Η Kυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμπληρώνει θητεία ενός έτους.

Πριν από τις εκλογές είπε πολλά και διάφορα.

Μετά τις εκλογές συκοφάντησε πολιτικά την προκάτοχό της.

Με το λόγο, τις καθυστερήσεις, τις παραλείψεις, τις αντιφάσεις και τις πράξεις της οδήγησε τη χώρα στο «Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Ε/ΕΚΤ/ΔΝΤ)».

Τα προσχήματα τελείωσαν.

Η ηγεσία της Κυβέρνησης είναι πλέον αντιμέτωπη με τα πεπραγμένα της.

Τα επικοινωνιακά τεχνάσματα δεν αρκούν ούτε για να εξωραϊσει τις εξελίξεις, ούτε για να δραπετεύσει από τη σκληρή πραγματικότητα στην οποία έχει οδηγήσει τη χώρα.

Τα αποτελέσματα των πολιτικών της τα βιώνουν όλο και πιο σκληρά τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις και βεβαίως αποτυπώνονται σε όλους σχεδόν τους διαρκώς επιδεινούμενους δείκτες της Οικονομίας.

 

Ενδεικτικά αναφέρουμε:

• Η ύφεση κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους ανήλθε στο 3,7%, που είναι το υψηλότερο επίπεδο ύφεσης των τελευταίων 35 ετών.
• Ο πληθωρισμός τον Αύγουστο διατηρήθηκε στο υψηλό 5,5%.
• Η βιομηχανική παραγωγή τον Ιούλιο μειώθηκε κατά 8,6%.
• Ο κύκλος εργασιών στο λιανικό εμπόριο τον Ιούλιο συρρικνώθηκε κατά 2,7%.
• Ο όγκος της οικοδομικής δραστηριότητας τον Ιούνιο μειώθηκε κατά 28,9%.
• Το 15% των επιχειρήσεων στην Αττική έχουν κλείσει, ενώ 176.700 είναι κοντά στο «κλείσιμο» ως το τέλος του 2011.
• Η ανεργία τον Ιούνιο έφτασε το 11,6%, από 8,6% πέρυσι.

Η πραγματικότητα δεν κρύβεται.

Οι επιθυμίες του κ. Πρωθυπουργού για βελτίωση του αισθήματος εμπιστοσύνης προς την Ελληνική Οικονομία ούτε πρόσφατα «εισακούστηκαν» από τις Αγορές.

Το επιτόκιο της τελευταίας έκδοσης των εντόκων γραμματίων διάρκειας 26 εβδομάδων διαμορφώθηκε στο 4,82%, όταν στις τελευταίες δημοπρασίες τέτοιας διάρκειας, πριν και μετά την προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης, τα επιτόκια ήταν 4,55% (13 Απριλίου) και 4,65% (13 Ιουλίου) αντίστοιχα.

Από αυτά τα στοιχεία, αλλά και από τη διατήρηση των spreads σε υψηλά επίπεδα (το 10ετές υπερβαίνει τις 900 μονάδες βάσης) συνάγεται ότι παρά την προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης, το κόστος δανεισμού παραμένει εξαιρετικά υψηλό, υψηλότερο απ’ ό,τι πριν την προσφυγή σε αυτόν.

Υψηλό κόστος δανεισμού, που καταδεικνύει τη δυσπιστία των Αγορών στο μείγμα οικονομικής πολιτικής, που υλοποιεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

 

Απαιτείται, συνεπώς, άμεσα η αλλαγή αυτού του μείγματος που είναι εγκλωβισμένο σε μία μονομερή λογιστική λογική αντιμετώπισης της κρίσης και οδηγεί τη χώρα σε ένα υφεσιακό σπιράλ (ο δραστικός και χωρίς αξιολόγηση περιορισμός της εγχώριας δαπάνης, κατανάλωσης και επένδυσης και η συρρίκνωση του εισοδήματος που προκαλείται από αυτόν έχουν ως  αποτέλεσμα το ένα μέγεθος να παρασύρει το άλλο σε όλο και χαμηλότερο επίπεδα).

Αλλαγή που έχουν επισημάνει με κάθε τρόπο οι παράγοντες της αγοράς και οι παραγωγικοί φορείς μέσα από τις προτάσεις τους στο πλαίσιο της ΔΕΘ.

Ειδικότερα, διαπιστώνουν ότι το «Μνημόνιο» οδηγεί στον φαύλο κύκλο της ανατροφοδοτούμενης ύφεσης και προτείνουν «διαπραγμάτευση με στόχο την επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής», «ευελιξία στην εφαρμογή του Μνημονίου» και «άμεση απεμπλοκή από τους όρους του».

 

Η Ν.Δ., έγκαιρα, υπογράμμισε την ανάγκη αλλαγής του ακολουθούμενου μείγματος οικονομικής πολιτικής και κατέθεσε συγκεκριμένο Στρατηγικό Σχέδιο για την έξοδο από την κρίση.

Σχέδιο που αποτελεί ένα συνεκτικό εναλλακτικό μείγμα πολιτικών, το οποίο στοχεύει στο ισορροπημένο συγκερασμό της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής και της ανάταξης, αρχικά, και ανάπτυξης, μεταγενέστερα, της οικονομίας.

Σχέδιο συμβατό με την ελληνική πραγματικότητα, ελπίδας για τους πολίτες και προοπτικής για την οικονομία και τη χώρα.

Η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ συμπληρώνει θητεία ενός έτους.

Τα πεπραγμένα της είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της.

Στο διάστημα αυτό οδήγησε τη χώρα στο «Μηχανισμό Στήριξης» και υπέγραψε το «Μνημόνιο».

Κατά την εφαρμογή του άλλοτε δηλώνει ότι η «θεραπευτική αγωγή» δεν είναι συμβατή με την ιδεολογία της και άλλοτε με «κλειστά μάτια» την προωθεί.

Συνέπεια αυτής της «δομικής» αντίφασης και της τάσης της για επικοινωνιακή διαχείριση των προβλημάτων είναι οι συνεχείς παλινωδίες και οι καθυστερήσεις στη λήψη και ορισμένων διαρθρωτικών μέτρων που είναι προς την ορθή κατεύθυνση.

Αποτέλεσμα της εφαρμογής της πολιτικής της είναι η διαρκώς επιδεινούμενη πραγματικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.

Η αναποτελεσματικότητα της πολιτικής της αποτυπώνεται πλέον σχεδόν στο σύνολο των δεικτών τη οικονομίας.

Ενδεικτικά, αναφέρουμε κάποιες αποκλίσεις κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού το πρώτο οκτάμηνο:

 

α) Η υστέρηση εσόδων, παρά την υπερ-φορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, διευρύνεται συνεχώς, καθώς τα καθαρά έσοδα αυξήθηκαν κατά 3,3% σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2009, έναντι στόχου αύξησης 13,7%, (από 8,3% το πεντάμηνο, 7,2% το εξάμηνο, 4,1% το επτάμηνο).

 

β) Η υστέρηση αυτή στα έσοδα ωθεί την Κυβέρνηση να εγκαταλείψει το στόχο των δημόσιων επενδύσεων, με αποτέλεσμα οι δαπάνες του ΠΔΕ να εμφανίζονται μειωμένες κατά 33% σε σχέση με πέρυσι, έναντι στόχου για μείωση μόλις κατά 4%.

 

Η επιλογή του οικονομικού επιτελείου της Κυβέρνησης να αντισταθμίσει τη διευρυνόμενη υστέρηση των εσόδων με δραστικές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις επιβεβαιώνει την απουσία αναπτυξιακού προσανατολισμού.

Κάτι που αποτυπώνεται και από την εγκατάλειψη και των υπολοίπων αναπτυξιακών εργαλείων.

Το ΕΣΠΑ έχει βαλτώσει με αποτέλεσμα η χώρα από την 5^η θέση σε απορροφήσεις κοινοτικών πόρων που ήταν τον περασμένο Σεπτέμβριο να βρίσκεται σήμερα στην 23^η θέση.

Το ΤΕΜΠΜΕ αγγίζει τα όρια της αδράνειας, αφού το τρίμηνο Ιούνιος – Αύγουστος δανειοδοτήθηκαν 100 φορές λιγότερες επιχειρήσεις σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009.

Οι πρωτοβουλίες για ΣΔΙΤ και οι συμβάσεις παραχώρησης παραμένουν λεκτικό σχήμα.

Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας παραμένουν ακόμα στις προθέσεις της Κυβέρνησης.

Αναπτυξιακός Νόμος ακόμα δεν υπάρχει.

 

Η Ν.Δ., έγκαιρα, εντόπισε τη λάθος κατεύθυνση του μείγματος οικονομικής πολιτικής της Κυβέρνησης.

Επίμονα και διαρκώς επισημαίνει ότι η περικοπή των δημοσίων επενδύσεων, χωρίς αξιολόγηση, για να επιτευχθεί η λογιστική μείωση του ελλείμματος είναι ελλειμματική πολιτική, αφού αγνοεί τις θετικές εξωτερικότητες και τις πολλαπλασιαστικές επιδράσεις των δημοσίων επενδύσεων στην αναπτυξιακή διαδικασία.

Η ηγεσία της Κυβέρνησης κωφεύει στις επισημάνσεις μας.

Όμως δεν ακούει, ούτε το σύμβουλό της κ. Stiglitz που πρόσφατα δήλωσε ότι «…η περικοπή επενδύσεων με υψηλές αποδόσεις μόνο και μόνο για να φαίνεται καλύτερη η εικόνα του ελλείμματος είναι πραγματικά ανοησία».

 

Η Ν.Δ. στην αδιέξοδη και επιζήμια για τον τόπο οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης αντιπαραβάλλει συγκεκριμένη στρατηγική για την έξοδο της οικονομίας από την κρίση.

Πρόταση με πολιτικές συγκερασμού της δημοσιονομικής προσαρμογής,  αποκόλλησης από το τέλμα της ύφεσης και έναρξης της διαδικασίας ανάπτυξης της οικονομίας. 

Πρόταση ελπίδας και προοπτικής.

Είναι ιστορικό γεγονός ότι η ηγεσία της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ οδήγησε τη χώρα, το Μάιο του 2010, στο Μηχανισμό Στήριξης.

Επικαλέσθηκε τον «κίνδυνο χρεοκοπίας» και το «κλείσιμο των αγορών».

Η αλήθεια όμως γι’ αυτό το γεγονός θα προκύψει μέσα από την αντικειμενική διερεύνηση της αλληλουχίας και της λογικής διασύνδεσης των γεγονότων.

Αλήθεια είναι ότι το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε, στις αρχές του Οκτωβρίου του 2009, την οικονομία, με τα υποκείμενα νοσήματά της από τη δεκαετία του ‘80, σε φάση παρόξυνσης. Η χώρα είχε υψηλό δημόσιο έλλειμμα και χρέος, το οποίο και διευρύνθηκε εν μέσω της πιο βαθιάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης. Το ίδιο όμως συνέβη και στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες, ενώ η Ελλάδα εξακολουθούσε να έχει τη δυνατότητα δανεισμού από τις διεθνείς αγορές με λογικούς όρους (τα spreads, αρχές Οκτωβρίου, ήταν στις 130 μονάδες βάσης [μ.β.]).

Αλήθεια είναι ότι η Κυβέρνηση «άργησε πάρα πολύ να αναγνωρίσει την έκταση του προβλήματος και να λάβει τα αναγκαία μέτρα» (κ. Τρισέ, Διοικητής της ΕΚΤ, 15.05.2010).

Αλήθεια είναι ότι η Κυβέρνηση επιτέθηκε με πρωτοφανή σφοδρότητα κατά της προκατόχου της και, το χειρότερο, απαξίωσε τη χώρα, την Οικονομία και τους Έλληνες (χαρακτηριστικές, ενδεικτικές, αναφορές περί «Τιτανικού», «εντατικής», «απώλειας εθνικής ανεξαρτησίας», «εκτεταμένης διαφθοράς», «Κυβέρνησης του ψεύδους»).

Αλήθεια είναι ότι συνέπεια των λόγων, των πράξεων, των καθυστερήσεων  και των παραλείψεων της Κυβέρνησης, τα spreads, τον Απρίλιο, ξεπέρασαν τις 400 μ.β.

Ο δανεισμός από τις διεθνείς αγορές άρχισε να γίνεται απαγορευτικός.

Τότε, η ηγεσία της Κυβέρνησης έχασε πλήρως τον έλεγχο και έθεσε το δίλημμα: «χρεοκοπία» της χώρας ή «σωτηρία» με προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης.

Όμως, αλήθεια, η προσφυγή ήταν «μονόδρομος»;

Κατά την άποψή μου η Κυβέρνηση είχε τη δυνατότητα, εάν το ήθελε ή το είχε αντιληφθεί, να αποφύγει την προσφυγή.

Θα μπορούσε να καλύψει τις υπόλοιπες δανειακές ανάγκες του έτους εάν απορροφούσε από τις αγορές τα διαθέσιμα κεφάλαια που υπερκάλυπταν τις εκδόσεις ομολόγων μέχρι τις αρχές Απριλίου, και μάλιστα με επιτόκια πολύ χαμηλότερα απ’ όσο διαμορφώθηκαν μεταγενέστερα (μέχρι και σήμερα).

Όμως, η Κυβέρνηση επέλεξε, αντί να προσεγγίσει την κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας με άλλο μίγμα λόγων και πολιτικών χειρισμών (όπως έκανε με επιτυχία η Ιρλανδία), να οδηγήσει τη χώρα στο Μηχανισμό Στήριξης και στο «Μνημόνιο».

Δική της αποκλειστικά η επιλογή, δική της αποκλειστικά και η ευθύνη.

 

Το Δανειακό Πρόγραμμα του 2010
Ημερομηνία Έκδοσης	Έκδοση	Τοκομερίδιο	Δημοπρατούμενο Ποσό                           (σε εκατ. €)	Όγκος Αντληθέντων Κεφαλαίων (σε εκατ. €)	Όγκος Αντλήσιμων Κεφαλαίων                                          (σε εκατ. €)	Συντελεστής Κάλυψης	Επιπλέον Κεφάλαια (σε εκατ. €)
12-Ιαν-2010	Έντοκα Γραμμάτια                                      52 εβδομάδων	2,20%	800	1.040	2.442	3,05	1.402
2-Φεβ-2010	5ετές Κοινοπρακτικό Ομόλογο	6,10%	8.000	8.000	25.000	3,13	17.000
11-Μαρ-2010	10ετές Κοινοπρακτικό Ομόλογο	6,25%	5.000	5.000	16.145	3,23	11.145
7-Απρ-2010	7ετές Κοινοπρακτικό Ομόλογο	5,90%	5.000	5.000	6.250	1,25	1.250
13-Απρ-2010	Έντοκα Γραμμάτια                                 52 εβδομάδων	4,85%	600	960	3.925	6,54	2.965
Σύνολο			19.400	20.000	53.762	–	33.762
* Ο Πίνακας δεν περιλαμβάνει τις εκδόσεις εντόκων γραμματίων 13 και 26 εβδομάδων οι οποίες και επανεκδίδονται μέσα στο έτος.

Η δυσμενής και διαρκώς επιδεινούμενη πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις, καθώς και οι αποκλίσεις από τους στόχους που έχουν τεθεί με την προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης και περιλαμβάνονται στο «Μνημόνιο», καταδεικνύουν ότι η Οικονομία δεν «υπακούει» στις επιθυμίες της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

 

Οι όποιες κυβερνητικές δηλώσεις για επικοινωνιακούς λόγους ή τα πολιτικά φληναφήματα που περικλείουν αβάσιμες νότες αισιοδοξίας, δεν μπορούν να «κρύψουν» την πραγματικότητα.

 

Πραγματικότητα, όπως αυτή αποτυπώνεται στη δραματική συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών και στα «λουκέτα» των επιχειρήσεων.

 

Πραγματικότητα, όπως αυτή εκπέμπεται από μία σειρά δεικτών, σύμφωνα με τους οποίους:

α) Η ύφεση κατά το δεύτερο τρίμηνο του έτους ανήλθε στο 3,5%, και είναι η μεγαλύτερη από το 1975. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η εκτίμηση της Κυβέρνησης για την ύφεση αναθεωρήθηκε από 0,3% τον Ιανουάριο σε 4% το Μάιο. Η Ελλάδα είναι μάλιστα η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που παρουσιάζει μείωση του ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο (-1,5%), όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος διαμορφώθηκε στο +1% μεταξύ των δύο τριμήνων του 2010.

 

β) Ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 5,5% τον Ιούλιο, και είναι ο υψηλότερος των τελευταίων 13 ετών, ενώ το Σεπτέμβριο του 2009 ήταν 0,7%. Αυτή η τεράστια απόκλιση οδήγησε την «Τρόικα» σε αναθεώρηση των εκτιμήσεων της για το ύψος του πληθωρισμού για το 2010 στο 4,75%.

 

γ) Η βιομηχανική παραγωγή το πρώτο εξάμηνο μειώθηκε κατά 5,8%,  η μεταποίηση κατά 4,7% και τα έσοδα από ταξιδιωτικές υπηρεσίες κατά 12%, σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2009. Παράλληλα, ο όγκος της οικοδομικής δραστηριότητας το Μάιο μειώθηκε κατά 22%.

 

δ) Το 15% των επιχειρήσεων στην Αττική έχουν κλείσει, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΕΕ, ενώ 176.700 επιχειρήσεις, σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ, είναι κοντά στο «κλείσιμο» ως το τέλος του 2011. Μια τέτοια εξέλιξη θα μεταφραστεί σε απώλεια 305.000 θέσεων εργασίας.

 

ε) Η ανεργία το Μάιο έφτασε το 12%, από 8,5% που ήταν το Μάιο του 2009, παρουσιάζοντας μία από τις υψηλότερες ετήσιες αυξήσεις (43%) που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

 

Επιπρόσθετα, η υστέρηση των εσόδων, παρά τις απανωτές αυξήσεις της φορολογίας, διευρύνεται. Έτσι, τα καθαρά έσοδα παρουσιάζουν οριακή αύξηση 4% στο 1^ο  επτάμηνο (ίσως και χαμηλότερα το οκτάμηνο), έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση 13,7%, ενώ τον Ιούλιο, για πρώτη φορά φέτος, διαπιστώνεται μείωση των εσόδων κατά 9% σε σχέση με τον Ιούλιο του 2009.

 

Ειδικότερα, τα έσοδα από ΦΠΑ, το 1^ο επτάμηνο του έτους σε σχέση με πέρυσι, είναι αυξημένα, μόλις, κατά 0,5%. Μάλιστα, κατά τον μήνα Ιούλιο είναι μειωμένα κατά 4% σε σχέση με πέρυσι.

 

Επιπροσθέτως, οι επιστροφές φόρων προς τις επιχειρήσεις εμφανίζονται μειωμένες κατά 4,1% σε σχέση με πέρυσι (έναντι στόχου για αύξηση κατά 3%), επιβεβαιώνοντας την ένδειξη πως η Κυβέρνηση, στην πράξη, δεν προωθεί την επιχειρηματική δραστηριότητα.

 

Και ενώ έχουμε αυτές τις αποκλίσεις από τους στόχους, η Κυβέρνηση επιλέγει, προκειμένου να εμφανίσει λογιστική μείωση του ελλείμματος, την περιστολή των δαπανών για δημόσιες επενδύσεις. Έτσι προχωρά στην περικοπή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 2,4 δισ. ευρώ ή 36,3% σε σχέση με πέρυσι, εγκαταλείποντας, προφανώς, το στόχο για μείωση των δαπανών του κατά 4%. Αυτή η αντιαναπτυξιακή πολιτική επιλογή με καθοριστικές βραχυπρόθεσμες αλλά και μακροπρόθεσμες συνέπειες για την οικονομική δραστηριότητα, συνοδεύεται με την απόφαση του οικονομικού επιτελείου να κηρύξει, ουσιαστικά, στάση πληρωμών προς τις επιχειρήσεις, καθηλώνοντας την αγορά και συρρικνώνοντας τις προοπτικές ανάταξής της. Προκειμένου, λοιπόν, να παρουσιάσει μικρότερες αποκλίσεις κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού, καταφεύγει σε λογιστικές ακροβασίες, σε συνεχείς μεταβολές των εκτιμήσεων, καθώς και σε πολιτικές πρακτικές επιζήμιες για την πραγματική οικονομία.

 

Αντί η Κυβέρνηση να επιχειρήσει το συγκερασμό της μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος με την ενίσχυση της ανάπτυξης, επιλέγει μονομερώς τη λογιστική μείωση του ελλείμματος, θέτοντας την οικονομία σε διαδικασία καθοδικού σπιράλ και «στραγγαλίζοντας» τις χαμηλές και μεσαίες εισοδηματικά τάξεις. Δίνει τη χαριστική βολή στη μεσαία τάξη, στον επαγγελματία, το μισθωτό, το μικρομεσαίο επιχειρηματία. Με άλλα λόγια, η Κυβέρνηση φαίνεται να αγνοεί πως «…η περικοπή των επενδύσεων με υψηλή απόδοση, προκειμένου να επιτευχθεί η λογιστική μείωση του ελλείμματος, είναι πραγματική ανοησία…» (όπως δήλωσε και ο νομπελίστας οικονομολόγος Τζ. Στίγκλιτζ, σύμβουλος του Πρωθυπουργού, σε πρόσφατη συνέντευξή του).  

 

Η Ν.Δ. έχει έγκαιρα αναδείξει τις αδυναμίες του ακολουθούμενου μείγματος οικονομικής πολιτικής. Έχει καταθέσει συγκεκριμένο Σχέδιο για την έξοδο από την κρίση και την ταχύτερη αποδέσμευση από το «Μνημόνιο». Σχέδιο που επιδιώκει την ταυτόχρονη αντιμετώπιση ελλείμματος και χρέους, ώστε να επιτευχθεί η επανεξέταση των όρων του Μνημονίου και η πιθανή αποδέσμευση απ’ αυτό έπειτα από μια διετία. Προτείνει, συγκεκριμένα, τον απαραίτητο συγκερασμό μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής και πολιτικών στήριξης της ανάταξης της πραγματικής οικονομίας. Η υιοθέτηση μόνο περιοριστικών μέτρων, όπως κάνει σήμερα η Κυβέρνηση, μειώνει το διαρθρωτικό, αλλά αυξάνει το κυκλικό έλλειμμα, με την ύφεση που προκαλείται. Για να μειωθεί, συνεπώς, το συνολικό έλλειμμα, πρέπει να συνδυαστούν τα περιοριστικά μέτρα (όχι τέτοιας έντασης και σύνθεσης), χωρίς να ληφθούν πρόσθετα (όπως προβλέπει το «Μνημόνιο»), με μέτρα καταπολέμησης της ύφεσης, με αντικυκλικές πολιτικές που θα δώσουν «οξυγόνο» στην αγορά και στους πολίτες. Παράλληλα, κρίνεται επιτακτική για την ευρύτερη ανάταξη της ελληνικής Οικονομίας η προώθηση αφενός γενναίων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με μακροπρόθεσμο ορίζοντα απόδοσης και στόχο την ενίσχυση της εγχώριας ανταγωνιστικότητας και αφετέρου πολιτικών άμεσης συρρίκνωσης του δημοσίου χρέους με βασικό άξονα την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου. Τα προαναφερθέντα συστατικά δεν καθιστούν το Σχέδιο της Ν.Δ. ένα σχέδιο χωρίς θυσίες. Το καθιστούν, όμως, ένα σχέδιο με λιγότερες και δίκαιες θυσίες, θυσίες που αντέχει η Κοινωνία και η Οικονομία, θυσίες που είναι περισσότερο συμβατές με την ελληνική πραγματικότητα και που θα πιάσουν τόπο.

Η πιο βαθιά και παρατεταμένη μεταπολεμική παγκόσμια οικονομική κρίση είχε επιπτώσεις, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, και στην ελληνική Οικονομία. Έφερε στην επιφάνεια όλα τα υποκείμενα νοσήματά της. Προβλήματα όπως το υψηλό δημόσιο έλλειμμα και χρέος, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα και βεβαίως, το αξιακό σύστημα του πολιτικού συστήματος και ευρύτερα της  κοινωνίας.

Μια αντικειμενική ανάλυση της διαχρονικής εξέλιξης δείχνει ότι οι ρίζες τους εντοπίζονται στη δεκαετία του 1980.

Ασφαλώς τα προβλήματα αυτά δεν αντιμετωπίσθηκαν επαρκώς κατά τις επόμενες δεκαετίες.

Η Κυβέρνηση της ΝΔ (Μάρτιος 2004 – Σεπτέμβριος 2009), κινήθηκε προς την κατεύθυνση αντιμετώπισής τους. Στην προσπάθειά της είχε επιτυχίες. Είχε καθυστερήσεις και παραλείψεις. Όμως, η κατάσταση της οικονομίας που παρέδωσε στο ΠΑΣΟΚ, πολύ απέχει από την εικόνα που αυτό «κατασκεύασε».

Ο κ. Παπανδρέου, δεν είχε σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος του δημοσίου ελλείμματος. Διαχειρίστηκε επικοινωνιακά την κατάσταση. Οδήγησε την Ελλάδα σε κρίση δανεισμού και εντέλει στο Μηχανισμό Στήριξης. 

Η Κυβέρνηση εφαρμόζοντας το «Μνημόνιο» συνεχίζει την τακτική της επικοινωνιακής διαχείρισης.

Επιδιώκει ουσιαστικά την επικάλυψη της αναποτελεσματικότητας με δηλώσεις προθέσεων και «κατασκευές εικόνων».

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η οικονομία κινείται σε καθοδικό σπιράλ. Ενδεικτικά:

α) Η ύφεση κατά το δεύτερο τρίμηνο ανήλθε στο 3,5%. Είναι η μεγαλύτερη από το 1975. Η εκτίμηση της Κυβέρνησης μεταβλήθηκε από 0,3% τον Ιανουάριο σε 4% στο πλαίσιο του «Μνημονίου».

β) Ο πληθωρισμός τον Ιούλιο έφτασε το 5,5%. Είναι ο υψηλότερος των τελευταίων 13 ετών. Η πρόβλεψη για τον πληθωρισμό του έτους από 1,9% αναθεωρήθηκε στο 4,75%. Σημειώνουμε ότι το Σεπτέμβριο του 2009 ήταν 0,7%.

γ) Τα δημόσια έσοδα, παρά τον καταιγισμό των οριζόντιων εισπρακτικών μέτρων, παρουσιάζουν αύξηση 4% στο πρώτο επτάμηνο, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση 13,7%. 

δ) Οι δαπάνες του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παρουσιάζουν μείωση το πρώτο επτάμηνο κατά 36% σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009. Ο ετήσιος στόχος ήταν για μείωση 4%.

ε) Η ανεργία το Μάιο του 2010 έφτασε το 12%, μία από τις υψηλότερες ετήσιες αυξήσεις (43%) που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια. Το Μάιο του 2009 ήταν 8,5%.

στ) Η βιομηχανική παραγωγή το πρώτο εξάμηνο μειώθηκε κατά 5,8%,  η μεταποίηση κατά 4,7% και τα έσοδα από ταξιδιωτικές υπηρεσίες κατά 12%, σε σχέση με πέρυσι.

ζ) Ο όγκος της οικοδομικής δραστηριότητας τον Μάιο μειώθηκε κατά 22% και ο τζίρος στο λιανεμπόριο κατά 5,1%, σε σχέση με πέρυσι.

η) Το 15% των επιχειρήσεων στην Αττική έχουν κλείσει (ΕΣΕΕ), ενώ 176.700 επιχειρήσεις είναι κοντά στο «κλείσιμο» ως το τέλος του 2011 (απώλεια 305.000 θέσεων εργασίας – ΓΣΕΒΕΕ).

θ) Οι όροι δανεισμού παραμένουν απαγορευτικοί. Τα spread των δεκαετών ομολόγων υπερβαίνουν τις 950 μ.β. Το Σεπτέμβριο του 2009 ήταν στις 130 μ.β.

ι) Το δημόσιο χρέος έχει ήδη διογκωθεί κατά 18 δισ. ευρώ το 1^ο εξάμηνο και αναμένεται να υπερβεί το 145% του ΑΕΠ το 2013 (πρόβλεψη του επικαιροποιημένου «Μνημονίου»).

Συνεπώς, οι εξελίξεις δεν είναι καλές. Δεν ωφελεί όμως να «κρύβονται». Άλλωστε, τις βιώνουν καθημερινά τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις. Η αναντιστοιχία πραγματικότητας και «εικόνας» απλώς μεγαλώνει την απογοήτευση και το θυμό των πολιτών.

Η ΝΔ επίμονα επισημαίνει ότι είναι ελλειμματική πολιτική η διαδοχική «οριζόντια» περικοπή των εισοδημάτων αντί της ενδεδειγμένης «κάθετης» περιστολής της σπατάλης, και η χωρίς αξιολόγηση περικοπή των δημοσίων επενδύσεων για να επιτευχθεί η λογιστική μείωση του ελλείμματος.

Είναι λανθασμένη πολιτική, αφού σε συνδυασμό με την εκτόξευση της έμμεσης και άμεσης φορολόγησης, συρρικνώνει τις προοπτικές ανάταξης της Οικονομίας.

Δυστυχώς, η ηγεσία της Κυβέρνησης αντί για συγκερασμό πολιτικών μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος και ενίσχυσης της ανάπτυξης, επιλέγει μονομερώς τη λογιστική μείωση του ελλείμματος, «στραγγαλίζοντας» τις χαμηλές και μεσαίες εισοδηματικά τάξεις. 

Η ΝΔ έχει αναδείξει τις αδυναμίες του ακολουθούμενου μείγματος οικονομικής πολιτικής. Έχει καταθέσει συγκεκριμένο Σχέδιο για την έξοδο από την κρίση και την ταχύτερη αποδέσμευση από το «Μνημόνιο». Έχει προτείνει, πολιτικές συγκερασμού της δημοσιονομικής προσαρμογής και στήριξης της ανάταξης της πραγματικής Οικονομίας.

Η άκρως δυσμενής πραγματικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις (αποτύπωση και στην εξέλιξη των βασικών μεγεθών της οικονομίας), το κλίμα διευρυνόμενης δυσπιστίας από τις διεθνείς αγορές, σε συνδυασμό με τις διαπιστώσεις και αναθεωρήσεις κατά την εφαρμογή του «Μνημονίου» καταδεικνύουν, ότι η πραγματική οικονομία δεν «υπακούει» στις επιθυμίες της Κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Παρά, λοιπόν, τις επικοινωνιακές επιδόσεις το οικονομικό επιτελείο δεν μπορεί να «κρύψει» ούτε ότι το βιοτικό επίπεδο των πολιτών έχει συρρικνωθεί δραματικά λόγω της περιοριστικής εισοδηματικής πολιτικής, της αύξησης της φορολογίας, του υψηλού πληθωρισμού και της αύξησης της ανεργίας ούτε ότι οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι α) το ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο του 2010 μειώθηκε κατά 3,5%, β) ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 5,5% τον Ιούλιο, ο υψηλότερος των τελευταίων 13 ετών, ενώ το Σεπτέμβριο του 2009 ήταν 0,7%, και γ) το 15% των επιχειρήσεων στην Αττική έχουν κλείσει. Αποτέλεσμα των προαναφερθεισών εξελίξεων είναι να διογκωθεί η ανεργία, φτάνοντας το Μάιο στο 12% ενώ τον ίδιο μήνα του 2009 ήταν 8,5%.

Παράλληλα, αντίστοιχη «ανυπακοή» εντοπίζεται και στην εξέλιξη των δημόσιων οικονομικών, αφού τα έσοδα του τακτικού προϋπολογισμού παρουσιάζουν οριακή αύξηση 4% στο πρώτο επτάμηνο, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση 13,7%, ενώ τον Ιούλιο, για πρώτη φορά φέτος, διαπιστώνεται μείωση των εσόδων κατά 9%. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΦΠΑ, τα έσοδα του οποίου το πρώτο επτάμηνο είναι αυξημένα μόλις κατά 0,5%, ενώ για τον Ιούλιο είναι μειωμένα κατά 4% σε ετήσια βάση. Συνάμα, για να αντισταθμίσει την υστέρηση εσόδων, το οικονομικό επιτελείο περικόπτει τις δημόσιες επενδύσεις κατά 2,5 δισ. ευρώ και έχει κηρύξει, ουσιαστικά, στάση πληρωμών προς τις επιχειρήσεις. Προκειμένου, συνεπώς, να παρουσιάσει μικρότερες αποκλίσεις κατά την εκτέλεση του προϋπολογισμού, καταφεύγει σε λογιστικές ακροβασίες, σε συνεχείς μεταβολές των εκτιμήσεων, καθώς και σε πολιτικές πρακτικές επιζήμιες για την πραγματική οικονομία.

Συμπερασματικά, αντί η Κυβέρνηση με σχέδιο να επιχειρήσει το συγκερασμό της μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος με την ενίσχυση της ανάπτυξης, επιλέγει μονομερώς τη λογιστική μείωση του ελλείμματος θέτοντας την οικονομία σε διαδικασία καθοδικού σπιράλ.

Το 1982 ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας στο Σύγγραμμά του με τίτλο «Οικονομική μεγέθυνση και φθίνουσα κοινωνική ευημερία» επισήμανε τις αδυναμίες και τους κινδύνους από τη μονοδιάστατη ποσοτική θεώρηση του οικονομικού φαινομένου.

Τόνιζε ότι «…οι αριθμοί μπορεί κάλλιστα να ευημερούν αλλά οι άνθρωποι να πάσχουν…».

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μετά την επιλογή της να οδηγήσει της χώρα στο μηχανισμό στήριξης, εξαιτίας της κρίσης δανεισμού που η ίδια δημιούργησε,  έβαλε τη χώρα όχι μόνο σε μία αλλά σε διπλή «παγίδα».

Το αποτέλεσμα της πολιτικής της είναι τελικά να πάσχουν οι άνθρωποι και να μην ευημερούν οι αριθμοί.

Το βιοτικό επίπεδο των πολιτών έχει συρρικνωθεί δραματικά λόγω της περιοριστικής εισοδηματικής πολιτικής (περικοπές σε μισθούς και συντάξεις), της αύξησης της φορολογίας, του υψηλού πληθωρισμού και της αύξησης της ανεργίας.

Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2010 παρουσίασε μείωση κατά 3,5% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2009 και κατά 1,5% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του έτους. Είναι δηλαδή η μεγαλύτερη πτώση των τελευταίων ετών.

Η διαφορά απόδοσης (spread) των ελληνικών ομολόγων έχει διαμορφωθεί στο υψηλότερο σημείο από την υπογραφή του Μνημονίου (η διαφορά για το 10ετές ομόλογο κυμαίνεται στις 850 μονάδες βάσης).

Τα έσοδα του Τακτικού Προϋπολογισμού παρουσιάζουν οριακή αύξηση 4% στο 1^ο επτάμηνο του έτους, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση 13,7%.

Ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε στο 5,5% τον εφετινό Ιούλιο, ο υψηλότερος των τελευταίων 13 ετών. Σημειώνεται ότι το Σεπτέμβριο του 2009 ήταν 0,7%.

Οι δημόσιες επενδύσεις έχουν περικοπεί κατά 2,5 δισ. ευρώ σε σχέση με πέρυσι και το κράτος έχει κηρύξει, ουσιαστικά, στάση πληρωμών προς τις επιχειρήσεις.

Η βιομηχανική παραγωγή μειώθηκε κατά 5,8% το 1^ο εξάμηνο του έτους σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο.

Η μεταποίηση, την ίδια περίοδο, μειώθηκε κατά 4,7%.

Ο όγκος της οικοδομικής δραστηριότητας μειώθηκε κατά 22% τον εφετινό Μάϊο σε σχέση με τον αντίστοιχο περυσινό μήνα.

Τα έσοδα από ταξιδιωτικές υπηρεσίες μειώθηκαν κατά 12% το πρώτο εξάμηνο του έτους.

Οι επιχειρήσεις ασφυκτιούν και τα «λουκέτα» πολλαπλασιάζονται. Το 15% των επιχειρήσεων (505 στα 3.421 καταστήματα) στην Αττική έχουν κλείσει.

Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 12% τον εφετινό Μάϊο, σε σχέση με το 8,5% τον ίδιο μήνα του 2009 (αύξηση ανεργίας κατά 43% σε ένα χρόνο, μία από τις υψηλότερες ετήσιες αυξήσεις που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια). Η ανεργία των νέων  διαμορφώνεται στο 32,5%.

Αυτές οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι η εφαρμοζόμενη «θεραπευτική αγωγή» δεν έχει  οδηγήσει ούτε στην ευημερία των αριθμών ούτε στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Η οικονομία δεν «υπακούει» στις επιθυμίες και τις συνεχείς εξαγγελίες της Κυβέρνησης.

Η Νέα Δημοκρατία έχει εγκαίρως επισημάνει τις αδυναμίες της εφαρμοζόμενης «θεραπευτικής αγωγής».

Έχει καταθέσει στρατηγικό σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Έξοδος η οποία θα εναρμονίζει, όπως επιβάλλεται, τη συνεχή, πραγματική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου όλων των πολιτών με την «ευημερία» των δεικτών.

Η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε πρόσφατα μια κορυφαία, πρωτόγνωρη για Αξιωματική Αντιπολίτευση, πολιτική πρωτοβουλία: να περιγράψει το δικό της Σχέδιο για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση. Να παρουσιάσει τον δικό της εναλλακτικό δρόμο που οδηγεί σε «ενάρετο κύκλο» ανάπτυξης, σε αντίθεση με το «φαύλο κύκλο» της ύφεσης που είμαστε σήμερα. Ένα δρόμο που δεν είναι χωρίς θυσίες. Δρόμο όμως με λιγότερες θυσίες που, όμως, πιάνουν τόπο και μπορεί να τις αντέξει η Οικονομία και η Κοινωνία. Γιατί όμως χρειάζεται αλλαγή πορείας; Και ποιο είναι το Σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας;

Χρειάζεται αλλαγή πορείας γιατί πιστεύουμε ότι τα μέτρα που συνοδεύουν την προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης δεν θα έχουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.

Και αυτό για 5 λόγους:

1^ος. Η Κυβέρνηση υιοθετεί μια συνολική δημοσιονομική προσαρμογή της τάξεως περίπου του 20% του ΑΕΠ, προκειμένου να μειωθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας μόνον κατά 11% του ΑΕΠ μέχρι το 2014! Παίρνουμε μέτρα προσαρμογής διπλάσια απ’ όσα χρειάζεται, επειδή ακριβώς τα μισά θα τα απορροφήσει η ύφεση!

2^ος. Η προσαρμογή στη χώρα μας είναι πρωτόγνωρη διεθνώς σε ένταση και έκταση. Όπως προκύπτει από Μελέτες του ΔΝΤ, οι 31 πιο επιτυχημένες προσπάθειες δημοσιονομικής προσαρμογής τις τελευταίες 4 δεκαετίες μείωναν το έλλειμμα με ρυθμό 1,15% του ΑΕΠ το χρόνο. Η Ελλάδα καλείται να μειώσει 11 μονάδες σε 5 χρόνια. Με ρυθμό 2,2% του ΑΕΠ ετησίως. Δηλαδή διπλάσιο!

3^ος. Οι δυσμενείς επιπτώσεις της υλοποίησης των μέτρων γίνονται ήδη ορατές. Τα «λουκέτα» πολλαπλασιάζονται, η ανεργία διογκώνεται, η ύφεση βαθαίνει, ο πληθωρισμός εκτινάσσεται σε ιστορικά υψηλά δεκαετίας, η ψυχολογία της αγοράς και της κοινωνίας παραλύει.

4^ος.  Οι κίνδυνοι που συνοδεύουν την υλοποίηση του Προγράμματος αναδεικνύονται από το ίδιο το Μνημόνιο, την Έκθεση του ΔΝΤ, την τελευταία έκθεση του ECOFIN…

5^ος. Τους κινδύνους αυτούς επισημαίνουν, πολύ πιο απερίφραστα, οικονομολόγοι μεγάλου κύρους και έμπειροι διεθνείς αναλυτές, και μάλιστα από διαφορετικές σχολές σκέψης.

Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε ότι χρειάζεται άλλος δρόμος.  Αυτόν περιγράψαμε αναλυτικά στο σχέδιο που καταθέσαμε στον Ελληνικό λαό.

Στόχος του σχεδίου είναι η ταυτόχρονη αντιμετώπιση ελλείμματος και χρέους, ώστε να πετύχουμε επανεξέταση των όρων του Μνημονίου και πιθανή αποδέσμευση απ’ αυτό έπειτα από διετία. Η φιλοσοφία του σχεδίου στηρίζεται στη διάκριση του ελλείμματος σε «διαρθρωτικό» (το οποίο σχετίζεται με τις διαρθρωτικές αγκυλώσεις της Οικονομίας) και σε «κυκλικό» (που οφείλεται στον οικονομικό κύκλο).

Αν υιοθετήσουμε μόνο με περιοριστικά μέτρα, όπως κάνει το μνημόνιο, μειώνουμε το διαρθρωτικό, όμως αυξάνουμε το κυκλικό έλλειμμα, με την ύφεση που προκαλούμε. Για να μειώσουμε,συνεπώς το συνολικό έλλειμμα, πρέπει να συνδυάσουμε περιοριστικά μέτρα (όχι όμως πρόσθετα, όπως προβλέπει το Μνημόνιο, ούτε τέτοιας έντασης και σύνθεσης) με μέτρα καταπολέμησης της ύφεσης. Επομένως, προτείνουμε διαφορετικό μείγμα οικονομικής πολιτικής με:

• Αντισταθμιστικά μέτρα συγκράτησης της ύφεσης, ύψους 7,2% του ΑΕΠ, μηδενικού ή ελαχίστου δημοσιονομικού κόστους. Δηλαδή μέτρα ανάκαμψης της Οικονομίας που «εξουδετερώνουν» ή αντισταθμίζουν το υφεσιακό αποτέλεσμα της δημοσιονομικής προσαρμογής.
• Επανορθωτικά μέτρα που αποκαθιστούν αδικίες και κυβερνητικές αστοχίες (π.χ. στις συντάξεις), αλλά και πρόσθετες δράσεις που συμψηφίζουν τις δημοσιονομικές απώλειες (π.χ. μείωση της σπατάλης από συγκεκριμένους κωδικούς του Προϋπολογισμού).
• Πρωτοβουλίες αξιοποίησης – και όχι εκποίησης – της ανενεργής ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου ώστε να μειωθεί, απευθείας, το χρέος. Με μακροχρόνιες μισθώσεις, leasing ή ΣΔΙΤ,  ενός μέρους των ακινήτων και με την εμπορική αξιοποίηση ενός άλλου μέρους, με την ανάπτυξη τουριστικής κατοικίας για αγοραστές υψηλής εισοδηματικής στάθμης, με την αξιοποίηση λιμανιών, αεροδρομίων, μαρίνων κ.α.
• Αναπτυξιακά μέτρα άμεσα, που απελευθερώνουν τη δυναμική της ανάπτυξης και βελτιώνουν το οικονομικό κλίμα. Όπως π.χ. η εξόφληση των οφειλών του Δημοσίου προς τις επιχειρήσεις, οι επιστροφές φόρων, η καταπολέμηση του παραεμπορίου, η επένδυση στις «ενδογενείς» πηγές ανάπτυξης (παιδεία, έρευνα και καινοτομία, προστασία του περιβάλλοντος).
• Και αναπτυξιακά μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, μετά την αποδέσμευση από το Μνημόνιο, με μείωση των φόρων και κλαδικές αναπτυξιακές πολιτικές, όπου η Ελλάδα έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα.

Το Σχέδιο της Ν.Δ. είναι ολοκληρωμένο και συνεκτικό, κοστολογημένο, ρεαλιστικό και άμεσα υλοποιήσιμο. Είναι Σχέδιο προοπτικής και ελπίδας.