάτο στον Προϋπολογισμό του 2012 στο 15,4% για το 2011 έχει ήδη διαμορφωθεί στο 21% το Δεκέμβριο, με τους ανέργους να έχουν προ πολλού ξεπεράσει το 1.000.000 άτομα.

Δεν αρκεί συνεπώς η προσήλωση στη δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία.

Ειδικά όταν ο μακροπρόθεσμος στόχος, σύμφωνα με την υπό κύρωση Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ), είναι η μείωση του χρέους στο 60% του ΑΕΠ σε ίσο ποσοστό για 20 χρόνια και η επιβολή ποινών (στο 0,1% του ΑΕΠ εάν δεν συμμορφώνονται οι χώρες).

Απαιτείται η συμπλήρωση των πολιτικών, όπως αναφέρεται και στα Συμπεράσματα του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας.

Και απαιτείται η τροποποίηση συγκεκριμένων πολιτικών που έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά άδικες, και οι οποίες θα πρέπει διαρκώς να επαναξιολογούνται με μεθοδολογίες κόστους – οφέλους ή κόστους – αποτελεσματικότητας.

Και αυτή η τροποποίηση είναι εφικτή, καθώς:

1^ον. Το ίδιο το Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής της Ελλάδας αναφέρει πως «[…] θα διαβουλευτούμε με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. σε περίπτωση σημαντικά βαθύτερης από την αναμενόμενη ύφεσης για να αξιολογήσουμε αν η πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να επεκταθεί πέραν από το 2014 […]».

2^ον. Πρόσφατα ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ κ. Olivier Blanchard έγραψε σε άρθρο του για την Ελλάδα ότι «[…] σε όλα τα προγράμματα συμβαίνουν απρόβλεπτα πράγματα, και το πρόγραμμα αναμφίβολα θα πρέπει να αναπροσαρμοστεί στην πορεία του […]».

3^ον. Ο στόχος για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,1% του ΑΕΠ για εφέτος μετατέθηκε για το 2013. Έτσι εφέτος, παρά τη λήψη των νέων μέτρων του εφαρμοστικού νόμου, εκτιμάται ότι θα έχουμε πρωτογενές έλλειμμα 0,2% του ΑΕΠ. Οι στόχοι συνεπώς, σε συμφωνία με τους εταίρους μας, τροποποιήθηκαν.

4^ον. Κατά την πρόσφατη διαμόρφωση του Προγράμματος έγινε, για πρώτη φορά, διαπραγμάτευση, κυρίως με την επιμονή του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του κ. Σαμαρά.

Σε άλλα θέματα η χώρα τα κατάφερε, όπως π.χ.

• στην ματαίωση αύξησης στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων κατά 25% αναδρομικά από τον εφετινό Ιανουάριο,
• στη διατήρηση του 13^ου και 14^ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα,
• στη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων.

Βέβαια σε άλλα δεν τα κατάφερε, αλλά πέτυχε αρκετά.

5^ον. Σε πρόσφατη τοποθέτησή του ο Εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Τρόικα, αναφορικά με το θέμα των τροποποιήσεων του Προγράμματος, δήλωσε ότι η Κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές είναι εύλογο να επιθυμεί να κάνει κάποιες αλλαγές στην οικονομική πολιτική, οι οποίες βέβαια θα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένες με τους στόχους και το βασικό πλαίσιο της συμφωνίας.

Είναι πλέον κοινή, και όχι μόνο της Νέας Δημοκρατίας, η πεποίθηση ότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Καλούμαστε σήμερα να συζητήσουμε σημαντικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Να κυρώσουμε τις κοινοτικές πρωτοβουλίες για τη διασφάλιση της χρηματοοικονομικής σταθερότητας στην Ευρωζώνη και την ενδυνάμωση της οικονομικής διακυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρωτοβουλίες σε μια ευρύτερη κοινοτική προσπάθεια που αποσκοπεί:

• στη βελτίωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών,
• στην ενίσχυση της σταθερότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας,
• στην τόνωση της ουσιαστικής οικονομικής διακυβέρνησης,
• στην ενδυνάμωσης της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης,
• στην επίλυση του προβλήματους του κρατικού χρέους.

Η λήψη των πρωτοβουλιών αυτών κατέστη αναγκαία και χρονικά επιτακτική μετά την εξέλιξη βασικών δημοσιονομικών μεγεθών τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης.

Ειδικότερα, το δημοσιονομικό έλλειμμα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, από 0,9% του ΑΕΠ το 2007 «σκαρφάλωσε» στο 6,4% του ΑΕΠ το 2009.

Ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε από 59% του ΑΕΠ το 2007 σε 75% του ΑΕΠ το 2009.

Είναι συνεπώς σαφές ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει ένα διπλό πρόβλημα ελλείμματος και χρέους.

Που πρέπει συλλογικά και συνεκτικά να αντιμετωπισθεί.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Πιο συγκεκριμένα, με το παρόν νομοσχέδιο κυρώνονται τρεις βασικές κοινοτικές αποφάσεις:

Η 1^η: Η Απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25^ης Μαρτίου του 2011 για την αναγκαία τροποποίηση του Άρθρου 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας σχετικά με τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σύμφωνα με την εν λόγω τροποίηση:

• Τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης αποκτούν τη δυνατότητα να θεσπίσουν διακρατικό μηχανισμό σταθερότητας.
• Ο σκοπός του μηχανισμού είναι η διασφάλιση της σταθερότητας της Ευρωζώνης στο σύνολό της και, κατ’ επέκταση, στη διατήρηση της οικονομικής και χρηματοοικονομικής σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η 2^η: Η Συνθήκη για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας με σκοπό τη κινητοποίηση χρηματοδότησης και την παροχή στήριξης προς κράτη-μέλη που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.

Πρόσφατα μάλιστα ενισχύθηκε, και ορθώς, η ευελιξία του Μηχανισμού, με τη δυνατότητα παρέμβασης τόσο στην πρωτογενή όσο και στη δευτερογενή αγορά ομολόγων, ώστε να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα της χρηματοπιστωτικής συνδρομής και να αποτραπεί ο κίνδυνος μετάδοσης μιας κρίσης.

Ενώ η μέγιστη δανειοδοτική ικανότητα του Μηχανισμού, καταρχήν, διαμορφώθηκε στα 500 δισ. ευρώ.

Στο σημείο αυτό, ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί πως θα ήταν πολύ σημαντική η αύξηση της μέγιστης δανειακής ικανότητας ώστε ο Μηχανισμός να είναι σε θέση να διασφαλίσει με περισσότερη επάρκεια την οικονομική και χρηματοοικονομική σταθερότητα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Η 3^η: Η Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση.

Ενισχύεται ο οικονομικός πυλώνας της Ένωσης μέσω της θέσπισης ενός συνόλου κανόνων, με κυριότερο την υποχρέωση για ισοσκελισμένο ή πλεονασματικό προϋπολογισμό,.

Στόχοι; Η προώθηση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, η ενδυνάμωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών-μελών, και η βελτίωση της διακυβέρνησης της Ευρωζώνης.

Στόχοι οι οποίοι δύναται τακτικά να επικαιροποιούνται λόγω μεταβολής των κυρίων παραμέτρων.

Κάτι άλλωστε που υπογραμμίζεται και στο καινούργιο Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής για τη χώρα μας, όπου αναφέρεται πως «[…] θα διαβουλευτούμε με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ. σε περίπτωση σημαντικά βαθύτερης από την αναμενόμενη ύφεσης για να αξιολογήσουμε αν η πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής πρέπει να επεκταθεί πέρα από το 2014 […]».

Όμως, Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η αυστηρή επιδίωξη της δημοσιονομικής πειθαρχίας ενώ είναι αναγκαία, δεν είναι και ικανή συνθήκη για την εξασφάλιση της ευημερίας των πολιτών.

Και φυσικά για την έξοδο της Ευρώπης από την κρίση.

Άλλωστε, οι τελευταίες Ευρωπαϊκές εκτιμήσεις αναδεικνύουν τις δυσμενείς συνέπειες αυτής της μονόπλευρης προσέγγισης.

Ενδεικτικά, το 4^ο τρίμηνο του 2011 καταγράφεται ύφεση 0,3% τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ σε αντίστοιχα επίπεδα προβλέπεται η ύφεση και για το 2012.

Αυτό είναι πιο ορατό στην περίπτωση της Ελλάδας.

Η οικονομική δραστηριότητα έχει καταρρεύσει, καθώς, για 5η συνεχόμενη χρονιά, η ελληνική οικονομία αναμένεται να είναι βυθισμένη σε βαθιά ύφεση, συσσωρεύοντας απώλειες τις τάξεως του 20% στο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της χώρας την περίοδο 2008-2012.

Ενώ το έλλειμμα το 2011 θα κλείσει μόλις μία ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ χαμηλότερα από το 2010.

Και ο στόχος για επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος εφέτος, βασική παράμετρος αναστροφής της τάσης διόγκωσης του χρέους, μετατίθεται, παρά τα νέα μέτρα, για του χρόνου.

Δεν αρκεί συνεπώς η προσήλωση στη δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία.

Ειδικά μάλιστα αν δεν τροποποιηθούν συγκεκριμένες πολιτικές που έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές και κοινωνικά άδικες, και οι οποίες θα πρέπει διαρκώς να επαναξιολογούνται με μεθοδολογίες κόστους – οφέλους ή κόστους – αποτελεσματικότητας.

Απαιτείται και η συμπλήρωση των πολιτικών, όπως αναφέρεται και στα Συμπεράσματα του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας.

Είναι πλέον κοινή, και όχι μόνο της Νέας Δημοκρατίας, η πεποίθηση ότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

H επιδείνωση των δεικτών της Ελληνικής οικονομίας, εξαιτίας της μη ρεαλιστικής «αγωγής» για τη θεραπεία των «υποκείμενων νοσημάτων» της Ελληνικής οικονομίας αλλά και της διαχειριστικής ανεπάρκειας της τελευταίας  Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, κατέστησαν αναπόφευκτη την απόφαση της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου και αναγκαία την αποτελεσματική εφαρμογή της.

Εφαρμογή που περιλαμβάνει την οικειοθελή συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους.

Και μάλιστα μεγαλύτερη απ’ αυτή που προβλέπονταν στις αποφάσεις τόσο του Ιουλίου όσο και του Οκτωβρίου.

Και αυτό διότι οι εκτιμήσεις για το ύψος και τη δυναμική του χρέους διαρκώς επιδεινώνονται.

Το χρέος από 129% του ΑΕΠ το 2009, έχει «εκτοξευθεί» στο 169% το 2011.

Αυτό συμβαίνει, σύμφωνα και με τις Εκθέσεις Βιωσιμότητας του ΔΝΤ, διότι:

1^ον. Η ύφεση είναι βαθιά και χρονικά μακρά.

Υπερβαίνει το 6% το 2011, και αναμένεται να διαμορφωθεί σε επίπεδα άνω του 4% το 2012.

Η χώρα βρίσκεται για 5^η συνεχόμενη χρονιά σε ύφεση.

2^ον. Οι διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος και στη λειτουργία των αγορών δεν υλοποιήθηκαν.

3^ον. Αποκρατικοποιήσεις δεν έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία 2 χρόνια.

Οι στόχοι διαρκώς αναθεωρούνται προς τα κάτω, και τα προσδοκώμενα οφέλη μειώνονται αισθητά.

4^ον. Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Η πρόβλεψη για πρωτογενές πλεόνασμα εφέτος, πλέον μετατίθεται για του χρόνου.

Και αυτό παρά τη λήψη νέων, επώδυνων, μέτρων για να καλυφθεί η «τρύπα» του υψηλότερου ελλείμματος το 2011 και της βαθύτερης ύφεσης το 2011 και το 2012.

5^ον. Η έξοδος στις αγορές διαρκώς απομακρύνεται.

Αυτές οι διαπιστώσεις κατέστησαν αναγκαία την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους με τη σημαντική, υψηλότερη συμμετοχή των ιδιωτών επενδυτών, όπως αυτή συμφωνήθηκε κατά την τελευταία Σύνοδο του Eurogroup και αποτυπώνεται στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου.

Σχέδιο Νόμου, στο οποίο ρυθμίζονται οι κανόνες του «κουρέματος» των επιλέξιμων τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου και θεσμοθετούνται οι Κανόνες Συλλογικής Δράσης.

Κανόνες, με τους οποίους οι ομολογιούχοι μπορούν να αποφασίζουν την αναπροσαρμογή του δημοσίου χρέους, μέσα από συλλογικές διαδικασίες, δεσμευτικά, με έρεισμα την αρχή της πλειοψηφίας, συμφωνώντας στην τροποποίηση τίτλων που κατέχουν.

Υπάρχουν όμως 4 θέματα που πρέπει να αξιολογηθούν, να συνεκτιμηθούν και να αντιμετωπισθούν:

1^ον. Το ζήτημα της συμμετοχής στο «κούρεμα» του χρέους των φυσικών προσώπων – αποταμιευτών.

Θεωρούμε πως πρέπει να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες για τη δίκαιη αντιμετώπισή τους.

Φυσικά πρόσωπα που έκαναν, ουσιαστικά, μια αποταμίευση των κόπων τους, στηρίζοντας, ταυτόχρονα, το Ελληνικό Δημόσιο.

Επιπρόσθετα, η προστασία τους θα δημιουργήσει ασφάλεια για ανάλογες επενδύσεις στο μέλλον και θα συντελέσει, από την πλευρά της, στην προσπάθεια για επανεκκίνηση της οικονομίας.

Οι όποιες τεχνικές δυσκολίες πρέπει να αντιμετωπιστούν και οι αποταμιευτές να προστατευθούν με ειδικούς μηχανισμούς.

2^ον. Το ζήτημα της συμμετοχής στο «κούρεμα» του χρέους των φαρμακευτικών εταιρειών που πληρώθηκαν για τα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων που εκκρεμούσαν με ομόλογα.

Τα ομόλογα αυτά είχαν μηδενικό επιτόκιο και δεν παρελήφθησαν από τις εταιρείες για επενδυτικό σκοπό, αλλά για εξόφληση οφειλής του Δημοσίου.

Οι πολυεθνικές εταιρείες του κλάδου προχώρησαν σε άμεση πώληση των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, καθότι χρηματοδοτούνται από τη μητρική τους εταιρεία και δεν είχαν δανεισμό στην Ελλάδα.

Πολλές ελληνικές φαρμακευτικές επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να εκχωρήσουν τα ομόλογα αυτά στις τράπεζες σαν εγγύηση για τα δάνεια που έχουν συνάψει για κεφάλαιο κίνησης.

Η εισαγωγή των ομολόγων αυτών στο PSI δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες, το οποίο και πρέπει να αντιμετωπισθεί από την Κυβέρνηση.

3^ον. Το ζήτημα της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.

Θα πρέπει να αντιμετωπισθεί συνεκτιμώντας τις επιπτώσεις από το βαθύτερο «κούρεμα» και το αποτέλεσμα της έκθεσης της BlackRock για την ποιότητα των χαρτοφυλακίων τους.

Στόχος πρέπει να είναι η ενίσχυση της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών και η τόνωση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Το αναγκαίο ποσό εκτιμάται ότι μπορεί να διαμορφωθεί κοντά στα 50 δισ.  ευρώ.

4^ον. Το ζήτημα της βιωσιμότητας των ασφαλιστικών φορέων.

Αυτή θα πρέπει να διασφαλισθεί λόγω της μείωσης της περιουσίας τους.

Η μείωση, σύμφωνα και με την Ειδική Έκθεση και τις σχετικές δεσμεύσεις των Συναρμόδιων Υπουργών, αναμένεται να αναπληρωθεί από την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου και ΝΠΔΔ, τα οποία θα περιέλθουν στο συνιστώμενο «Ταμείο Στήριξης Ασφαλιστικού Συστήματος».

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Πρέπει να καταστεί σαφές σε όλους μας, αλλά και σε όλους τους πολίτες, ότι δεν αρκεί το «κούρεμα» του χρέους για να εξασφαλισθεί η βιωσιμότητά του.

Άλλωστε, το δημόσιο χρέος αναμένεται να ανέλθει, μετά και την αναδιάρθρωση του χρέους, στο 120,5% του ΑΕΠ το 2020, δηλαδή στο επίπεδο περίπου που ήταν το 2009.

Στο ίδιο ύψος που προέβλεπε και το αρχικό Μνημόνιο για το ίδιο έτος, το 2020.

Και μάλιστα, χωρίς τα επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, χωρίς την πρόβλεψη για αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, χωρίς το «κούρεμα» των ομολόγων.

«Κούρεμα» το οποίο αποτελεί, πλέον, αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Και αυτό γιατί, για την μεσο-μακροχρόνια αντιμετώπισή του απαιτούνται:

1^ον. Η επίτευξη ετήσιων υψηλών και διατηρήσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων, μέσα από την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή, αφού πρώτα επαναξιολογηθούν και τροποποιηθούν συγκεκριμένες πολιτικές οι οποίες έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές ή κοινωνικά άδικες.

2^ον. Η συμπλήρωση των πολιτικών με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας, τον περιορισμό της ανεργίας και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Είναι πλέον κοινή, και όχι μόνο της Νέας Δημοκρατίας, η πεποίθηση ότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Σήμερα, συζητούμε την πρόταση Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής αναφορικά με τη διαμόρφωση του ύψους του ελλείμματος του 2009.

Η πρόταση αναδεικνύει τον πολιτικό καιροσκοπισμό που χαρακτηρίζει την υπό αποχώρηση ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Πρόταση η οποία στη σημερινή, δύσκολη, οικονομική και κοινωνική συγκυρία είναι άκαιρη, άστοχη και προσχηματική.

Συγκυρία, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί από την εσφαλμένη και μη ρεαλιστική «αγωγή» για τη θεραπεία των «υποκείμενων νοσημάτων» της Ελληνικής οικονομίας, αλλά και από τη διαχειριστική ανεπάρκεια της τελευταίας  Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ η οποία, από την ανάληψη της ευθύνης διακυβέρνησης της χώρας, τον Οκτώβριο του 2009, επεδόθη στην  κατασυκοφάντηση των πολιτικών της αντιπάλων της.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Πράγματι το 2009 υπήρξε, και στη χώρα μας, μια σημαντική διεύρυνση του δημοσιονομικού ελλείμματος.

Τόσο έναντι του 2007, όταν και ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση, όσο και έναντι των προβλέψεων για τα δημοσιονομικά μεγέθη του οικονομικού έτους.

Έτσι, το έλλειμμα στη χώρα μας διαμορφώθηκε στο 15,8% του ΑΕΠ το 2009, από 6,5% το 2007.

Όμως, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το έλλειμμα «σκαρφάλωσε» στο 6,4% του ΑΕΠ το 2009, από μόλις 0,9% το 2007.

Μάλιστα, σε 4 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ιρλανδία, την Ισπανία, την Κύπρο και τη Λετονία, το έλλειμμα αυτή την περίοδο αυξήθηκε περισσότερο απ’ ότι στη χώρα μας.

[Συνημμένο 1]

Παράλληλα, τα δημοσιονομικά μεγέθη αναθεωρήθηκαν πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 2009.

Έτσι, το έλλειμμα της χώρας, από 2% του ΑΕΠ που προβλέπονταν στον Προϋπολογισμό του 2009, διαμορφώθηκε τελικά, μετά από 7 αναθεωρήσεις, 6 εκ των οποίων επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, στο 15,8%.

Όμως, και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το έλλειμμα, από 0,8% του ΑΕΠ που προβλέπονταν αρχικά, μετά επίσης από 7 αναθεωρήσεις, «εκτινάχθηκε» στο 6,4%.

[Συνημμένο 2]

Να αναφέρω μόνο ενδεικτικά ορισμένες Ευρωπαϊκές χώρες:

• Η Ολλανδία, ενώ στο Πρόγραμμα Σταθερότητας που κατατέθηκε στις αρχές του έτους προέβλεπε πλεόνασμα 1,2% του ΑΕΠ, τελικά είχε έλλειμμα 5,6%.
• Η Μάλτα ενώ προέβλεπε έλλειμμα 1,5%, τελικά αυτό έφτασε στο 3,7%.
• Η Πορτογαλία από 3,9% πήγε στο 10,1%, η Σλοβακία από 3% στο 8%, η Φινλανδία από πλεόνασμα 2,1% πήγε σε έλλειμμα 2,5%.

Και να σκεφθεί κανείς ότι ο Προϋπολογισμός της χώρας μας είχε συνταχθεί με την πρόβλεψη ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα ήταν 2,7% για το 2009, όπως είχε άλλωστε προβλέψει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Και τελικά, ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν σημαντικά αρνητικός, στο -3,2%.

Σ’ αυτή τη μεγάλη απόκλιση οφείλεται και ένα μεγάλο μέρος της διεύρυνσης του ελλείμματος.

Συνεπώς, είναι σαφές, και επιβεβαιώνεται από τις μεταγενέστερες εξελίξεις, ότι η Ελλάδα αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα ελλείμματος και χρέους, κοινό στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Το ζητούμενο, συνεπώς, είναι να αξιολογήσει κανείς πώς οι Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες και είχαν την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας το 2009, αντιμετώπισαν αυτό το πρόβλημα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία, η οποία και είχε την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας κατά τα 3/4 του οικονομικού έτους, ανέλαβε ή δεσμεύτηκε, το Φεβρουάριο, το Μάρτιο και τον Ιούνιο του 2009, να προωθήσει, δέσμη μέτρων για τον περιορισμό του ελλείμματος.

Μέτρα όπως είναι, ενδεικτικά:

• Η αύξηση του συντελεστή φορολογίας στα τσιγάρα και του ειδικού φόρου κατανάλωσης στη βενζίνη και στα αλκοολούχα ποτά.
• Η περικοπή των ελαστικών δαπανών και των δαπανών για συμβάσεις στον δημόσιο τομέα.
• Το πάγωμα μισθών στο Δημόσιο πάνω από τα 1.700 ευρώ και των συντάξεων πάνω από τα 1.100 ευρώ.
• Η επιβολή τελών κυκλοφορίας για τα σκάφη αναψυχής και ετήσιου ειδικού φόρου στα αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού.

Μέτρα δυσάρεστα, αλλά αναγκαία.

Και μάλιστα, ίσως και μη επαρκή.

Τα οποία, όμως, η τότε Αξιωματική Αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ καταψήφισε.

Και τα πολέμησε λυσσαλέα.

Εντός και εκτός Βουλής.

Και ενώ γνώριζε την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, επέλεξε συνειδητά να εξαπατήσει τους πολίτες.

Με ψευτικές προεκλογικές υποσχέσεις του τύπου «λεφτά υπάρχουν».

Λέγοντας μάλιστα: «Εμείς, που κάτι σκαμπάζουμε περισσότερο από οικονομικά, αναρωτιόμαστε διπλά και λέμε: Πως είναι δυνατόν μια κυβέρνηση, η οποία επικαλείται την κρίση, να λέει ότι, εν μέσω κρίσης, αφαιρώ από την οικονομία, αντί να προσθέτω; Πρωτοτυπία! Να την εντάξουμε στα εγχειρίδια οικονομικών στα πανεπιστήμια!» (κ. Παπακωνσταντίνου, 9.9.2008)

[Συνημμένο 3]

Επίσης, η τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φρόντισε να υλοποιήσει το πρόγραμμα δανεισμού της χώρας το συντομότερο δυνατόν.

Δανειστήκαμε, ως χώρα, με μέσο σταθμικό επιτόκιο 4%, την εποχή που η διεθνής κρίση κορυφωνόταν.

Και ενώ, οι δανειακές ανάγκες ήταν κατά 12 δισ. ευρώ μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές του 2010.

Δημιουργώντας και αποθεματικό το οποίο επέτρεψε στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να χρηματοδοτήσει τις φουσκωμένες δαπάνες του 2009, χωρίς ανάγκη για πρόσθετο δανεισμό.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Αυτά έπραξε η Νέα Δημοκρατία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Αντίθετα, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το τελευταίο τρίμηνο του έτους, με τις πράξεις και παραλείψεις της, διόγκωσε το πρόβλημα.

Και το μετέτρεψε, τότε, σε μοναδική στην Ευρώπη κρίση δανεισμού.

Και αυτό γιατί:

1^ον. Ματαίωσε «ώριμες» δημόσιες εισπράξεις του 2009, μετέφερε εισπράξεις του 2009 στο 2010 και μετέθεσε πληρωμές του 2010 στο 2009.

2^ον. Προχώρησε σε επιπλέον επιστροφές φόρων, στην καταβολή επιδόματος αλληλεγγύης, σε αύξηση των δαπανών για εξοπλιστικά προγράμματα, για οδοιπορικά, λειτουργικές δαπάνες και προμήθειες του Δημοσίου.

Στη συζήτηση μάλιστα επί των προγραμματικών δηλώσεων, ο τότε Υπουργός Οικονομικών κ . Παπακωνσταντίνου, δήλωνε:

«Δεσμευτήκαμε προεκλογικά για τη στήριξη της οικονομίας με ένα πακέτο 2,5 δισ. ευρώ. Θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις μας. Στο ακέραιο».

[Συνημμένο 4]

3^ον. Κατήργησε τις ρυθμίσεις για τους ημιυπαίθριους, την επιβολή φόρου στα λαχεία, στο ξυστό και στα σκάφη αναψυχής, ρυθμίσεις που επανέφερε αργότερα.

4^ον. Έχασε και κάθε έλεγχο στα δημόσια έσοδα.

Η υστέρηση εσόδων στο εννεάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2009 σε σχέση με το 2008 ήταν 1,1 δισ. ευρώ και μόνο στο τελευταίο τρίμηνο του έτους ξεπέρασε τα επιπλέον 2 δισ. ευρώ!

Δηλαδή στο τελευταίο τρίμηνο οι απώλειες εσόδων ήταν διπλάσιες από ό,τι στο 9μηνο που ήταν η Νέα Δημοκρατία Κυβέρνηση.

Και αυτό δεν οφείλεται στην ύφεση και την αδυναμία των φοροεισπρακτικών μηχανισμών.

Γιατί αυτά υπήρχαν και πριν…

[Συνημμένο 5]

5^ον. Προχώρησε στη συμπερίληψη στον τομέα της γενικής κυβέρνησης ορισμένων ελλειμματικών δημόσιων επιχειρήσεων, κυρίως του τομέα των συγκοινωνιών και της αμυντικής βιομηχανίας, καθώς και άλλων φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, που προηγουμένως εθεωρείτο ότι βάσει των ορισμών του Ευρωπαϊκού Συστήματος Λογαριασμών δεν ανήκαν στη «Γενική Κυβέρνηση».

Κάτι που σύμφωνα με την Έκθεση της Επιτροπής για την Αξιοπιστία των Δημοσιονομικών Στοιχείων, Επιτροπής που συνέστησε ο τότε Υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, «δεν ανταποκρίνεται στην ισχύουσα ευρωπαϊκή πρακτική».

[Συνημμένο 6]

Για το ίδιο θέμα, να θυμίσω ότι ο πρώην Υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ κ. Χριστοδουλάκης επισήμανε ότι «η Ελλάδα δεν έπρεπε να έχει αποδεχθεί πρωτοβουλίες που οδήγησαν σε απρόσμενη διόγκωση του ελληνικού χρέους…κανένα από αυτά δεν ήταν κρυφό, άγνωστο ή μη εξυπηρετούμενο χρέος…άλλες χώρες δεν περιλαμβάνουν τις εγγυήσεις των ΔΕΚΟ στο κρατικό χρέος».

[Συνημμένο 7]

Ενώ, ο κ. Στουρνάρας, Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ, ανέφερε, εδώ στη Βουλή, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας, ότι «η κάθε χώρα χρησιμοποιεί το σύστημα εθνικών λογαριασμών και τις γκρίζες ζώνες προς όφελός της». «Νομίζω», συνέχιζε, «ότι δεν ήταν πολύ σοφό αυτό που έγινε, όπως έγινε…έχω πολλά και σοβαρά ερωτηματικά για την επαναταξινόμηση».

[Συνημμένο 8]

Επίσης, η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το επίμαχο χρονικό διάστημα:

1^ον. Κατέθεσε Προϋπολογισμό ο οποίος ήταν εκτός τόπου και χρόνου.

Περιείχε, μεταξύ άλλων, αυξήσεις μισθών και συντάξεων, επίδομα αλληλεγγύης, δεσμεύσεις για τη μη επιβολή νέων φόρων ή έκτακτων εισφορών.

2^ον. Έστελνε λανθασμένα και αντιφατικά μηνύματα στις αγορές.

Αυτές άρχισαν να μας «τιμωρούν» όταν διαπίστωσαν ότι η τότε Κυβέρνηση αναλώνεται σε διακηρύξεις και επιδίδεται σε φλυαρίες χωρίς να προωθεί μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης.

3^ον. Αναφέρονταν απαξιωτικά για τη χώρα, το κύρος και την αξιοπιστία της, με δυσμενείς επιπτώσεις για την δανειοληπτική της ικανότητα.

Είναι γνωστές οι δηλώσεις της τότε ηγεσίας της Κυβέρνησης περί «Τιτανικού», «παρασιτικής οικονομίας», «τεράστιας αίσθησης ανομίας και αυθαιρεσίας».

4^ον. Άργησε να πάρει μέτρα.

Ο αρμόδιος Επίτροπος της Ε.Ε. κ. Αλμούνια, στις 14 Σεπτεμβρίου, λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές, είχε επισημάνει ότι όλα τα κόμματα και οι πολιτικοί ηγέτες γνώριζαν την κατάσταση και ότι η νέα κυβέρνηση που θα εκλεγόταν, όποια και αν ήταν αυτή, θα έπρεπε να λάβει άμεσα μέτρα περιορισμού του ελλείμματος.

Από τον Οκτώβριο μέχρι το Δεκέμβριο, δεν υπήρξε ούτε ένα μέτρο περιορισμού του ελλείμματος.

Ελήφθησαν μόνο μέτρα που το αύξησαν.

Ο κ. Τρισέ, τόνισε ότι η «η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άργησε πάρα πολύ να αναγνωρίσει την έκταση του προβλήματος και να λάβει τα αναγκαία μέτρα».

[Συνημμένο 9]

Ενώ, τον Οκτώβριο του 2010, το Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ κ. Σμάγκι, υπογράμμιζε ότι «εάν η Ελληνική Κυβέρνηση είχε αποφασίσει να προχωρήσει σε διορθωτικές δράσεις από το φθινόπωρο του 2009, θα μπορούσε να αποφύγει την κρίση χρέους και το δραστικό πρόγραμμα προσαρμογής».

[Συνημμένο 10]

5^ον. Δεν δανείστηκε έγκαιρα τα αναγκαία ποσά για να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της χώρας, ή το έκανε με ομόλογα λανθασμένης χρονικής διάρκειας με βάση τα τότε επιτόκια της αγοράς.

[Συνημμένο 11]

Έτσι, λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι η ηγεσία της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ή έχασε τον έλεγχο των εξελίξεων ή οδήγησε τη χώρα στο Μηχανισμό Στήριξης και το «Μνημόνιο».

Με τις γνωστές σήμερα τραγικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η αποστολή από τη Δικαιοσύνη στη Βουλή της δικογραφίας για τη διόγκωση του ελλείμματος του 2009 και τον τρόπο λειτουργίας της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής δικαιώνει τις ανωτέρω θέσεις.

Δικαιώνει τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Η πλήρης διερεύνηση της υπόθεσης αυτής από τη Βουλή των Ελλήνων, με τη συγκρότηση των προβλεπόμενων από το Σύνταγμα Επιτροπών, επιβάλλεται να γίνει όταν το «σκάφος» θα πλέει σε πιο ήρεμα, άρα και πιο ασφαλή, ύδατα.

Στη σημερινή συγκυρία, που η χώρα αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις και οι πολίτες πένονται, τα πολιτικά παίγνια είναι περιττή πολυτέλεια. 

Η έρευνα του θέματος πρέπει να γίνει και θα γίνει.

Οι πολιτικές ευθύνες δεν παραγράφονται.

Εμείς, σήμερα, δεν θα παρασυρθούμε σε παίγνια μικρών σκοπιμοτήτων, επικοινωνιακών τεχνασμάτων και προσωπικών υπολογισμών στα οποία επιδίδεται η απερχόμενη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Εμείς δεν θα δυναμιτίσουμε την παρούσα προσπάθεια σταθεροποίησης της κατάστασης.

Δεν θα παίξουμε με το παρόν και το μέλλον της πατρίδας.

Θα παραμείνουμε σταθερά προσανατολισμένοι στην εθνική ομοψυχία, στην πολιτική και κοινωνική συνεννόηση και συναίνεση.

Η έξοδος της χώρας από την κρίση αποτελεί για εμάς το καθοριστικό κριτήριο των πολιτικών επιλογών μας.  

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Συμμετέχουμε σήμερα σε μία σημαντική διαδικασία λογοδοσίας αναφορικά με τη εκτέλεση του Προϋπολογισμού του Κράτους.

Διαδικασία κατά την οποία αξιολογείται η αξιοπιστία του Προϋπολογισμού και η επαλήθευση των προσδοκιών και των προβλέψεών του.

Διαδικασία που επιτελείται με την κατάθεση, συζήτηση και κύρωση του Απολογισμού και Ισολογισμού του Κράτους για το 2010.

Μία κρίσιμη χρονιά.

Χρονιά κατά την οποία η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας πράξεων και παραλείψεών της, προσέφυγε στο Μηχανισμό Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας και υπέγραψε Μακροχρόνιο Πρόγραμμα Οικονομικής Πολιτικής, το «Μνημόνιο».

«Μνημόνιο» το οποίο, σύμφωνα με δηλώσεις μελών της ηγεσίας της τότε Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, υπεγράφη «στα τυφλά».

«Μνημόνιο» το οποίο, όπως αποδεικνύεται σήμερα, κυρίως στο δημοσιονομικό του σκέλος, απέτυχε και ως προς την έμπνευση και ως προς την εκτέλεσή του.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η αξιολόγηση των αποτελεσμάτων της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής το 2010 προϋποθέτει να εξετάσουμε το σημείο εκκίνησης αυτής.

Δηλαδή το 2009.

Έχουμε πολλές φορές υποστηρίξει, ως Νέα Δημοκρατία, ότι το έλλειμμα του 2009 θα μπορούσε, με κατάλληλες δράσεις που είχαν ήδη αναληφθεί από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και θα υλοποιούνταν το τελευταίο τρίμηνο του έτους, να κλείσει σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα, τελικά όπως παρουσιάσαμε με στοιχεία κοντά στο 10% του ΑΕΠ.

Σαφώς υψηλότερα απ’ ότι είχε προϋπολογίσει η προηγούμενη Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Αλλά πολύ χαμηλότερα απ’ ότι δημιούργησε και παρουσίασε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Και εδώ φυσικά και υπάρχουν πολιτικές ευθύνες.

Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η οποία από την μία πλευρά προχώρησε σε λογιστικές ακροβασίες, ματαιώνοντας «ώριμες» δημόσιες εισπράξεις του 2009, μεταφέροντας εισπράξεις του 2009 στο 2010 και μεταθέτοντας πληρωμές του 2010 στο 2009.

Ενώ έχασε και κάθε έλεγχο στα έσοδα. Η υστέρηση εσόδων στο εννεάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2009 σε σχέση με το 2008 ήταν 1,1 δισ. ευρώ και μόνο στο τελευταίο τρίμηνο του έτους ξεπέρασε τα επιπλέον 2 δισ. ευρώ, για να φθάσει στο σύνολο του έτους περίπου στα 3 δισ. ευρώ!

Και φυσικά προχώρησε σε επαναταξινομήσεις και λογιστικές προσαρμογές που δεν ακολουθούνται στις περισσότερες από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Όπως είναι για παράδειγμα, η ένταξη των ΔΕΚΟ στα στοιχεία της Γενικής Κυβέρνησης, η οποία, σύμφωνα με την Έκθεση της Επιτροπής για την Αξιοπιστία των Δημοσιονομικών Στοιχείων, Επιτροπής που συνέστησε ο τότε Υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, «δεν ανταποκρίνεται στην ισχύουσα ευρωπαϊκή πρακτική».

Για το ίδιο θέμα να θυμίσω ότι ο πρώην Υπουργός Οικονομικών κ. Χριστοδουλάκης επισήμανε ότι «η Ελλάδα [η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ] δεν έπρεπε να έχει αποδεχθεί πρωτοβουλίες που οδήγησαν σε απρόσμενη διόγκωση του ελληνικού χρέους…κανένα από αυτά δεν ήταν κρυφό, άγνωστο ή μη εξυπηρετούμενο χρέος…άλλες χώρες δεν περιλαμβάνουν τις εγγυήσεις των ΔΕΚΟ στο κρατικό χρέος» («Σώζεται ο Τιτανικός;», 2011).

Ενώ, ο κ. Στουρνάρας, Γενικός Διευθυντής του ΙΟΒΕ, ανέφερε, εδώ στη Βουλή, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Έρευνας και Τεχνολογίας, ότι «η κάθε χώρα χρησιμοποιεί το σύστημα εθνικών λογαριασμών και τις γκρίζες ζώνες προς όφελός της». «Νομίζω», συνέχιζε, «ότι δεν ήταν πολύ σοφό αυτό που έγινε, όπως έγινε…έχω πολλά και σοβαρά ερωτηματικά για την επαναταξινόμηση» (14.12.2010).

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το 2010 η χώρα προσέφυγε στο Μηχανισμό Στήριξης και η Κυβέρνηση στην υπογραφή του Μνημονίου.

Επακόλουθο, κυρίως, πράξεων και παραλείψεών της.

Και αυτό διότι:

1^ον. «Φούσκωσε», όπως ανέφερα, το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας για το 2009.

2^ον. Προχώρησε στην υποβολή και ψήφιση Προϋπολογισμού που ήταν κατώτερος των περιστάσεων.

3^ον. Κατέθεσε Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο ενσωμάτωνε, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων με τα «πακέτα» μέτρων, μη υλοποιήσιμους στόχους.

4^ον. Έστελνε λανθασμένα και αντιφατικά μηνύματα στις αγορές. Αυτές άρχισαν να μας «τιμωρούν» όταν διαπίστωσαν ότι η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναλώνεται σε διακηρύξεις και επιδίδεται σε φλυαρία χωρίς να προωθεί μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης.

5^ον. Αναφέρονταν απαξιωτικά για τη χώρα, το κύρος και την αξιοπιστία της, με δυσμενείς επιπτώσεις για την δανειοληπτική της ικανότητα.

6^ον. Υπέπεσε σε σωρεία παλινωδιών, δείγμα ελλείμματος πολιτικής αξιοπιστίας.

7^ον. Άργησε να πάρει μέτρα. Αν τα μέτρα είχαν ληφθεί νωρίτερα, θα ήταν πολύ ηπιότερα και ισοδυνάμου οικονομικού αποτελέσματος.

8^ον. Δεν δανείστηκε έγκαιρα τα αναγκαία ποσά για να καλύψει τις δανειακές ανάγκες της χώρας, ή το έκανε με ομόλογα λανθασμένης χρονικής διάρκειας με βάση τα τότε επιτόκια της αγοράς.

Έτσι, λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι η ηγεσία της Κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου ή έχασε τον έλεγχο των εξελίξεων ή οδήγησε τη χώρα στο Μηχανισμό Στήριξης και το «Μνημόνιο».

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Οι πολιτικές επιλογές διόγκωσης του ελλείμματος του 2009, είχαν ως αποτέλεσμα η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να «θριαμβολογεί» για τη μείωσή του, κατά περίπου 5 ποσοστιαίες μονάδες το 2010.

Έωλες «θριαμβολογίες» όπως αποδεικνύεται σήμερα, καθώς το έλλειμμα, το 2011, θα κλείσει πολύ υψηλότερα από τις αρχικές εκτιμήσεις του Προϋπολογισμού, λίγο χαμηλότερα από το 2010, παρά τις τεράστιες θυσίες της κοινωνίας.

Ενώ, το έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, διαμορφώνεται σε υψηλότερα από το 2010 επίπεδα.

Και το έλλειμμα του Τακτικού Προϋπολογισμού, δηλαδή της Κεντρικής Κυβέρνησης πλην του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, είναι 17% υψηλότερο από αυτό του 2010.

Σε κάθε περίπτωση, το 2010 ελήφθησαν πρωτοφανή σε ένταση και έκταση μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής.

Τα περισσότερα οικονομικά αναποτελεσματικά και κοινωνικά άδικα.

Με αποτέλεσμα να παρατηρείται αξιοσημείωτη απόκλιση των μεγεθών από τους συνεχώς αναθεωρημένους στόχους και τις προβλέψεις.

Ενδεικτικά για το 2010:

1^ον. Η ύφεση διαμορφώθηκεστο 3,5%, έναντι αρχικού στόχου για ύφεση 0,3%.

2^ον. Ο πληθωρισμός στο 4,7%, έναντι αρχικού στόχου για 1,4%.

3^ον. Η ανεργία στο 11,9%, έναντι αρχικού στόχου για 9,7%.

4^ον. Τα καθαρά έσοδα αυξήθηκαν κατά 5,5%, έναντι αρχικού στόχου για αύξηση κατά 9,0%.

Σύμφωνα με την Έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τα καθαρά εισπραχθέντα έσοδα, σε απόλυτα μεγέθη, υπολείπονται των προβλέψεων κατά 3,6 δισ. ευρώ.

Μάλιστα οι άμεσοι φόροι υπολείπονται όχι μόνο έναντι των στόχων του Προϋπολογισμού, αλλά και έναντι του προηγούμενου οικονομικού έτους.

5^ον. Οι δαπάνες για δημόσιες επενδύσεις μειώθηκαν κατά 12%, έναντι αρχικού στόχου για αύξηση κατά 8,4%.

«Θυσιάστηκε» η αναπτυξιακή δυναμική της Οικονομίας προκειμένου να καλυφθούν αστοχίες στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού.

Έτσι, βυθίστηκε ακόμα περισσότερο η Οικονομία στην ύφεση και συρρικνώνονται οι προοπτικές ανάταξής της.

6^ον. Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο εσωτερικό χρέος, στο σύνολό του μέσα στο έτος, ύψους 5,3 δισ. ευρώ στο τέλος του 2010.

Χρέος το οποίο σήμερα υπερβαίνει τα 6,5 δισ. ευρώ.

7^ον. Αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιήθηκαν.

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσδοκούσε να εισπράξει 2,5 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις μέσα στο 2010.

Και τελικά δεν εισέρρευσε ούτε ένα ευρώ στα κρατικά ταμεία, παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες στην αγορά ήταν σαφώς ευνοϊκότερες σε σχέση με σήμερα.

8^ον. Το ύψος του χρέους Κεντρικής Κυβέρνησης ανήλθε σε 340,3 δισ. ευρώ ή 147,7% του ΑΕΠ στο τέλος του 2010, έναντι 298,8 δισ. ευρώ ή 125,8% του ΑΕΠ το 2009.

Διαπιστώνεται δηλαδή μία αύξηση του δημοσίου χρέους κατά 41,5 δισ. ευρώ, ή 13,9% του ΑΕΠ.

Σύμφωνα μάλιστα με τις προσωρινές εκτιμήσεις της Eurostat για το 3^ο τρίμηνο του 2011, το χρέος έχει ήδη σκαρφαλώσει στο 159% του ΑΕΠ.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το αποτέλεσμα αυτών των αστοχιών στις προβλέψεις και των αποκλίσεων στους στόχους ήταν οι περαιτέρω οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων και οι επιπλέον φορολογικές επιβαρύνσεις.

Και όλα αυτά ώστε η Κυβέρνηση να φανείότι επιτυγχάνει, τουλάχιστον λογιστικά, τους συνολικούς δημοσιονομικούς στόχους της.

Συνολικοί στόχοι, όμως, οι οποίοι, και αυτοί, αναθεωρήθηκαν.

Έτσι, το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης για το 2010, ενώ εκτιμόταν στο «Μνημόνιο» ότι θα διαμορφωθεί στο 8,1% του ΑΕΠ, ανήλθε τελικά στο 10,6% του ΑΕΠ.

Και αυτή η αναθεώρηση οφειλόταν, κατά τα 2/3 της, σύμφωνα και με την Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην υστέρηση των εσόδων του 2010.

Ακόμη όμως και για αυτή τη μείωση του ελλείμματος, έχει ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς τις πηγές της.

Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2011, αυτές, για το 2010 ήταν:

Η αύξηση της έμμεσης φορολογίας [κατά 3,2 δισ. ευρώ].

Οι οριζόντιες περικοπές αποδοχών και συντάξεων [κατά 2 δισ. ευρώ].

Η μείωση των μεταβιβαστικών πληρωμών (μειώσεις σε αμυντικές δαπάνες, εξόφληση παλαιών χρεών των νοσοκομείων το 2009) [κατά 2,9 δισ. ευρώ].

Η μείωση των δαπανών του ΠΔΕ [κατά 1,1 δισ. ευρώ].

Η μείωση των καταναλωτικών δαπανών [κατά 700 εκατ. ευρώ].

Δηλαδή, η μείωση του ελλείμματος προήλθε, κυρίως, από λογιστικές ταξινομήσεις, από τη φορολογική αφαίμαξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων και από την περιοριστική εισοδηματική πολιτική.

Δηλαδή, από πολιτικές επιλογές που ενισχύουν τις υφεσιακές τάσεις της Οικονομίας.

Και όχι από τη μείωση της σπατάλης.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία δεν ψήφισε το «Μνημόνιο».

Γιατί η Κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε, ως όφειλε, το περιεχόμενο του «Μνημονίου».

Αλλά και γιατί το είχε μελετήσει.

Γιατί το μίγμα των μέτρων δεν ήταν το κατάλληλο και θα βύθιζε τη χώρα στο φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Και γιατί δεν αντιμετώπιζε το πρόβλημα του χρέους.

Σήμερα, η επιδείνωση της δημοσιονομικής κατάστασης, η διόγκωση του δημοσίου χρέους, η πρωτοφανής αύξηση της ύφεσης, και η εκτόξευση της ανεργίας επιβεβαιώνουν, δυστυχώς, τις εκτιμήσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Την τότε στάση όμως της Νέας Δημοκρατίας έρχονται σήμερα να δικαιώσουν και πρόσωπα όπως αυτό του πρώην Πρωθυπουργού κ. Σημίτη.

Κύριος Σημίτης, ο οποίος δήλωσε ότι «[το Μνημόνιο] συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση» και πως «οι συντάκτες του Μνημονίου είχαν παραλείψει επίσης να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις.  Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος» (23.1.2012).

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Δυστυχώς η ίδια αδιέξοδη οικονομική πολιτική ακολουθήθηκε και πέρυσι.

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού επιβεβαίωσε πως το 2011 ήταν μια χαμένη χρονιά δημοσιονομικής πολιτικής, παρά τις τεράστιες θυσίες των πολιτών.

Οι αποκλίσεις από τους αρχικούς και αναθεωρημένους στόχους διατηρήθηκαν, παρά τις έκτακτες εισφορές και τις μειώσεις μισθών και συντάξεων που επιβλήθηκαν τους τελευταίους μήνες του 2011.

Παρά, λοιπόν, τη λήψη νέων μέτρων συνολικού ύψους περίπου 10% του ΑΕΠ για το 2011 δεν κατέστη δυνατή η επίτευξη του αρχικού στόχου του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος για μείωση του ελλείμματος γενικής κυβέρνησης στο 7,3% του ΑΕΠ.

Και αυτό αναμένεται να διαμορφωθεί πάνω από το 9% του ΑΕΠ.

Αυτά τα αδιέξοδα της ασκούμενης πολιτικής, όπως αποτυπώνονται στην αδυναμία επίτευξης της δημοσιονομικής προσαρμογής και στην επιδείνωση των δεικτών της Ελληνικής οικονομίας, κατέστησαν αναπόφευκτη την απόφαση της 26^ης – 27^ης Οκτωβρίου και αναγκαία την άμεση υλοποίησή της.

Υλοποίηση που περιλαμβάνει την οικειοθελή συμμετοχή των ιδιωτών στην αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους.

Δεν αρκεί, όμως, το «κούρεμα» του χρέους για να εξασφαλισθεί η βιωσιμότητά του.

Απαιτείται:

1^ον. Η επίτευξη υψηλών και διατηρήσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων, μέσα από την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή, αφού πρώτα επαναξιολογηθούν και τροποποιηθούν συγκεκριμένες πολιτικές οι οποίες έχουν αποδειχθεί οικονομικά αναποτελεσματικές.

2^ον. Η συμπλήρωση των πολιτικών με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, την αναθέρμανση της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας. Διότι χωρίς ανάκαμψη και ανάπτυξη της οικονομίας ούτε οι άμεσοι δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτευχθούν, ούτε το χρέος θα καταστεί μακροχρόνια βιώσιμο.

Βασικά του στοιχεία πρέπει να είναι:

1. Η μείωση του διαρθρωτικού ελλείμματος, κυρίως, μέσω της περιστολής των δαπανών, εξαιρουμένων των δημοσίων επενδύσεων.

2. Η ενίσχυση των φορολογικών εσόδων, με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και τον περιορισμό της φοροδιαφυγής.

3. Η ανάληψη των αναγκαίων μέτρων τόνωσης της οικονομίας (ΕΣΠΑ, ΣΔΙΤ, Οδικοί «Άξονες Ανάπτυξης» κ.ά.).

4. Η πληρωμή των ανεξόφλητων υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα, ύψους περίπου 7 δισ. ευρώ.

5. Η πραγματοποίηση αποκρατικοποιήσεων και η αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου.

6. Η επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών ώστε να αξιοποιηθούν αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας.

7. Η επένδυση στη γνώση, στην έρευνα και στην καινοτομία. «Ο δρόμος για την ανάπτυξη δεν είναι τα φθηνά εργατικά χέρια, αλλά τα πλούσια μυαλά» (B. Avishai, Harvard Business Review).

8. Η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας με τη διαμόρφωση απλών και σταθερών κανόνων, τη βελτίωση του ρυθμιστικού πλαισίου των αγορών, τη μείωση του μη-μισθολογικού κόστους.

9. Η δημιουργία ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, με τη βελτίωση της ποιότητας των θεσμών, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, τη μείωση της διαφθοράς.

10. Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, με την τόνωση της εξωστρέφειας και την ανάδειξη των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων της χώρας.

Συμπερασματικά, η Νέα Δημοκρατία δεν ψηφίζει την Κύρωση του Απολογισμού και Ισολογισμού του Κράτους για το οικονομικό έτος 2010.

Και τούτο γιατί:

1^ον. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τις παραλείψεις της από τον Οκτώβριο του 2009, αλλά και με τις λανθασμένες επιλογές της, τις πράξεις της και την διαχειριστική της ανεπάρκεια στη συνέχεια, οδήγησε τη χώρα στο Μηχανισμό Στήριξης με όλα συνακόλουθα τα οποία πλέον επώδυνα βιώνει ο Έλληνας πολίτης.

2^ον. Το Ελεγκτικό Συνέδριο, επιπροσθέτως, διαπιστώνει σημαντική απόκλιση από τις προβλέψεις του Προϋπολογισμού, τόσο στα έσοδα όσο και στις δαπάνες.