Πως αξιολογείτε την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του 2011; Θα επιτευχθούν οι στόχοι;

Οι δημοσιονομικοί στόχοι που είχαν τεθεί για το 2011 είναι βέβαιο ότι δεν θα επιτευχθούν.

Το έλλειμμα εκτιμάται, από την Κυβέρνηση ότι θα διαμορφωθεί στο 9% του ΑΕΠ, και από διεθνείς φορείς στο 10%, σαφώς υψηλότερα από τον αρχικό στόχο του 7,3% παρά τα πρόσθετα «πακέτα» μέτρων που ελήφθησαν μέσα στη χρονιά και τη δραματική συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

Και αυτό γιατί τα δημόσια έσοδα καταρρέουν και οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται.

Σήμερα το ζητούμενο είναι τουλάχιστον να επιβεβαιωθούν οι αναθεωρημένες εκτιμήσεις.

Στόχος, όμως, ο οποίος όλο και περισσότερο απομακρύνεται λόγω, κυρίως, της βαθύτερης από την αναμενόμενη ύφεσης.

Αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούν νέα μέτρα. Και αν χρειασθούν, θα ληφθούν από την παρούσα Κυβέρνηση ή από εκείνη που θα προκύψει από τις εκλογές;

Σύμφωνα με τις προγραμματικές εξαγγελίες της Κυβέρνησης, όλα τα μέτρα για τα έτη 2011 και 2012 έχουν ψηφιστεί και περικλείονται στον Προϋπολογισμό.

Αυτά καλύπτουν, σύμφωνα με τις Κυβερνητικές εκτιμήσεις, και τις «μαύρες τρύπες» που παρατηρούνται στην εκτέλεσή του.

Σε κάθε περίπτωση, θα αναμένουμε και την πορεία των 2 πρώτων μηνών του 2012, το αποτέλεσμα των οποίων, σε εθνικολογιστική βάση, ενσωματώνεται στο 2011, για να αξιολογήσουμε την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων.

Σε ότι αφορά τα επόμενα έτη, την περίοδο 2013-2014, η εξειδίκευση των παρεμβάσεων θα πρέπει να γίνει μέχρι τα μέσα του 2012.

Συνεπώς, από τη νέα Κυβέρνηση η οποία, σε συνεργασία με τους εταίρους, θα αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των ήδη ληφθέντων μέτρων, θα επιδιώξει την τροποποίηση σε εργαλεία προσαρμογής που έχουν αποδειχθεί ότι δεν λειτουργούν και θα προχωρήσει στη συμπλήρωση των πολιτικών με πρωτοβουλίες που θα πυροδοτήσουν την επανεκκίνηση της οικονομίας και την αναπτυξιακή διαδικασία.

Προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινούνται;

Η Νέα Δημοκρατία έχει τονίσει ότι οποιαδήποτε νέα προσαρμογή απαιτηθεί στο μέλλον θα πρέπει να προέλθει από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την περιστολή των δαπανών, εξαιρουμένων των δημοσίων επενδύσεων.

Και όχι από την περαιτέρω αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων και τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων.

Σε κάθε περίπτωση, η αναγκαία και συμφωνημένη δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να συνδυαστεί με μέτρα για την ανάσχεση της ύφεσης, τη λειτουργία της πραγματικής οικονομίας και τον περιορισμό της ανεργίας.

Θέση στην οποία συγκλίνουν και οι εταίροι μας, όπως καταδείχθηκε στο πρόσφατο Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, στο κείμενο συμπερασμάτων του οποίου ενσωματώνεται η «ανάγκη επανεκκίνησης της Οικονομίας για την αντιμετώπιση της ύφεσης».

Εφόσον η Νέα Δημοκρατία φλερτάρει με την αυτοδυναμία δεν θα ήθελε να κληρονομήσει ως Κυβέρνηση την υποχρέωση να πάρει επώδυνες αποφάσεις. Δεν ακούγεται λογικό να κλείσει τώρα αυτή η «υποχρέωση»;

Η «υποχρέωση» της χώρας μας για δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία δεν κλείνει στους επόμενους μήνες.

Η προσπάθεια που πρέπει να καταβληθεί έχει τα χαρακτηριστικά  «μαραθωνίου», και όχι «σπρίντ».

Έχω υπογραμμίσει κατ’ επανάληψη ότι δεν υπάρχει «βασιλική οδός» προς την ευημερία.

Λεφτά δεν υπάρχουν, ούτε μαγικές συνταγές για την εύρεσή τους.

Απαιτείται, συνεπώς, εθνικό σχέδιο, έντιμη, σκληρή και αποτελεσματική εργασία από όλους μας.

Είναι βέβαιο ότι θα απαιτηθούν μη ευχάριστες πολιτικές και από την επόμενη Κυβέρνηση.

Το ζητούμενο, όμως, είναι αυτές να είναι οικονομικά αποτελεσματικές και κοινωνικά δίκαιες.

Ώστε να πιάσουν τόπο οι τεράστιες θυσίες των πολιτών.

Και η χώρα να μπει σε μία βιώσιμη πορεία ανάπτυξης.

Την διετή θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου που πρότεινε ο Κ. Στεφανόπουλος την απορρίπτετε. Την παράταση μέχρι το φθινόπωρο που ζητούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ θα τη συζητούσατε;  

Σέβομαι το πρόσωπο του τ. Προέδρου της Δημοκρατίας και εκτιμώ την αγωνία που εκφράζει για την πορεία της χώρας.

Ωστόσο, θα μου επιτρέψετε να μείνω σταθερά προσηλωμένος στη συμφωνία για Κυβέρνηση με σαφή αποστολή και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.

Μέχρι σήμερα οι απαραίτητες ενέργειες για την ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής απόφασης της 26^ης Οκτωβρίου υλοποιούνται σύμφωνα με το προκαθορισμένο και συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα.

Άρα, με τα σημερινά δεδομένα, δεν τίθεται θέμα μετάθεσης της καταλληλότερης ημερομηνίας εκλογών, όπως αυτή προέκυψε στη συνάντηση αντιπροσωπειών των 2 μεγαλύτερων πολιτικών κομμάτων.

Θα μου επιτρέψετε, όμως, να κάνω και ένα σχόλιο για όσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ζητούν παράταση των εκλογών.

Θα τους ζητούσα να μην προσαρμόζουν την πορεία της χώρας σε κομματικές και προσωπικές στρατηγικές.

Αυτές οφείλουν να συναθροίζονται στη στρατηγική της χώρας, όπως αυτή διαμορφώνεται από τις συμφωνίες.

Εμείς, ως Νέα Δημοκρατία, είμαστε συνεπείς με αυτές.

Η καλή συνεργασία επιβάλλει σε όλους να πράξουν το ίδιο.

Υπάρχει, πάντως, η άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει πιο έμεπειρα στελέχη για τη διακυβέρνηση της χώρας…

Θα ήθελα να σας θυμίσω πως πολλά από τα «έμπειρα στελέχη»του ΠΑΣΟΚ έχουν συμβολή στη δημιουργία των «υποκείμενων νοσημάτων» της οικονομίας. Ενώ άλλα μας εγκλώβισαν στα σημερινά αδιέξοδα. Δεν θα εισέλθω σε συγκρίσεις. Ας κρίνουν οι πολίτες.

Πως κρίνετε την απόφαση των Βρυξελλών;

Κε. Μελισσόπουλε, η αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους κατέστη αναπόφευκτη.

Και αυτό ήταν σαφές μετά και τη δημοσιοποίηση από τους εταίρους της Έκθεσης βιωσιμότητας του χρέους μας.

Έκθεση που αποδεικνύει ότι τα απανωτά «σχέδια σωτηρίας» της χώρας απέτυχαν.

Και αυτό γιατί η ύφεση είναι βαθιά και χρονικά μακρά, και βαθύτερη από τις αρχικές εκτιμήσεις εξαιτίας της ασκούμενης πολιτικής.

Οι αποκρατικοποιήσεις και οι διαρθρωτικές αλλαγές, εξαιτίας της Κυβερνητικής ολιγωρίας, ασυνέπειας και ανεπάρκειας δεν υλοποιούνται, και έτσι παρά τη συνεχή αφαίμαξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Η Κυβέρνηση όμως θριαμβολογεί γιατί το δημόσιο χρέος θα μειωθεί σημαντικά.

Η ηγεσία της Κυβέρνησης έχει έφεση στις θριαμβολογίες.

Οι κομπασμοί αποδεικνύονται έωλοι και ως εκ τούτου δεν αποδίδουν μεσοπρόθεσμα, ούτε επικοινωνιακά.

Θυμίζω τις αναφορές της για «ριζική και γενναία λύση στο πρόβλημα» και για «πάτο στο βαρέλι» του δημοσίου χρέους» κατά την αξιολόγηση της απόφασης της 21^ης Ιουλίου.

Απόφαση για την οποία σήμερα ανακαλύπτει μειονεκτήματα.

Θυμίζω επίσης ότι μέχρι πρόσφατα απέκλειε κατηγορηματικά το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Θεωρούσε ότι μία τέτοια επιλογή «θα ήταν ανεύθυνη και επικίνδυνη προσέγγιση», «τεράστιο λάθος για τη χώρα», το οποίο «θα οδηγούσε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις τράπεζες στα τάρταρα», «θα στιγμάτιζε τη χώρα» και «θα έπληττε τους πολίτες, ιδίως τους πιο αδύναμους από αυτούς».

Είναι και αυτό μία ακόμη απόδειξη των οβιδιακών μεταμορφώσεων, στις οποίες πράγματι, διαχρονικά, έχει υψηλές αποδόσεις η Κυβέρνηση.

Σε ότι αφορά τη συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου, πράγματι, το ύψος του δημοσίου χρέους θα μειωθεί. Βέβαια όχι όσο εκτιμά ή προσδοκά η Κυβέρνηση.

Και αυτό γιατί θα υπάρξει προσαύξηση χρέους από την αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων και τη βελτίωση της αξιοπιστίας των νέων ομολόγων με τα οποία θα ανταλλαγούν τα παλαιά.

Ενώ δεν είναι σαφές ακόμα σε ποιο βαθμό θα συμμετάσχουν εθελοντικά οι ιδιώτες, ώστε να μην υπάρξει «χρηματοδοτικό κενό».

Σε κάθε περίπτωση, το χρέος της χώρας μας εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί το 2020 στο επίπεδο του 2009. Στο ίδιο ύψος που προέβλεπε και το Μνημόνιο για το 2020, δηλαδή στο 120% του ΑΕΠ.

Μνημόνιο όμως το οποίο δεν ενσωμάτωνε άλλα 9 χρόνια σκληρής λιτότητας, δεν προέβλεπε εκποίηση μεγάλου μέρους της δημόσιας περιουσίας και δεν περιελάμβανε την αναδιάρθρωση του χρέους.

Τουλάχιστον όμως η απόφαση των Βρυξελλών, όπως ισχυρίζεται και η Κυβέρνηση, εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους;

Καταρχήν να υπενθυμίσω ότι η Κυβέρνηση, μέχρι πολύ πρόσφατα, ακόμη και στο Προσχέδιο του Προϋπολογισμού, υποστήριζε ότι η απόφαση της 21^ης Ιουλίου διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του χρέους.

Έπεσε όμως έξω και σε αυτή την πρόβλεψη.

Εμείς εκτιμούμε ότι το ίδιο θα συμβεί και με την τελευταία απόφαση εάν δεν υπάρξει ανάκαμψη της Οικονομίας.

Και αυτό γιατί η βιωσιμότητα του χρέους απαιτεί υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε αυτοί, μαζί με το κατάλληλο μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής, να οδηγήσουν στην επίτευξη μεγάλων και συνεχών πρωτογενών πλεονασμάτων.

Χρειάζεται συνεπώς αλλαγή πολιτικής.

Και αυτή είναι εφικτή, ειδικά όταν η υπάρχουσα αποδεικνύεται λαθεμένη και αδιέξοδη.

 Θα πείτε συνεπώς όχι και στη νέα δανειακή σύμβαση;

Θα μελετήσουμε και θα αξιολογήσουμε με υπευθυνότητα το περιεχόμενο της νέας σύμβασης.

Άλλωστε, σήμερα, πτυχές και παράμετροι της συμφωνίας δεν είναι ακόμη γνωστές και θα αποσαφηνισθούν το προσεχές δίμηνο.

Ενώ στην τελευταία επικαιροποίηση του Μνημονίου υπάρχουν και νέες προβλέψεις των εταίρων μας, που μέχρι σήμερα δεν περιλαμβάνονται σε κανένα κυβερνητικό σχέδιο, όπως είναι η πρόθεση της Κυβέρνησης να προχωρήσει σε πιο εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις επειδή δεν επιτυγχάνονται οι ποσοτικοί στόχοι του προγράμματος, και η βούληση των εταίρων να ανοίξει συζήτηση για τους ελάχιστους μισθούς και την εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας ώστε να μειωθεί το μισθολογικό κόστος.

Προβλέψεις που μπορεί να οδηγήσουν σε νέες, ακόμη πιο επώδυνες δεσμεύσεις, πέραν της σκληρής και αυστηρής εποπτείας της χώρας.

Η Ν.Δ. εξακολουθεί να λέει όχι στο αποδεδειγμένο λάθος και στηρίζει οτιδήποτε κρίνει σωστό για τη χώρα, και να απορρίπτει κάθε σκέψη για απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Άλλωστε τέτοιες σκέψεις δεν ταιριάζουν στις αρχές, στις Συνθήκες και στις δημοκρατικές παραδόσεις της Ευρώπης.

Πιστεύω σε εταιρική, ισότιμη σχέση και στη λογική της αλληλεγγύης στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι εκλογές είναι πιο κοντά σήμερα ή όχι;

Σε εκλογές οδηγούν τα πολλά, μεγάλα και αυξανόμενα αδιέξοδα της Κυβέρνησης.

Αδιέξοδα που οφείλονται τόσο στο λανθασμένο μίγμα της οικονομικής πολιτικής όσο και στην εκτελεστική αναποτελεσματικότητά της.

Η Κυβέρνηση δεν μπορεί. Η μετάθεση ευθυνών πλέον δεν πιάνει. Ο κύκλος της έχει ήδη κλείσει.

Ζητάτε εκλογές και αυτοδυναμία. Πιστεύετε ότι η εφαρμογή μιας άλλης πολιτικής είναι θέμα αριθμών εδρών;

Η μακρά εμπειρία έχει δείξει ότι τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις τις αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα Κυβερνήσεις με ισχυρή λαϊκή βάση, ρεαλιστικό και συνεκτικό σχέδιο, ισχυρή πολιτική βούληση, αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, και ικανότητα έμπνευσης και κινητοποίησης όλων των δημιουργικών δυνάμεων του έθνους.

Η Νέα Δημοκρατία ζητεί ισχυρή και καθαρή λαϊκή εντολή.

1. Κύριε Σταϊκούρα, εκτιμάτε ότι η πίεση της Τρόικας και τα συνεχή μέτρα της Κυβέρνησης θα οδηγήσουν σε πρόωρες εκλογές;

Σε εκλογές οδηγούν τα πολλά, μεγάλα και αυξανόμενα αδιέξοδα της Κυβέρνησης.

Αδιέξοδα που οφείλονται τόσο στο λανθασμένο μίγμα της οικονομικής πολιτικής όσο και στην εκτελεστική αναποτελεσματικότητά της.

Δεν προωθούνται με τους αναγκαίους ρυθμούς ούτε η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία ούτε κρίσιμες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Η Κυβέρνηση δεν μπορεί. Η μετάθεση ευθυνών πλέον δεν πιάνει. Ο κύκλος της έχει ήδη κλείσει.

2. Μια κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας;

Η μακρά εμπειρία έχει δείξει ότι τέτοιες κρίσιμες καταστάσεις τις αντιμετωπίζουν αποτελεσματικότερα Κυβερνήσεις με ισχυρή λαϊκή βάση, ρεαλιστικό και συνεκτικό σχέδιο, ισχυρή πολιτική βούληση και ικανότητα έμπνευσης και ενεργοποίησης όλων των δημιουργικών δυνάμεων του έθνους.

Η Νέα Δημοκρατία ζητεί ισχυρή λαϊκή εντολή.

3. Ποιες είναι οι επιπτώσεις ενός «κουρέματος»;

Καταρχάς, η συζήτηση που διεξάγεται σήμερα για μεγαλύτερο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους γίνεται με απούσα την Ελληνική Κυβέρνηση.

Αποδεικνύεται έτσι ότι η πρόσφατη συμφωνία του Ιουλίου, παρά τα θετικά στοιχεία της, δεν έβαλε «πάτο στο βαρέλι».

Η αναθεώρησή της όμως απαιτεί προσοχή γιατί εμπεριέχει μεγάλους δυνητικούς κινδύνους.

Ως προς τις αντοχές του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την αναγκαία επανακεφαλαιοποίηση τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών ώστε να διοχευτευτεί ρευστότητα στην Οικονομία και να μην πληγούν περισσότερο οι συνταξιούχοι.

Ως προς τον εθελοντικό χαρακτήρα της συμμετοχής των ιδιωτών ώστε να μην «πυροδοτηθούν» άλλες, δυσμενέστερες, εξελίξεις.

Ως προς την κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας για όσο χρονικό διάστημα, και αυτό μπορεί να μην είναι σύντομο, η χώρα είναι εκτός αγορών.

Ως προς τον οικονομικό έλεγχο της χώρας και την επιβολή βαρύτερης και παρατεταμένης λιτότητας στην Ελληνική κοινωνία. Κοινωνία που έχει φτάσει στα όρια ανοχής και αντοχής της.

4. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι διαπραγματεύεται αλλά συνεχώς βλέπουμε νέα μέτρα. Γιατί δεν θα γίνει το ίδιο όταν έρθει η Νέα Δημοκρατία στην Κυβέρνηση;

Είναι πλέον σαφές, ότι η Ελληνική Κυβέρνηση από την αρχή της θητείας της και συνεχώς δεν διαπραγματεύεται.

Επιπροσθέτως, εξαιτίας της αβελτηρίας, των εσφαλμένων επιλογών και των συνεχών αναδιπλώσεών της έχει χάσει και κάθε ίχνος αξιοπιστίας.

Η ακολουθούμενη «συνταγή», και μάλιστα σε μεγαλύτερη δοσολογία, που επιδιώκει αρχικά τη δημοσιονομική προσαρμογή και μεταγενέστερα την ανάκαμψη, είναι λανθασμένη, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης.

Τη θέση αυτή υποστηρίζουν και επιφανείς νομπελίστες οικονομολόγοι. Συγκεκριμένα, ο Krugman σημειώνει ότι «η θεραπεία της αφαίμαξης σκοτώνει την Οικονομία», ο Stiglitz υπογραμμίζει ότι «τα μέτρα λιτότητας βουλιάζουν την Ελλάδα στην ύφεση» και ο Solow υποστηρίζει ότι «για να μειωθούν τα ελλείμματα, πρέπει η Οικονομία να πάρει μπροστά».

Δηλαδή ουσιαστικά εναρμονίζονται με τις θέσεις της Νέας Δημοκρατίας η οποία προτείνει δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία σε συνδυασμό με την επανεκκίνηση της Οικονομίας. Μόνο έτσι μπορούμε να μπούμε σε τροχιά βιώσιμης λύσης των προβλημάτων της Ελληνικής Οικονομίας, στο πλαίσιο πάντα της Ευρωζώνης.

Η Νέα Δημοκρατία ως Κυβέρνηση, με νωπή και ισχυρή λαϊκή εντολή, θα  επιδιώξει την επαναδιαπραγμάτευση πολιτικών που κατά την πεποίθησή της  θα οδηγήσουν αποτελεσματικότερα στους δεδομένους στόχους.

Υπέρ της είναι ότι από την αρχή διάβασε σωστά το Μνημόνιο και έκανε ορθές επισημάνσεις οι οποίες περικλείουν πτυχές των Προγραμμάτων που ήδη υλοποιούνται στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία.

5. Οι πιέσεις που δέχεται από τους εταίρους μας ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς είναι μεγάλες για αλλαγή στάσης όσον αφορά το Μνημόνιο. Ακόμα και από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Πως θα αντιμετωπιστούν αυτές οι πιέσεις;

Αν παρακολουθήσει κανείς βήμα-βήμα την εξέλιξη των πραγμάτων διαπιστώνει ότι πολλαπλασιάζονται καθημερινά οι πολιτικοί, οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι οι οποίοι διατυπώνουν ενστάσεις για πτυχές του μίγματος της ακολουθούμενης πολιτικής και εκφράζουν προβληματισμούς για την αποτελεσματικότητα της Κυβέρνησης.

Να σας θυμίσω επίσης ότι η Τρόικα, στην Έκθεση του Ιουνίου, θεωρεί θετική τη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις αποκρατικοποιήσεις, υιοθετεί προτάσεις της, όπως είναι ο μηχανισμός τεκμαρτής φορολόγησης για τους αυτοαπασχολούμενους, και συμφωνεί μαζί της στην αναγκαιότητα ενίσχυσης της ρευστότητας της Οικονομίας.

Είναι βέβαια γεγονός ότι υπάρχει διάσταση απόψεων στο ζήτημα της μείωσης των φόρων. Παρά το γεγονός, όπως αποδεικνύεται και από την εκτέλεση του Προϋπολογισμού, ότι οι υψηλοί φόροι, σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης, έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα στο σκέλος των εσόδων.

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα, η Νέα Δημοκρατία δικαιώνεται τόσο για την ορθότητα της κριτικής της όσο και για το ρεαλισμό των θέσεων της.

6. Γιατί κάθε φορά που έρχεται η ώρα να πάρουμε τη δόση του δανείου, έρχονται και νέα μέτρα. Που οφείλεται η μη επίτευξη των στόχων;

Σε εσφαλμένες επιλογές και πρακτικές της ηγεσίας της Κυβέρνησης, στη λανθασμένη «θεραπευτική αγωγή» για την αντιμετώπιση των υπαρκτών «νοσημάτων» της Οικονομίας, και στην εκτέλεσή της.

Το αποτέλεσμα είναι σήμερα, μετά από 2 χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, η κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας να έχει επιδεινωθεί. Οι Κυβερνητικές προβλέψεις και διαβεβαιώσεις διαρκώς διαψεύδονται και οι αποκλίσεις από τους στόχους διογκώνονται.

Αποκλίσεις που οδηγούν σε νέα, δυσβάσταχτα, κοινωνικά άδικα και οικονομικά αναποτελεσματικά μέτρα, όπως, ενδεικτικά, συμβαίνει για το 2011 όπου λαμβάνονται μέτρα 10% του ΑΕΠ για να μειωθεί το έλλειμμα, αν μειωθεί, κατά 2% του ΑΕΠ. Πρόκειται για μνημείο οικονομικής αναποτελεσματικότητας.

7. Αν έρθετε νωρίτερα στην Κυβέρνηση θα καταργήσετε το χαράτσι για τα ακίνητα που πρέπει να πληρωθεί μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ;

Ισχύουν οι θέσεις του κόμματος όπως έχουν εκφρασθεί αρμοδίως.

8. Σε λίγες μέρες θα ψηφιστεί ο Προϋπολογισμός του 2012. Για πρώτη φορά δεν θα ψηφιστεί πριν τα Χριστούγεννα και μάλιστα η Νέα Δημοκρατία συμφώνησε σε αυτό. Είναι βήμα συναίνεσης;

Πράγματι, όπως και με τη συζήτηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, συμφωνήσαμε, διαδικαστικά, να συζητηθεί και να ψηφιστεί ο Προϋπολογισμός νωρίτερα.

Κι αυτό δεν είναι μόνο δείγμα συναίνεσης, αλλά και υπευθυνότητας.

Εμείς πιστεύουμε ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία και το πολιτικό της σύστημα, πρέπει διαρκώς, συστηματικά και ειλικρινά να συζητούν τα προβλήματα και να αναζητούν λύσεις.

Όμως αυτό θα γινόταν πιο εύκολα και αποτελεσματικά αν υπήρχε κουλτούρα συναίνεσης, συνεννόησης, συνεργασίας.

Είναι προφανές ότι αυτή δεν προκύπτει ούτε με επικοινωνιακές επικλήσεις, ούτε με παρακλήσεις στα δύσκολα, ούτε με εντολές.

Εμπεδώνεται διαχρονικά με το λόγο και τις πρακτικές σε όλα τα πεδία, και πρωτίστως το πολιτικό.

Και το ΠΑΣΟΚ έχει διαχρονικά μηδενική εισφορά σε αυτό το πεδίο.

9. Σε τι διαφέρουν οι προτάσεις και οι λύσεις που έχει η Νέα Δημοκρατία από την πολιτική που ακολουθεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για την έξοδο από την κρίση;

Οι δημοσιονομικοί στόχοι είναι κοινοί. Όμως διαφωνούμε με τη στρατηγική και τις συνακόλουθες πολιτικές.

Ενδεικτικά:

1^ον. Η Κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει δημοσιονομική προσαρμογή αγνοώντας την αναπτυξιακή διάσταση, με αποτέλεσμα να βαθαίνει η ύφεση, να διογκώνεται η ανεργία και να μην επιτυγχάνονται οι στόχοι. Εμείς υποστηρίζουμε ότι η δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία πρέπει να συμπορεύεται με την αναπτυξιακή διάσταση της οικονομικής πολιτικής.

2^ον. Η Κυβέρνηση επιθυμεί να επιτύχει δημοσιονομική προσαρμογή, ισόποσα, τόσο από το σκέλος της ενίσχυσης των εσόδων όσο και από αυτό της περιστολής των δαπανών. Εμείς υποστηρίζουμε ότι η προσαρμογή είναι βιώσιμη όταν γίνεται κυρίως από το σκέλος των δαπανών, κατά τα 2/3.

Αυτή η εμμονή της Κυβέρνησης δυστυχώς θα οδηγήσει τη χώρα σε νέα δημοσιονομική εκτροπή.

10. Είστε ευχαριστημένος από την εικόνα του Κόμματός σας; Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πρωτιά μεν αλλά από την άλλη μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων δεν εμπιστεύονται ακόμα τη Νέα Δημοκρατία. Βλέπετε αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας στις επόμενες εκλογές;

Τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων δείχνουν προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας και παράλληλα αυξανόμενους ρυθμούς πτώσης του ΠΑΣΟΚ.

Έχω δε την αίσθηση, ότι η διαρκώς αποσαφηνιζόμενη στρατηγική μας, καθώς και η συγκεκριμενοποίηση θέσεων επί όλων των πεδίων αγγίζουν όλο και περισσότερους πολίτες. Και αυτό επίσης αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις.

Οφείλουμε, βέβαια, συνεχώς να καταβάλλουμε μεγαλύτερη προσπάθεια, να βελτιώνουμε και να εμπλουτίζουμε τις πολιτικές μας ώστε να ανταποκριθούμε στις επιτακτικές ανάγκες της πατρίδας και στις προσδοκίες των πολιτών.

1. Η Standard & Poor’s, προχώρησε στην υποβάθμιση κατά μία μονάδα της πιστοληπτικής ικανότητας των ΗΠΑ από ΑΑΑ σε ΑΑ+. Τι σημαίνει αυτό για την Ευρώπη;

Η Ευρώπη έχει τα δικά της μεγάλα, ανοικτά και σύνθετα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Σίγουρα η υποβάθμιση θα επηρεάσει τις Ευρωπαϊκές αγορές, ενισχύοντας την υπάρχουσα αβεβαιότητα.

Πιο πολύ όμως θα επηρεάσει τις Ευρωπαϊκές οικονομίες η αυξημένη πιθανότητα μιας νέας ύφεσης στις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η υποβάθμιση και η παραδοχή από τον οίκο αξιολόγησης της έστω και περιορισμένης αστοχίας στις εκτιμήσεις της, αναδεικνύουν την αναγκαιότητα άμεσης δημιουργίας ενός επαρκούς ρυθμιστικού, εποπτικού και ελεγκτικού πλαισίου λειτουργίας αυτών των οίκων.

Λειτουργία που χαρακτηρίζεται από έλλειψη ανταγωνισμού, απουσία μεθοδολογικών κανόνων και κυρίως σύγκρουση συμφερόντων.

2. Η συγκεκριμένη υποβάθμιση προσέδωσε μια παγκόσμια διάσταση στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης. Μήπως τελικά έχει έλθει η ώρα για να υπάρξει μια περισσότερο συλλογική ενεργοποίηση της Ευρώπης;

Είναι γεγονός ότι, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, η Ευρώπη αντιμετώπισε την κρίση χρέους στους κόλπους της διστακτικά, συμβιβαστικά, με ημίμετρα, επιδεικνύοντας αργά αντανακλαστικά.

Πράγματι, θεωρώ ότι ήρθε η ώρα, έστω και καθυστερημένα, να υπάρξει μια συνολική, συνεκτική και πειστική λύση.

Ήρθε η ώρα της έκδοσης ευρωομολόγου ώστε να αυξηθεί το βάθος της ευρωπαϊκής αγοράς ομολόγων και να μειωθεί το κόστος δανεισμού σε κράτη με δημοσιονομικά προβλήματα.

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν δεν γίνει αυτό άμεσα, επιβάλλεται η ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (EFSF), ώστε αυτός να καταστεί αξιόπιστος από τις αγορές.

Διότι, με την αναγκαία ευελιξία που του προσέδωσαν οι πρόσφατες Ευρωπαϊκές αποφάσεις, ο Μηχανισμός πλησιάζει στα χρηματοδοτικά όριά του.

Όρια που «τεστάρονται» στην περίπτωση χωρών, όπως είναι η Ιταλία και η Ισπανία.

3. Οι τελευταίες οικονομικές εξελίξεις ανέδειξαν το γενικότερο αναπτυξιακό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη η οποία δείχνει να παραμένει πιστή στο δόγμα του Μάαστριχτ. Ποιο το σχόλιό σας;

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η δημοσιονομική εξυγίανση είναι αναγκαία συνθήκη για την ενίσχυση του μεσοπρόθεσμου δυνητικού ρυθμού ανάπτυξης.

Δεν είναι όμως και ικανή.

Γιατί αυτό που επίσης χρειάζεται είναι η άμεση συγκρότηση ενός σχεδίου και η ανάληψη δράσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου οικονομικού προτύπου.

Προτύπου που θα στοχεύει, επί της ουσίας, στην επίτευξη της διατηρήσιμης ανάπτυξης, στην ενίσχυση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής.

Προς αυτή την κατεύθυνση, έγκαιρα, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, κ. Σαμαράς, κατέθεσε ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας.

Γιατί όπως τόνισε, πρόσφατα, και ο Νομπελίστας, κ. Solow, για να μειωθούν τα ελλείμματα πρέπει η Οικονομία να πάρει μπροστά…

4. Αποτελεί σύμπτωση το γεγονός ότι όλες οι προβληματικές οικονομίες της Ευρώπης βρίσκονται όλες στον Νότο;

Είναι γεγονός ότι οι χώρες αυτές εμφανίζουν μεγάλες μακροοικονομικές ανισορροπίες.

Συνιστούν συνεπώς αδύναμους κρίκους για τις αγορές.

Ιδίως η Ελλάδα, λόγω των χρόνιων «νοσημάτων» της Οικονομίας της αλλά και της ακολουθούμενης σήμερα αναποτελεσματικής «θεραπευτικής αγωγής».

Η Ευρώπη όμως βρίσκεται αντιμέτωπη με μία «συστημική» κρίση χρέους που επεκτείνεται στην καρδιά της, αναδεικνύοντας τις δομικές ανισορροπίες και ατέλειές της, οι οποίες και απειλούν τη βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος.

5. Κατά την εκτίμησή σας, ποσό θα διαρκέσει αυτή η κρίση, στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας;

Ασφαλείς και ακριβείς εκτιμήσεις δεν μπορούν να γίνουν, αφού η κρίση είναι μεγάλη, βαθιά και πολυδιάστατη.

Σε κάθε περίπτωση απαιτείται ψυχραιμία, διορατικότητα, αποφασιστικότητα, γρήγορα αντανακλαστικά, ενίσχυση της συνεργασίας και του συντονισμού σε Ευρωπαϊκό, αλλά και σε διεθνές, επίπεδο ανάμεσα στις Κυβερνήσεις, στις κεντρικές τράπεζες και στις ρυθμιστικές αρχές.

Σε ότι αφορά τη χώρα μας, αυτή σήμερα βρίσκεται σε δυσχερέστερη θέση απ’ ότι ήταν πριν από ορισμένους μήνες.

Το δημοσιονομικό έλλειμμα παραμένει σε υψηλά, διψήφια, ποσοστά, το δημόσιο χρέος έχει εκτιναχθεί σε μη βιώσιμα επίπεδα, η πραγματική οικονομία είναι βυθισμένη στην ανεργία και στην ύφεση.

6. Η  παγκόσμια οικονομική ύφεση θα έχει επιπτώσεις στην χώρα μας;

Προφανώς, αν προκύψει, όπως αρκετοί προβλέπουν, θα έχει.

Στην ένταση και την έκταση της εγχώριας ύφεσης, και μεταξύ άλλων, στις εξαγωγές και στον τουρισμό.

Όμως, τουλάχιστον σήμερα, οι χώρες της ευρωζώνης παρουσιάζουν, έστω και αναιμικούς, θετικούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της ευρωζώνης που βρίσκεται σε βαθιά και παρατεταμένη ύφεση και η οποία εκτιμάται περίπου στο 4% για φέτος και πάνω από 10% σωρευτικά την τελευταία τριετία.

Ύφεση η οποία απορροφά από τη μία μεριά την αποτελεσματικότητα των μέτρων λιτότητας (ο φαύλος κύκλος ελλείμματος – ύφεσης) και οδηγεί από την άλλη μεριά την Οικονομία στην «παγίδα χρέους».

7. Εκτιμάται ότι θα επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι για εφέτος;

Όπως φαίνεται από την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού για το 1^ο επτάμηνο του έτους, ακόμη και μετά την αναθεώρηση των επιμέρους στόχων λόγω αδυναμίας επίτευξής τους και παρά τις λογιστικές αλχημείες με τη μετάθεση πληρωμών από τον Ιούλιο στον Αύγουστο, η χώρα βρίσκεται σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Τα έσοδα συνεχίζουν να καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες παρουσιάζουν διευρυνόμενη υπέρβαση έναντι των στόχων, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων βουλιάζει και προβλέπεται πλέον ακόμη πιο μειωμένο, το «εσωτερικό χρέος» διογκώνεται, το έλλειμμα παραμένει σημαντικά υψηλότερο από πέρυσι.

Η χώρα, παρά τις πρωτόγνωρες θυσίες των πολιτών της, αποτελεί ένα «καλό παράδειγμα» αποτυχημένης δημοσιονομικής πολιτικής.

Και όμως, η Κυβέρνηση συνεχίζει, μέσα και από το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, να υιοθετεί την ίδια αποτυχημένη «συνταγή», αυξάνοντας μάλιστα και τη δοσολογία της.

Τα νέα μέτρα μπορεί να βελτιώσουν την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, δεν θα έχουν όμως το προσδοκώμενο δημοσιονομικό αποτέλεσμα.

Και αυτό γιατί έχουν ήδη αποδειχθεί όχι μόνο κοινωνικά άδικα αλλά και οικονομικά αναποτελεσματικά.

8. Ενδέχεται συνεπώς να έχουμε και νέα επώδυνα μέτρα;

Φυσικά.

Καταρχήν, το ενδεχόμενο νέων μέτρων δεν το έχει αποκλείσει ούτε ο Υπουργός Οικονομικών.

Άλλωστε αυτό αποτελεί προσφιλή επαναλαμβανόμενη πρακτική της Κυβέρνησης.

Όπως είναι και η τακτική των επαναλαμβανόμενων περαιώσεων και της διόγκωσης των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Ληξιπρόθεσμες οφειλές, που επιβαρύνουν την, ήδη, συρρικνωμένη ρευστότητα του ιδιωτικού τομέα, «διογκώνουν» τα λουκέτα στην αγορά και «τιμωρούν» την επιχειρηματικότητα.

9. Γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, είτε οι συντηρητικοί είτε οι σοσιαλιστές, αγνοούν τις προτάσεις σας;

Δεν τις αγνοούν…

Αν παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις θα διαπιστώσει ότι αυξάνονται συνεχώς οι πολιτικοί, από διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα, οι οποίοι αποδέχονται την ορθότητα των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας.

Αρκετές μάλιστα από αυτές είναι πλέον αποδεκτές και από τους εταίρους μας.

Η Τρόικα, στην τελευταία της Έκθεση, θεωρεί θετική τη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ως προς τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις αποκρατικοποιήσεις, υιοθετεί προτάσεις της όπως είναι η εργασιακή εφεδρεία και ο μηχανισμός τεκμαρτής φορολόγησης για τους αυτοαπασχολούμενους, και συμφωνεί μαζί της στην αναγκαιότητα ενίσχυσης της ρευστότητας της Οικονομίας.

Είναι γεγονός ότι υπάρχει, σε μικρότερο βέβαια βαθμό σήμερα, διάσταση απόψεων στο ζήτημα της μείωσης των φόρων.

Και σε αυτό το πεδίο όμως θεωρώ ότι θα δικαιωθούν οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Όπως έγινε πρόσφατα και με την πρότασή της για την άντληση 50 δισ. ευρώ από την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας και την προώθηση ώριμων αποκρατικοποιήσεων.

10. Η τελευταία απόφαση των Βρυξελλών διασφαλίζει την χώρα μας;

Όχι δεν την διασφαλίζει.

Προσφέρει βέβαια ανακούφιση με τη βελτίωση των όρων δανεισμού.

Όμως, η συμμετοχή των ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων, και με τις ασάφειες που υπάρχουν, κατέστησε αναπόφευκτη την τοποθέτηση της χώρας σε καθεστώς «επιλεκτικής» ή «περιορισμένης» χρεοκοπίας. Χωρίς να γνωρίζουμε τη διάρκειά της αφού δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε χώρα της ευρωζώνης και με αβέβαιες συνέπειες ιδιαίτερα εάν η αναδιάρθρωση του χρέους δεν αντιμετωπισθεί ως επαρκής από τις αγορές.

Ενώ ενισχύεται και το κόστος για τους φορολογούμενους: η χώρα μας θα χρειαστεί να δανειστεί επιπλέον πόρους προκειμένου να βελτιώσει την αξιοπιστία των νέων ομολόγων που θα δώσει στον ιδιωτικό τομέα [credit enhancement].

Επίσης, οι αποφάσεις δεν καθιστούν το χρέος βιώσιμο αφού μεγάλο μέρος του προβλήματος απλώς μετατίθεται για το μέλλον.

Ενώ, η νέα δανειακή σύμβαση προϋποθέτει την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο θα συνοδεύεται, πιθανόν, από πρόσθετα μέτρα και «εμπράγματες εγγυήσεις», και σίγουρα, αφού το καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης παρατείνεται, από ασφυκτικό και συνεχή διεθνή οικονομικό έλεγχο.

11. Η αγορά σήμερα αντιμετωπίζει μεγάλο πρόβλημα ρευστότητας καθώς οι τράπεζες έχουν σταματήσει τη χορήγηση δανείων, όπως στο παρελθόν. Στο οικονομικό πλάνο σας προβλέπεται η ενίσχυση των τραπεζών.

Σήμερα, οι ελληνικές τράπεζες βρίσκονται αντιμέτωπες με μεγάλες προκλήσεις.

Προκλήσεις που απορρέουν από τις αβεβαιότητες του εγχώριου και διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος, από την επιβράδυνση του ρυθμού οικονομικής μεγέθυνσης, από τη συρρίκνωση του ρυθμού πιστωτικής επέκτασης, από την επιδείνωση της χρηματοοικονομικής κατάστασης επιχειρήσεων και νοικοκυριών, από τον περιορισμό της πρόσβασης στις πηγές χρηματοδότησης, από τη συνεχιζόμενη φυγή των καταθέσεων.

Και όλες αυτές εν αναμονή της αποτίμησης των ζημιών που θα υποστούν από τη συμμετοχή τους στην αναδιάρθρωση του χρέους και του ελέγχου στα χαρτοφυλάκιά τους από ξένη εταιρεία.

Αυτή η εικόνα επιτάσσει την ανάγκη συνετής και διορατικής διαχείρισης της κατάστασης τόσο από την Πολιτεία όσο και τα πιστωτικά ιδρύματα.

Πολιτεία η οποία οφείλει να λαμβάνει πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της ροής των πιστώσεων στην αγορά και την αναθέρμανση της οικονομίας.

Στο πλαίσιο αυτό η Νέα Δημοκρατία πρότεινε την από κοινού δέσμευση των τραπεζών να προσφέρουν, στο εξής, στην πραγματική Οικονομία, ένα μέρος από τις εγγυήσεις που λαμβάνουν.

Και η ΕΚΤ, όπως έχει ήδη ζητήσει ο κ. Σαμαράς από τον κ. Τρισέ, να παρατείνει τα έκτακτα μέτρα ενίσχυσης της ρευστότητας των τραπεζών, πέρα από το 2011, για όλο το 2012.

12. Μέσα σε αυτό το οικονομικό πεδίο, ο κ. Σαμαράς αρνείται να στηρίξει την Κυβέρνηση. Θα συνεχίσετε αυτή την τακτική;

Η Νέα Δημοκρατία, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, παρά τη διαφωνία με τις επιλογές και τους χειρισμούς της Κυβέρνησης, αλλά και την αναποτελεσματικότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής τήρησε στάση δημιουργικής ευθύνης.

Δεν ασκεί «δομική αντιπολίτευση».

Δεν λέει «όχι σε όλα», όπως μονότονα έκανε ως Αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ.

Στήριξε, στηρίζει και θα στηρίξει, στοχευμένα, ότι θεωρεί ωφέλιμο για τη χώρα.

Συναίνεση όμως στο αποδεδειγμένο λάθος δεν μπορούμε και δεν πρέπει να δώσουμε.

Αντιμετωπίσατε με συγκρατημένη αισιοδοξία τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής. Δεν σας ικανοποίησε η εξέλιξη ή φοβάστε “γκρίζες περιοχές” που παραμένουν άγνωστες; 

Κα. Μάνη, προσεγγίσαμε τις αποφάσεις μακριά από ακραίες και μη ρεαλιστικές λογικές καταστροφολογίας ή θριαμβολογίας.

Τις αποτιμήσαμε με υπευθυνότητα και ψυχραιμία.

Και αναδείξαμε τόσο τα στοιχεία βραχύβιας ανακούφισης που αυτές περικλύουν ως προς την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας και τη βελτίωση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, όσο, όμως, και τις «γκρίζες περιοχές» που αυτές περιέχουν.

Το γεγονός ότι σήμερα αναπτύσσονται «δεύτερες» σκέψεις για παραμέτρους των αποφάσεων και πολλοί που “πετούσαν στα σύννεφα” προσγειώνονται στην πραγματικότητα δικαιώνει τις αρχικές, νηφάλιες, εκτιμήσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Ποιές μπορεί να είναι αυτές οι “γκρίζες περιοχές”;

Κωδικοποιημένα:

1ον. Οι ασάφειες των αποφάσεων (π.χ. διάρκεια αποπληρωμής υπάρχοντος δανείου, ύψος κεφαλαίων και χρόνος ενεργοποίησης Μηχανισμού Στήριξης, αβεβαιότητα συμμετοχής του ΔΝΤ κ.ά.).

2ον. Οι παραδοχές της συμφωνίας, οι οποίες εάν δεν είναι ρεαλιστικές θα δημιουργήσουν χρηματοδοτικό κενό (π.χ. ποσοστό συμμετοχής ιδιωτών, ύψος προεξοφλητικού επιτοκίου).

3ον. Η πρόβλεψη για επιβολή «εμπράγματων εγγυήσεων» για το νέο δανεισμό.

4ον. Το ότι η νέα δανειακή σύμβαση προϋποθέτει την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο θα συνοδεύεται, πιθανόν, από πρόσθετα μέτρα, και σίγουρα, αφού το καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης παρατείνεται, από ασφυκτικό και συνεχή διεθνή οικονομικό έλεγχο.

5ον. Το ότι η συμφωνία, λόγω της συμμετοχής των ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων, κατέστησε αναπόφευκτη την τοποθέτηση της χώρας σε καθεστώς «επιλεκτικής» ή «περιορισμένης» χρεοκοπίας.

Χωρίς να γνωρίζουμε τη διάρκειά της αφού δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε χώρα της ευρωζώνης, με αβέβαιες συνέπειες ιδιαίτερα εάν η αναδιάρθρωση του χρέους δεν αντιμετωπισθεί ως επαρκής από τις αγορές και χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε την αντίδραση των αγορών σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Γιατί όμως είστε αντίθετοι στη συμμετοχή των ιδιωτών;

Γιατί η δυνητική ωφέλεια από τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη μείωση του χρέους (εκτιμάται, σε παρούσες αξίες, στα 13,5 δισ. ευρώ), μπορεί να αποδειχθεί πολύ μικρότερη από το κόστος που αναλαμβάνουμε.

Σας θυμίζω ότι η Νέα Δημοκρατία είχε εκφράσει, από τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, επιφυλάξεις για τη συμμετοχή των ιδιωτών γιατί εκτιμάτο ότι κάτι τέτοιο θα αύξανε το κόστος δανεισμού για αρκετές χώρες δημιουργώντας προβλήματα, αντί για σταθεροποίηση.

Και θα ενίσχυε τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης.

Η μεταγενέστερη διόγκωση των spreads, τόσο στις ευάλωτες χώρες, όσο και σε χώρες όπως είναι η Ιταλία και η Ισπανία, δικαιώνει τις εκτιμήσεις μας.

Παράλληλα, ενισχύεται το κόστος για τους φορολογούμενους: η χώρα μας θα χρειαστεί να δανειστεί επιπλέον πόρους προκειμένου να βελτιώσει την αξιοπιστία των νέων ομολόγων που θα δώσει στον ιδιωτικό τομέα [credit enhancement] (εκτιμώμενο κόστος ίσο με 35 δισ. ευρώ μέχρι το 2014).

Και «κολλάει» και τη «ρετσινιά» της «επιλεκτικής» χρεοκοπίας για πολύ μικρό «κούρεμα».

Ενώ τέλος, δεν είναι τυχαίο ότι η συμμετοχή των ιδιωτών προβλέπεται μόνο για την Ελλάδα.

Αν ήταν κάτι καλό θα το επιζητούσαν και άλλες χώρες που έχουν προσφύγει στο Μηχανισμό Στήριξης.

Και δεν θα υποστήριζαν όλοι οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, όπως ο κ. Μπαρόζο προχθές, με ιδιαίτερη έμφαση, ότι κάτι τέτοιο δεν αποτελεί τον κλασσικό τρόπο διαχείρισης της κρίσης στην ευρωζώνη (“…would not be a standard feature of the euro area’s crisis management”, 3 Αυγούστου).

Βρήκαμε τελικά τον πάτο στο βαρέλι του χρέους με τις Ευρωπαϊκές αποφάσεις;

Όχι, οι αποφάσεις δεν καθιστούν το χρέος βιώσιμο αφού, εκτός των άλλων, μεγάλο μέρος του προβλήματος απλώς μετατίθεται για το μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν υλοποιηθεί το Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο, το χρέος, μετά και την Ευρωπαϊκή συμφωνία, αναμένεται να επανέλθει περίπου στα επίπεδα του 2010.

Και αυτό γιατί η ακολουθούμενη πολιτική βαθαίνει την ύφεση και διογκώνει τα ελλείμματα.

Γι’ αυτό, σύμφωνα και με το πρώτο Δημοσιονομικό Δελτίο του νεοσύστατου Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, “η δυναμική του χρέους παραμένει ανεξέλεγκτη”.

Το ζητούμενο συνεπώς σήμερα είναι να εντείνουμε τις προσπάθειες για δημοσιονομική προσαρμογή και βιώσιμη ανάπτυξη, προσανατολισμένοι στην άμεση Επανεκκίνηση της Οικονομίας.

Ώστε να πάψει η χώρα να είναι το “καλό παράδειγμα” αποτυχημένης δημοσιονομικής πολιτικής.

Και ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας να είναι ισοδύναμος ή μεγαλύτερος από τα επιτόκια που καταβάλλει η χώρα για να αποπληρώσει το δημόσιο χρέος της.

Και να βρούμε επιτέλους τον πάτο στο βαρέλι του χρέους…

Το λεγόμενο νέο “Σχέδιο Μάρσαλ” θα δώσει πραγματική ανάσα στην ελληνική Οικονομία και στην αγορά;

Κα. Μάνη, για ποιό “Σχέδιο Μάρσαλ” μιλάτε;

Ας σταματήσει επιτέλους η Κυβέρνηση να καλλιεργεί μύθους.

Τέτοιο σχέδιο δεν υπάρχει.

Νέα ή πρόσθετη χρηματοδότηση δεν προβλέπεται.

Αυτό που αποφασίστηκε, μέσα από τον περιορισμό της εθνικής συμμετοχής στα συγχρηματοδοτούμενα Ευρωπαϊκά έργα, είναι η ταχύτερη απορρόφηση των κοινοτικών πόρων που λιμνάζουν εξαιτίας της Κυβερνητικής αβελτηρίας και αδυναμίας.

Με την υλοποίηση βέβαια λιγότερων έργων.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μία θετική πρωτοβουλία που θα έπρεπε να είχε ληφθεί νωρίτερα, από τις αρχές του 2010, όταν και το πρότεινε η Νέα Δημοκρατία.

Σήμερα όμως αυτή η πρωτοβουλία είναι ανεπαρκής.

Γιατί η χώρα, εξαιτίας της ασκούμενης πολιτικής, έχει βυθιστεί σε βαθύτερη και παρατεταμένη ύφεση και διαρκώς διογκούμενη ανεργία.

Και δεν σώζεται με «ασπιρίνες», αλλά με δραστική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής.

Και ποιός θα υλοποιήσει το εν λόγω σχέδιο;

Απ’ ότι φαίνεται άλλη μία “ευρω-δύναμη κρούσης” (Task Force).

Που η δράση της όμως δεν θα περιορίζεται στο εν λόγω σχέδιο.

Θα επεκτείνεται, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις, και στην υλοποίηση των μέτρων που προβλέπονται στο Μνημόνιο και στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

Άλλη μία “σκιώδης” [ή μη] Κυβέρνηση προστίθεται στη χώρα…

Με τόσες «ευρω-δυνάμεις κρούσης» μιλάμε για περιορισμό ή εξαφάνιση της εθνικής κυριαρχίας;

Αυτό είναι κάτι που αναμένεται να διευκρινιστεί και σε κάθε περίπτωση θα κριθεί στην πράξη.

Δηλώσεις όμως όπως αυτές του Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας δεν άφηνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας για τον δραστικό, τουλάχιστον, περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας.

Επιβεβαιώνουν την απομόνωση της χώρας και αναδεικνύουν τη διαπραγματευτική ανυπαρξία της Κυβέρνησης.

Γιατί αργήσατε ως Κόμμα να αξιολογήσετε την πρόσφατη Ευρωπαϊκή απόφαση;

Διότι θα έπρεπε να την αποτιμήσουμε ψύχραιμα, έχοντας στην κατοχή μας όσο γίνεται περισσότερα από τα δεδομένα της συμφωνίας, πτυχές της οποίας παραμένουν «γκρίζες».

Το γεγονός πάντως ότι σήμερα αναπτύσσονται «δεύτερες» σκέψεις για παραμέτρους της απόφασης, δικαιώνει τις αρχικές εκτιμήσεις της Νέας Δημοκρατίας.

Εκτιμήσεις οι οποίες διατυπώθηκαν μακριά από ακραίες και μη ρεαλιστικές λογικές καταστροφολογίας ή θριαμβολογίας.

Πώς κρίνετε συνεπώς αυτή την απόφαση;

Η Ευρώπη φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μία «συστημική» κρίση χρέους που απειλεί την ίδια τη βιωσιμότητα του κοινού νομίσματος.

Μία κρίση στην οποία η Ελλάδα, λόγω των χρόνιων «νοσημάτων» της Οικονομίας της αλλά και της ακολουθούμενης σήμερα αναποτελεσματικής «θεραπευτικής αγωγής», καθίσταται ο αδύναμος κρίκος.

Αναγκάστηκε συνεπώς η Ευρώπη, αν και καθυστερημένα, έστω και συμβιβαστικά, να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις.

Να βελτιώσει τους όρους δανεισμού, να ενισχύει τη ρευστότητα και τη φερεγγυότητα πιστωτικών οργανισμών και ασφαλιστικών ταμείων, να διευρύνει την ευελιξία του Μηχανισμού Στήριξης, να κινητοποιήσει λιμνάζοντες κοινοτικούς πόρους.

Πρόκειται για θετικά βήματα που παρέχουν ανακούφιση στη χώρα μας.

Όμως η πλήρης και ρεαλιστική αποτίμηση της απόφασης απαιτεί να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις:

1^η. Η συμφωνία περικλείει πλήθος ασαφειών (π.χ. διάρκεια αποπληρωμής υπάρχοντος δανείου, ύψος κεφαλαίων και ενεργοποίηση Μηχανισμού Στήριξης κ.α.), εδράζεται σε προβλέψεις που θα αξιολογηθούν στην πράξη (π.χ. ποσοστό συμμετοχής ιδιωτών) και ενσωματώνει αρκετές αοριστίες (π.χ. ως προς τους αναπτυξιακούς πόρους και τις δράσεις).

2^η. Η απόφαση προβλέπει, μη αποδεκτές από εμάς, «εμπράγματες εγγυήσεις» για νέο δανεισμό.

3^η. Η νέα δανειακή σύμβαση προϋποθέτει την υπογραφή ενός νέου Μνημονίου, το οποίο θα συνοδεύεται, πιθανόν, από πρόσθετα μέτρα, και σίγουρα, αφού το καθεστώς δημοσιονομικής επιτήρησης παρατείνεται, από ασφυκτικό και συνεχή διεθνή οικονομικό έλεγχο.

4^η. Η συμφωνία, λόγω της συμμετοχής των ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων, κατέστησε αναπόφευκτη την τοποθέτηση της χώρας σε καθεστώς «επιλεκτικής» ή «περιορισμένης» χρεοκοπίας, χωρίς να γνωρίζουμε τη διάρκειά της αφού δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε χώρα της ευρωζώνης, με αβέβαιες συνέπειες ιδιαίτερα εάν η αναδιάρθρωση του χρέους δεν αντιμετωπισθεί ως επαρκής από τις αγορές και χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε την αντίδραση των αγορών σε άλλες χώρες της Περιφέρειας.

Με λίγα λόγια, η δυνητική ωφέλεια από τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη μείωση του χρέους (εκτιμάται, σε παρούσες αξίες, στα 13,5 δισ. ευρώ), μπορεί να αποδειχθεί πολύ μικρότερη από το κόστος που αναλαμβάνουμε.

5^η. Η απόφαση δεν καθιστά το χρέος βιώσιμο, αφού, εκτός των άλλων, μεγάλο μέρος του προβλήματος απλώς μετατίθεται για το μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και εάν υλοποιηθεί το Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο, το χρέος, μετά και την Ευρωπαϊκή συμφωνία, αναμένεται να επανέλθει περίπου στα επίπεδα του 2010.

Και αυτό γιατί η ακολουθούμενη πολιτική βαθαίνει την ύφεση και διογκώνει τα ελλείμματα.

Το ζητούμενο συνεπώς σήμερα είναι να εντείνουμε τις προσπάθειες για δημοσιονομική προσαρμογή και βιώσιμη ανάπτυξη, προσανατολισμένοι στην άμεση Επανεκκίνηση της Οικονομίας.

Γιατί αλλιώς δεν θα βρούμε τον πάτο στο βαρέλι του χρέους…

Μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του Εφαρμοστικού Νόμου, ποια εκτιμάτε ότι θα είναι η πορεία της Ελληνικής Οικονομίας;

Η Νέα Δημοκρατία πιστεύει ότι αυτά δεν συνθέτουν ένα συνεκτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, αφού με τις πολιτικές που προβλέπονται δεν προσεγγίζονται οι δημοσιονομικοί στόχοι, επιτείνεται η κοινωνική αδικία και η βύθιση της Οικονομίας.

Η εκτέλεση του Προϋπολογισμού το επιβεβαιώνει.

Τα έσοδα καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων βουλιάζει, το έλλειμμα εκτοξεύεται.

Ενδεικτικά, το έλλειμμα είναι αυξημένο κατά 28% το πρώτο εξάμηνο του 2011, έναντι ετήσιας πρόβλεψης για μείωση κατά 4%.

Συνεπώς, η ακολουθούμενη «συνταγή», και μάλιστα σε μεγαλύτερη δοσολογία, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης δεν οδηγεί σε λύση του προβλήματος.

Πιστεύετε ότι υπάρχει το ενδεχόμενο για ένα ακόμα «πακέτο μέτρων» το φθινόπωρο, όταν και αναμένεται να κριθεί η εκταμίευση της 6ης δόσης του δανείου προς την Ελλάδα; 

Καταρχήν, το ενδεχόμενο νέων μέτρων δεν το έχει αποκλείσει ούτε ο Υπουργός Οικονομικών. Άλλωστε αυτό αποτελεί προσφιλή επαναλαμβανόμενη πρακτική της Κυβέρνησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εφετινή χρονιά. Αρχικά το «Μνημόνιο» προέβλεπε μέτρα ύψους 9 δισ. ευρώ για το 2011. Σήμερα, εξαιτίας των εσφαλμένων επιλογών και πρακτικών της Κυβέρνησης και της λανθασμένης οικονομικής πολιτικής, απαιτούνται, για την επίτευξη των ίδιων δημοσιονομικών στόχων, υπερδιπλάσια μέτρα, ύψους 21 δισ. ευρώ.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η Κυβέρνηση να βυθίζεται όλο και βαθύτερα στην αναξιοπιστία της, με συνέπεια την έκδηλη αδυναμία της να «πιλοτάρει» με στιβαρότητα το εθνικό «σκάφος».

Όμως η οικονομική σας πρόταση δεν γίνεται αποδεκτή στους Ευρωπαϊκούς κόλπους…

Δεν θα συμφωνήσω μαζί σας.

Αν παρακολουθήσει κανείς τις εξελίξεις θα διαπιστώσει ότι αυξάνονται συνεχώς οι πολιτικοί, οικονομολόγοι και δημοσιογράφοι οι οποίοι αποδέχονται την ορθότητα των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας.

Αρκετές μάλιστα εξ αυτών γίνονται αποδεκτές και από τους εταίρους μας.

Η Τρόικα, στην τελευταία της Έκθεση, θεωρεί θετική τη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης για τις διαρθρωτικές αλλαγές και τις αποκρατικοποιήσεις, υιοθετεί προτάσεις της, όπως είναι η εργασιακή εφεδρεία και ο μηχανισμός τεκμαρτής φορολόγησης για τους αυτοαπασχολούμενους, και συμφωνεί μαζί της στην αναγκαιότητα ενίσχυσης της ρευστότητας της Οικονομίας μέσω της εξόφλησης του «εσωτερικού χρέους» του Κράτους.

Είναι βέβαια γεγονός ότι υπάρχει διάσταση απόψεων στο ζήτημα της μείωσης των φόρων.

Παρά το γεγονός, όπως αποδεικνύεται και από την εκτέλεση του Προϋπολογισμού, ότι οι υψηλοί φόροι, σε συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης, έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα στο σκέλος των εσόδων.

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα, η Νέα Δημοκρατία δικαιώνεται τόσο για την ορθότητα της κριτικής της όσο και για το ρεαλισμό των θέσεων της.

Ενδεικτικά θυμίζω ότι πριν 1,5 χρόνο προτείναμε την αποδέσμευση ευρωπαϊκών πόρων μέσω της μεταφοράς της εθνικής συμμετοχής στο τέλος της προγραμματικής περιόδου.

Σήμερα, με καθυστέρηση, και υπό συνθήκες βαθύτερης ύφεσης, η πρόταση υιοθετείται.

Επίσης, πριν 1 χρόνο προτείναμε την άντληση 50 δισ. ευρώ από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την προώθηση ώριμων αποκρατικοποιήσεων.

Σήμερα, με καθυστέρηση, και υπό χειρότερες συνθήκες στις αγορές, η πρόταση υιοθετείται.

Γιατί χάσαμε άραγε τόσο χρόνο; Ιδεολογικές αγκυλώσεις, εσωτερικές τριβές, ευρωπαϊκές παλινωδίες, αβελτηρία ή ανικανότητα; Ή όλα μαζί;

Και κάτι τελευταίο: Έχετε τελικά θέση στο πρόβλημα που προέκυψε με την απελευθέρωση των ΤΑΧΙ;

Η Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι η ανεξέλεγκτη απελευθέρωση των ΤΑΧΙ θα επιφέρει σημαντικά περιβαλλοντικά και κυκλοφοριακά προβλήματα, θα διαμορφώσει συνθήκες «συγκέντρωσης» της αγοράς και θα οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο τους αυτοκινητιστές, παλαιούς και νέους.

Σχετικές μελέτες του ΕΜΠ, του ΟΟΣΑ και της Διεθνούς Ένωσης Αστικών Συγκοινωνιών επιβεβαιώνουν αυτές τις εκτιμήσεις.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση στηρίζει όμως την απελευθέρωση των ΤΑΧΙ στη βάση συγκεκριμένων κανόνων. Με την επιβολή πληθυσμιακών κριτηριών όπως ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την ενσωμάτωση τοπικών κριτηρίων για τα περιφερειακά ΤΑΞΙ, με τη θεσμοθέτηση νέου κανονισμού λειτουργίας για την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών, με τη διαμόρφωση οικονομικών προϋποθέσεων για την αγοραπωλησία των αδειών.

Σε κάθε περίπτωση, οι διαρθρωτικές αλλαγές δεν μπορούν να προχωρήσουν με συνοπτικές διαδικασίες, με ισοπεδωτικές λογικές, με ερασιτεχνικούς αυταρχισμούς.