Ομιλία

Ομιλία στην Ολομέλεια κατά τη Συζήτηση του Σχεδίου Νόμου “Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων”

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Σύμφωνα με τις νέες θεωρίες οικονομικής ανάπτυξης, η επένδυση στη γνώση επιταχύνει τους ρυθμούς της βιώσιμης και αειφόρου ανάπτυξης, βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα, μειώνει τις περιφερειακές ανισότητες, ενισχύει την απασχόληση, προωθεί την κοινωνική συνοχή.

Σε μια κοινωνία που επενδύει στη γνώση, το ανθρώπινο κεφάλαιο αναδεικνύεται στον πιο πολύτιμο πόρο.

Θεωρητικές προσεγγίσεις και εμπειρικές μελέτες κατατείνουν στη διαπίστωση ότι η εκπαίδευση αποτελεί το βασικό μηχανισμό παραγωγής, συσσώρευσης και διάχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου.

Ως εκ τούτου, πρέπει, ως χώρα, να αποδώσουμε ιδιαίτερη σημασία στην ποσότητα και στην ποιότητά του.

Και προς αυτή την κατεύθυνση, καίριας σημασίας είναι η βελτίωση της αποδοτικότητας του συστήματος ανώτατης εκπαίδευσης.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Είναι γεγονός ότι η ανώτατη εκπαίδευση σε θεσμικό, δομικό και λειτουργικό επίπεδο, παρά τα θετικά βήματα που έγιναν τα τελευταία χρόνια, παρουσιάζει ελλείμματα, δυσλειτουργίες και αναχρονιστικές αγκυλώσεις, με συνέπεια να μην μπορεί να συμβάλλει, όσο δυνητικά μπορεί, στην επιτυχή προσαρμογή της Ελληνικής Κοινωνίας και Οικονομίας στο ανταγωνιστικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

Αυτά τα προβλήματα τα αναγνωρίζουν πολιτικές δυνάμεις και διεθνείς οργανισμοί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει:

1ον. Ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει, προκειμένου να στηρίξει τη κατ’ επίφαση «μεταρρυθμιστική της πρωτοβουλία», να προβαίνει σε μια ισοπεδωτική αρνητική κριτική, σε μια γενικευμένη απαξίωση, για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Αυτή είναι και εσφαλμένη και άδικη.

Διότι στους κόλπους του έχουν αναπτυχθεί κάποιες σημαντικές νησίδες ποιότητας, που δεν θα πρέπει να τις αγνοούμε ή να τις υποτιμούμε.

Σε αρκετές περιπτώσεις παράγεται και προσφέρεται σημαντικό έργο.

Έργο καλής και υψηλής ποιότητας, από διδάσκοντες και φοιτητές, που διακρίνεται σε διεθνές επίπεδο.

2ον. Επίσης, δεν σημαίνει ότι η Κυβέρνηση, για να στηρίξει την κατ’ επίφαση «μεταρρυθμιστική της πρωτοβουλία», μπορεί να εμφανίζει τις κριτικές γνώμες και τοποθετήσεις που αναπτύσσονται επί του Νομοσχεδίου, από πανεπιστημιακούς και μη, ως, εκ προοιμίου, προσπάθεια προάσπισης προνομίων ή συμφερόντων.

Επιβάλλεται η ορθολογική αξιολόγηση τους και η αξιοποίηση κάποιων εξ αυτών.

3ον. Επιπλέον, δεν σημαίνει ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει στην κατ’ επίφαση «μεταρρύθμιση» με ακατανόητη σπουδή.

Επιβάλλεται οι αλλαγές να γίνουν με προσεκτικό τρόπο, με προοπτική σε βάθος χρόνου και με συναινετικότερες διαδικασίες.

Με σύμμαχο και συμπαραστάτη την πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε και να υλοποιηθεί.

4ον. Και τέλος, δεν σημαίνει ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να γκρεμίσει ότι θετικό έχει γίνει μέχρι σήμερα σε θεσμικό και λειτουργικό επίπεδο στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Άλλωστε το παρόν Σχέδιο Νόμου δεν χτίζεται σε ερείπια.

Γι’ αυτό και στη σημερινή δήλωση της κα. Υπουργού ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση έκανε κριτική σε λίγα σημεία του Σχεδίου Νόμου, η απάντηση είναι απλή και προφανής:

Όλα τα άλλα είναι ουσιαστικά θεσμοθετημένα από το 2004 και μετά, και επομένως η δήθεν για «πρώτη φορά» εισαγωγή τους στο Νόμο αποτελεί τον απαραίτητο διάκοσμο της δήθεν μεταρρύθμισης.

Και αναφέρομαι σε ρυθμίσεις του Σχεδίου Νόμου που ενσωματώνουν ορθές αλλαγές που έχουν ήδη νομοθετηθεί: ενδεικτικά, στο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ, στην αξιολόγηση της ποιότητας των ιδρυμάτων και των μελών ΔΕΠ, στην ενίσχυση της αυτοδιοίκησης, της διαφάνειας και της κοινωνικής λογοδοσίας των ΑΕΙ, στην προώθηση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας, στην ενίσχυση των υπηρεσιών υποστήριξης των φοιτητών, στη διεθνοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης.

Αρκεί, συνεπώς, σε αυτά τα σημεία η πλήρης εφαρμογή του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου, κάτι που μέχρι σήμερα, δυστυχώς, έχει γίνει πλημμελώς.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Εκτός όμως από αυτές τις γενικές παρατηρήσεις, το Σχέδιο Νόμου, παρά τα όποια θετικά στοιχεία στα οποία έχω ήδη αναφερθεί και τις αρκετές επιμέρους βελτιωτικές τροπολογίες του, πάσχει από δομικές αδυναμίες και σχεδιαστικές αστοχίες, αρκετές από τις οποίες επισημαίνονται και στην Έκθεση του Τμήματος Νομοτεχνικής Επεξεργασίας της Βουλής.

Συγκεκριμένα, με το υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου:

  1. Δημιουργείται ένα νέο συγκεντρωτικό και εν πολλοίς ανεξέλεγκτο οργανωτικό σχήμα, με απόδοση, ακόμη και μετά τις αλλαγές, υπερβολικών εξουσιών στο Συμβούλιο, ενώ απουσιάζουν τα αναγκαία θεσμικά αντίβαρα, παρά την ορθή πρόβλεψη για σύνταξη έκθεσης από το Συμβούλιο ανά διετία.
  2. Συγκεντρώνεται μεγάλο μέρος αρμοδιοτήτων σε μικρό αριθμό προσώπων, κυρίως στα εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου, τα οποία και εκλέγουν τα εξωτερικά μέλη.
  3. Υποβαθμίζεται η αυτοδιοίκηση των ιδρυμάτων. Γιατί όπως έχει γράψει και ο Μάνεσης, «πλήρης αυτοδιοίκηση δεν μπορεί να νοηθεί στοιχειωδώς παρά με την ανάδειξη των οργάνων που διοικούν τα ΑΕΙ μόνον από όσους τα απαρτίζουν». Η εκλογή όμως του Πρύτανη και του Κοσμήτορα από το Συμβούλιο του Ιδρύματος και όχι άμεσα από τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, υποβαθμίζει το κύρος τους και ενθαρρύνει τη συναλλαγή και την αδιαφάνεια.
  4. Υποβαθμίζεται ο ρόλος της Συγκλήτου μπροστά στις υπερεξουσίες του Συμβουλίου. Θα έπρεπε οι αρμοδιότητες του Συμβουλίου και της Συγκλήτου να είναι ισορροπημένες, σαφώς διαχωρισμένες και μη επικαλυπτόμενες.
  5. Υποβαθμίζεται ο ρόλος μελών ΔΕΠ, ακόμη και στα όργανα του Τμήματος. Για παράδειγμα, δεν αντιλαμβάνομαι γιατί η Συνέλευση του Τμήματος να αποτελείται από Καθηγητές που διδάσκουν στο οικείο πρόγραμμα σπουδών που ο αριθμός τους θα καθορίζεται από τον Οργανισμό, και να μην αποτελείται από όλους τους Καθηγητές του προγράμματος; Που αλλού θα συμμετέχουν οι Επίκουροι Καθηγητές αν όχι στο Τμήμα τους;
  6. Καταργούνται, κακώς, οι Τομείς, οι οποίοι, σε αρκετά Τμήματα, αποτελούν ακαδημαϊκές μονάδες υψηλής λειτουργικότητας. Συντάσσομαι με την άποψη Συναδέλφων μου να διατηρηθούν Τομείς και στη νέα διάρθρωση των ΑΕΙ, κατά την κρίση της Κοσμητείας κάθε επιμέρους Σχολής.
  7. Τα νόμιμα «προσόντα» για την εκλογή Καθηγητή δεν ορίζονται κατά τρόπο ενιαίο από τον ίδιο τον Νόμο, αλλά από τον Οργανισμό κάθε Ιδρύματος. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί μόνον εσωτερικό θέμα κάθε Ιδρύματος, ειδικά όταν δίνει το δικαίωμα στον Οργανισμό να μην προϋποθέτει την κατοχή διδακτορικού διπλώματος.
  8. Ενώ τέλος, δεν δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην έρευνα, η οποία και αποτελεί βασική λειτουργία του Πανεπιστημίου.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Ο χώρος της ανώτατης εκπαίδευσης είναι ένας ευαίσθητος χώρος, με πολλά και σύνθετα προβλήματα.

Απαιτείται η διαρκής μεταρρύθμισή του με στόχο την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των Ιδρυμάτων, τη θεσμική θωράκιση της διοίκησής τους, την ακαδημαϊκή και οικονομική αυτοτέλεια των πανεπιστημίων, την ενίσχυση των κριτηρίων αριστείας και κοινωνικής λογοδοσίας, την εφαρμογή ενός αξιόπιστου συστήματος αξιολόγησης, την υιοθέτηση υψηλών κριτηρίων αξιοκρατίας, διαφάνειας και αποτελεσματικότητας, την εναρμόνιση θεσμών και δομών με το ευρωπαϊκό περιβάλλον και τα διεθνή πρότυπα.

Αυτή η μεταρρύθμιση θα πρέπει να είναι αποτέλεσμα διαλόγου, προϊόν σύνθεσης και συνεννόησης, ώστε να μπορέσει και να υιοθετηθεί και να υλοποιηθεί από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα.

Η Κυβέρνηση έχει ακόμη πολλά περιθώρια να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Ομιλία στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση Επίκαιρης Ερώτησης σχετικά με τη δημιουργία Εμπορευματικού Κέντρου στη Στυλίδα του Ν. Φθιώτιδας

Κύριε Υπουργέ,

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Στη σημερινή δυσμενή, εγχώρια και διεθνή, οικονομική συγκυρία, η ανάληψη αναπτυξιακών πρωτοβουλιών καθίσταται επιβεβλημένη.

Πρωτοβουλίες αναγκαίες για την ανάταξη της Οικονομίας, για την ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης, για την τόνωση της απασχόλησης.

Πρωτοβουλίες τις οποίες, σταθερά και επίμονα, ζητά και προτείνει η Νέα Δημοκρατία.

Πρωτοβουλίες οι οποίες όμως λείπουν από τις Κυβερνητικές επιλογές, και οι οποίες απουσιάζουν και από το Νομό Φθιώτιδας.

Νόμος, που λόγω της γεωγραφικής του θέσης, δύναται να αποτελέσει «αναπτυξιακό σταυροδρόμι».

Να καταστεί σημαντικός συγκοινωνιακός και εμπορικός κόμβος.

Μ’ αυτή τη λογική, με Νόμο του 2008, στο Γενικό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης προβλέπεται η δημιουργία, κατά προτεραιότητα και με τη συνδρομή του Κράτους, οργανωμένων υποδομών, δηλαδή Εμπορευματικών Κέντρων, για την εξυπηρέτηση συνδυασμένων μεταφορών εμπορευματοκιβωτίων και συναφών υπηρεσιών, όπως υπηρεσίες εφοδιαστικής – δηλαδή logistics και ελαφράς μεταποίησης.

Οι υποδομές αυτές οφείλουν:

  • είτε να έχουν πρόσβαση σε δύο τουλάχιστον βασικούς μεταφορικούς άξονες και να βρίσκονται σε λειτουργική επαφή με δυναμικά αστικά κέντρα,
  • είτε να δημιουργούνται ως προέκταση θαλασσίων λιμένων στην ενδοχώρα, με απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση.

Σύμφωνα με το ίδιο Πλαίσιο «κρίνεται σκόπιμο οι νησιωτικοί και οι ηπειρωτικοί λιμένες, μεταξύ αυτών και της Στυλίδας, να εφοδιαστούν με ελαφρές υποδομές στήριξης τυποποιημένων εσωτερικών εμπορευματικών υποδομών».

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η περιοχή της Φθιώτιδας μεταξύ Στυλίδας και Λαμίας, συγκεντρώνει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις, για τη δημιουργία Εμπορευματικού Κέντρου.

Δηλαδή διαθέτει:

  • τους Αυτοκινητοδρόμους ΠΑΘΕ και Ε-65,
  • τη Σιδηροδρομική Γραμμή Στυλίδας – Λαμίας – Λιανοκλαδίου,
  • το Λιμάνι της Στυλίδας,
  • και την αναγκαία έκταση για τη δημιουργία του Κέντρου.

Και πέραν αυτών υπάρχει «Προμελέτη Σκοπιμότητας – Βιωσιμότητας» ενός τέτοιου Κέντρου.

Κατόπιν τούτων, ερωτώ και καλώ την Κυβέρνηση να δρομολογήσει την υλοποίηση του συγκεκριμένου επενδυτικού έργου.

Δευτερολογία

Κύριε Υπουργέ,

Καταρχήν να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον που επιδεικνύεται σήμερα.

Εύχομαι αυτό να είναι ειλικρινές και ουσιαστικό.

Και δεν αναφέρομαι σε προσωπικό, αλλά σε Κυβερνητικό επίπεδο.

Διότι η Κυβέρνησή σας στην ανάληψη και υλοποίηση αναπτυξιακών πρωτοβουλιών, επενδυτικών δράσεων και αποκρατικοποιήσεων εμφανίζει εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις.

Στους περισσότερους τομείς μηδενικές.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία, έγκαιρα, κοστολογημένα και διορατικά, διατύπωσε, από πέρυσι, την πρότασή της για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.

Πρόταση η οποία αρχικά αγνοήθηκε, στη συνέχεια διαστρεβλώθηκε, και σήμερα, τουλάχιστον ποσοτικά, έχει υιοθετηθεί και τεθεί, από Κυβέρνηση και εταίρους, ως δανειακός όρος.

Η Νέα Δημοκρατία πιστεύει ότι η ορθολογική διαχείριση και η στοχευμένη αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας μπορεί να εξασφαλίσει σημαντικά, σταθερά και σε μακροχρόνια βάση έσοδα για το Δημόσιο και να προσθέσει αναπτυξιακά οφέλη στη χώρα.

Όπως είναι, στην υπό συζήτηση Ερώτηση, η δημιουργία Εμπορικού – Εφοδιαστικού Κέντρου στη Φθιώτιδα.

Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα και με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015, στην πρώτη ομάδα 31 ακινήτων διαχείρισης της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ) που μεταφέρονται προς αξιοποίηση στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων συγκαταλέγεται και μία έκταση 255 στρεμμάτων στην περιοχή της Μεγάλης Βρύσης του Δήμου Λαμιέων, για εμπορική – εφοδιαστική χρήση.

Η ίδια χρήση θα μπορούσε να γίνει, στην ίδια περιοχή, σε μεγαλύτερη αλλά όχι επίπεδη έκταση 820 στρεμμάτων του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, όπως αυτή οριοθετείται στο τοπογραφικό διάγραμμα το οποίο σας παρουσιάζω και καταθέτω.

Προσβάσιμες εκτάσεις, οι οποίες απέχουν 7 χιλιόμετρα από τη Λαμία και 10 χιλιόμετρα από το Λιμάνι της Στυλίδας, γειτνιάζουν με τα βόρεια όρια της ΒΙΠΕ Λαμίας και βρίσκονται βορείως, σε απόσταση 1 χιλιόμετρο, από τον ΠΑΘΕ και τη σιδηροδρομική γραμμή.

Η αξιοποίηση αυτών των εκτάσεων για τη δημιουργία οργανωμένων υποδομών, δηλαδή Εμπορευματικών Κέντρων, για την εξυπηρέτηση συνδυασμένων μεταφορών εμπορευματοκιβωτίων και συναφών υπηρεσιών, όπως υπηρεσίες εφοδιαστικής – δηλαδή logistics και ελαφράς μεταποίησης, πρέπει να είναι προτεραιότητα.

Αξιοποίηση η οποία θα συμβάλλει στην ανάπτυξη και θα τονώσει την απασχόληση δημιουργώντας νέες θέσεις απασχόλησης.

Αξιοποίηση για την οποία υπάρχει σύμφωνη γνώμη των φορέων του Νομού, όπως είναι το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, η ΤΕΔΚ Φθιώτιδας, οι Δήμοι Λαμιέων και Στυλίδας, το ΤΕΕ Ανατολικής Στερεάς Ελλάδας, το Οικονομικό Επιμελητήριο Στερεάς Ελλάδας και το Λιμενικό Ταμείο Στυλίδας.

Κύριε Υπουργέ,

Ήρθε η ώρα η Κυβέρνηση να περάσει, επιτέλους, από τη θεωρία στην πράξη.

Από την ανυπαρξία αναπτυξιακών πρωτοβουλιών στο σχεδιασμό και την υλοποίηση σχετικών πολιτικών.

Από την αβελτηρία στη δράση.

Για να δουν κάποια στιγμή οι πολίτες «φως στο τούνελ» της κρίσης

Εισήγηση στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων κατά την επεξεργασία του Σχεδίου Νόμου «Ρυθμίσεις για την Ανάπτυξη και τη Δημοσιονομική Εξυγίανση»

Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι,

Η Κυβέρνηση με την παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία, στην οποία περιλαμβάνεται και η ρύθμιση της αγοράς τυχερών παιγνίων, έρχεται να καταργήσει προηγούμενο Νόμο Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (Ν.3037/2002) περί απαγόρευσης της λειτουργίας τυχερών παιχνιδιών στη χώρα μας.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση τάσσεται θετικά στο ορθολογικό άνοιγμα της αγοράς παιγνίων, αρκεί αυτό να συνοδεύεται από αυστηρές ρυθμίσεις, από ένα αποτελεσματικό και κοινοτικά αποδεκτό πλαίσιο αδειοδότησης, εποπτείας και ελέγχου των παρόχων, και από επαρκείς κανόνες προστασίας των καταναλωτών.

Εξασφαλίζονται όμως αυτές οι προϋποθέσεις με την παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία;

Υιοθετούνται και ακολουθούνται οι βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές;

Ενσωματώνονται οι επισημάνσεις και οι ευρωπαϊκές προβλέψεις για θέματα κρατικών ενισχύσεων;

Πολύ φοβάμαι πως οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ζητήματα είναι αρνητικές.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το τμήμα του Νομοσχεδίου που αφορά τη ρύθμιση των τυχερών παιγνίων είχε κατατεθεί ως αυτοτελές νομοσχέδιο τον περασμένο Μάρτιο.

Κοινοποιήθηκε στις 5 Απριλίου στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σύμφωνα με τη διαδικασία που ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Διαδικασία 98/34/ΕΚ).

Υπεβλήθη μάλιστα επισήμως αίτημα για έλεγχο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, δηλαδή η ολοκλήρωση να γίνει σε 1 μήνα, αλλά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε το αίτημα και όρισε τη συνήθη 3μηνη διαδικασία ελέγχου (standstill period).

Στις 6 Ιουλίου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η Μάλτα εξέδωσαν λεπτομερή Γνωμοδότηση και Εμπεριστατωμένη Γνώμη σε σχέση με το Σχέδιο Νόμου, με αποτέλεσμα η καταληκτική ημερομηνία να παραταθεί έως τις 8 Αυγούστου.

Σχέδιο Νόμου το οποίο παραμένει, σε μεγάλο βαθμό, αμετάβλητο σε σχέση με αυτό που κοινοποιήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πριν από 3 μήνες.

Παρά τις παρατηρήσεις της.

Σημειώνουμε ότι αυτές αφορούν ασυμβατότητες σειράς διατάξεων του Σχεδίου Νόμου με το κοινοτικό δίκαιο και αδικαιολόγητους και δυσανάλογους περιορισμούς στην ελευθερία παροχής υπηρεσιών όσον αφορά στη χορήγηση των αδειών και στις προϋποθέσεις συμμετοχής στους δημόσιους διαγωνισμούς.

Καταλογίζει στο Υπουργείο Οικονομικών αποτυχία να προβάλει σαφή αιτιολόγηση των περιορισμών και να παράσχει πληροφορίες και στοιχεία σχετικά με τους επιδιωκώμενους στόχους.

Καλεί τη χώρα μας να παράσχει έγγραφες εξηγήσεις και διευκρινίσεις για τις πρακτικές  συνέπειες και την έκταση εφαρμογής μιας σειράς από διατάξεις.

Υπενθυμίζει τη νομική υποχρέωση της χώρας να κοινοποιήσει προς έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάθε σκοπούμενο μέτρο δυνάμενο να συνιστά κρατική ενίσχυση.

Και καθιστά σαφές ότι θα προχωρήσει σε διαδικασία παραπομπής της χώρας μας στο Δικαστήριο της Ευρωπαïκής Ένωσης σε περίπτωση μη συμμόρφωσής της με τις αντιρρήσεις και τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Ιδιαίτερη μάλιστα όταν η Κυβέρνηση έχει λάβει προειδοποιήσεις σχετικά με τη μη συμβατότητα του Νομοσχεδίου με το κοινοτικό δίκαιο.

Είναι μάλιστα πολύ πιθανό η απευθείας ανάθεση μηχανημάτων τυχερών παιγνίων στον ΟΠΑΠ και τον ΟΔΙΕ να φέρει τη χώρα μας αντιμέτωπη με προσφυγές και καταγγελίες ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για παραβίαση των ελευθεριών παροχής υπηρεσιών και εγκατάστασης και για χορήγηση παράνομης κρατικής ενίσχυσης.

Σε περιπτώσεις όπως είναι:

  • Η διαφοροποίηση στο όριο ηλικίας (Άρθρο 32): Όριο ηλικίας τα 21 έτη το οποίο ισχύει για όλη την αγορά εκτός από ΟΠΑΠ και ΟΔΙΕ.
  • Η υποχρέωση έκδοσης ατομικής κάρτας παίκτη (Άρθρο 33): Η υποχρέωση αυτή δεν ισχύει για ΟΠΑΠ, ΟΔΙΕ και καζίνο.
  • Το διπλό μοντέλο φορολόγησης (Άρθρο 50): Η υποχρέωση των παρόχων που ρυθμίζονται με το παρόν, σε 30% φόρο επί των μικτών τους κερδών, με ταυτόχρονη απαλλαγή του ΟΠΑΠ και του ΟΔΙΕ από την υποχρέωση αυτή! Ή η φορολόγηση των κερδών των παικτών από τα παιγνίδια του παρόντος νομοσχεδίου με 10% από το πρώτο κιόλας ευρώ, ενώ τα πρώτα 100 ευρώ είναι αφορολόγητα για ΟΠΑΠ, ΟΔΙΕ, κρατικά λαχεία κτλ.

Η ανάθεση μάλιστα γίνεται με βάση το Ν. 2843/2000, ο οποίος ήδη αμφισβητείται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μετά από προδικαστικό ερώτημα του ΣτΕ και αναμένεται απόφαση εντός του επόμενου έτους.

Ανεξάρτητα από τη νομιμότητα ή μη της εν λόγω ανάθεσης, πρέπει να τονιστεί οτι ο Ν. 2843/2000 αναφέρεται μόνο σε «νέα παιχνίδια», πράγμα που ουδόλως μπορεί να ισχύει για τα παιγνιομηχανήματα τα οποία λειτουργούν στην Ελλάδα εδω και δεκαετίες στα καζίνο.

Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσε να υπάρχει μια μεταβατική διάταξη η οποία και θα αναγνωρίζει το υπάρχον καθεστώς, θα υποχρεώνει όμως όλες τις εταιρίες του κλάδου να λειτουργούν κάτω από τις ίδιες προϋποθέσεις (πιστοποίηση παιχνιδιών, καταστημάτων, ίδια όρια ηλικίας, ίδιοι περιορισμοί στη διαφήμιση και κανονισμός δεοντολογίας, ίδιοι φόροι, ίση πρόσβαση σε επιχειρηματικές ευκαιρίες κ.τ.λ.).

Τέλος, θα μπορούσε ακόμα, και η Επιτροπή Εποπτείας & Ελέγχου Παιγνίων να λειτουργεί καλύτερα, ακόμα πιο αποτελεσματικά. Υπάρχει το προηγούμενο της Δανίας, η οποία πρόσφατα νομοθέτησε με τις ευλογίες και της ευρωπαϊκής επιτροπής και των εταίρων του κλάδου, όπου προβλέπεται συνεργασία της Δανέζικης επιτροπής με ξένες επιτροπές παιγνίων για αμοιβαία αναγνώριση αδειών αλλά και για να δίνει τη δυνατότητα στην Δανέζικη επιτροπή να έχει πρόσβαση σε στοιχεία και συναλλαγές των συστημάτων των ξένων επιτροπών παιγνίων.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Με αυτές τις σκέψεις, καλούμε την Κυβέρνηση να λάβει υπόψη τις παρατηρήσεις μας, να ενσωματώσει πολλές από αυτές, και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, και σε κάθε περίπτωση να επιτύχουμε, νομίζω, τον κοινό στόχο, που τον επαναλαμβάνω: ορθολογικό άνοιγμα της αγοράς παιγνίων, αρκεί αυτό να συνοδεύεται από αυστηρές ρυθμίσεις, αποτελεσματικό και κοινοτικά αποδεκτό πλαίσιο αδειοδότησης, εποπτείας και ελέγχου των παρόχων και επαρκείς κανόνες προστασίας των καταναλωτών.

Ομιλία στην Ολομέλεια κατά τη Συζήτηση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής

Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι,

Συζητούμε, από σήμερα, στην Ολομέλεια τις κατευθύνσεις και τις προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής για τα προσεχή χρόνια.

Σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Συζητούμε το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής».

Πλαίσιο που θέτει ως στόχους τη δημοσιονομική εξυγίανση και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Μπορεί να διαφωνεί κανείς με αυτούς;

Εμείς βεβαίως όχι.

Μπορεί να αισιοδοξεί κανείς για την επίτευξή τους;

Εμείς πιστεύουμε πως με τις πολιτικές που προβλέπονται δεν μπορεί.

Σήμερα, η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης.

Η εξέλιξη αυτή οφείλεται σε εσφαλμένες επιλογές και πρακτικές της ηγεσίας της Κυβέρνησης, στη λανθασμένη «θεραπευτική αγωγή» για την αντιμετώπιση των υπαρκτών «νοσημάτων» της Οικονομίας, και στην εκτέλεσή της.

Τα αρνητικά αποτελέσματα των χειρισμών της είναι μετρήσιμα.

Και όπως έχει σημειώσει ο Kelvin:

«Όταν κάτι μπορείς να το μετρήσεις και να το εκφράσεις με αριθμούς, τότε κάτι ξέρεις για αυτό. Αν δεν μπορείς να το μετρήσεις και να το εκφράσεις με αριθμούς, τότε η γνώση σου είναι ισχνή και ελάχιστα αποτελεσματική».

Συγκεκριμένα οι μετρήσεις δείχνουν ότι:

  • Η ύφεση είναι βαθιά και παρατεταμένη.
  • Το «εσωτερικό χρέος» δημιουργεί ασφυξία.
  • Τα «λουκέτα» στην αγορά πολλαπλασιάζονται.
  • Η ανεργία αυξάνεται δραματικά.
  • Η φτώχεια διευρύνεται.
  • Η ψυχολογία και οι προσδοκίες επενδυτών και καταναλωτών έχουν καταρρεύσει.
  • Η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας επιδεινώνεται.
  • Το κόστος δανεισμού έχει διευρυνθεί σημαντικά.
  • Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Και προφανώς, κε. Υπουργέ, δεν πρόκειται για «αριθμητική ψευδαίσθηση».

Η πορεία εκτέλεσης του εφετινού Προϋπολογισμού επιβεβαιώνει τις αστοχίες στις προβλέψεις και τις αποκλίσεις από τους στόχους.

Τα έσοδα καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων βουλιάζει, το έλλειμμα διευρύνεται.

Η πρόβλεψη για έλλειμμα 7,4% του ΑΕΠ, αναθεωρείται στο 10,4%.

Πρόκειται για πραγματικό δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Για απόλυτο «ναυάγιο» της οικονομικής πολιτικής.

Εκτροχιασμό που επιβάλλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας.

Επιβεβαιώνεται συνεπώς ότι το «θεραπευτικό σχήμα» που έχει τεθεί σε εφαρμογή δεν είναι το κατάλληλο.

Και η πιο έμπρακτη ομολογία αποτυχίας του είναι το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να στηρίξει το Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο διότι:

1ον. Εδράζεται σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις.

Για παράδειγμα, η πρόβλεψη για επιβράδυνση της ύφεσης μέσα στο 2011 είναι μη ρεαλιστική παραδοχή.

Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις του ΚΕΠΕ, η ύφεση το 2011 αναμένεται να διαμορφωθεί στο – 4%.

Αποδεικνύει έτσι ότι η Κυβέρνηση έχει πάρει «διαζύγιο» με την πραγματικότητα.

2ον. Ενσωματώνει πλήθος αντιφάσεων.

Για παράδειγμα, καταργεί το «πόθεν έσχες» στην κατοικία, αλλά προσθέτει πλήθος επιβαρύνσεων στην ακίνητη περιουσία.

3ον. Επιβεβαιώνει τις Κυβερνητικές ανακολουθίες.

Οι παλινωδίες σε σειρά μέτρων, όπως είναι η επιστροφή φόρου από αποδείξεις δαπανών και τα όρια αφορολόγητου, προδίδουν έλλειψη σχεδιασμού.

4ον. Περικλείει αποδεδειγμένα αδιέξοδες πολιτικές επιλογές.

Τα νέα, σκληρότερα, μέτρα συνιστούν εμμονή της Κυβέρνησης στη ίδια λανθασμένη συνταγή.

Στα ίδια μέσα για την υλοποίηση των στόχων.

Παρά τα όλο και ισχνότερα αποτελέσματα.

Ενδεικτικά, το χρέος, παρά τις νέες, μεγάλες μειώσεις εισοδημάτων και τις αποκρατικοποιήσεις, εκτιμάται, το 2015, στο ίδιο ύψος με αυτό που προέβλεπε το Μνημόνιο πριν ένα χρόνο, χωρίς αυτές τις παρεμβάσεις.

Επιστρέφουμε δηλαδή σήμερα στο σημείο που ήμασταν πριν από 1 χρόνο, παρά τις μεγάλες και διευρυνόμενες θυσίες των πολιτών.

5ον. Είναι κοινωνικά άδικο.

Το Σχέδιο προβλέπει, στο μεγαλύτερο μέρος του οριζόντιες, έκτακτες και μη, φανερές και κρυφές, φορολογικές επιδρομές σε βάρος εκείνων που ήδη πληρώνουν προκειμένου να καλύψει τις αστοχίες της οικονομικής πολιτικής και την αδυναμία αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής.

Παράλληλα, η Κυβέρνηση προχωρά και σε μειώσεις μισθών, σε περικοπές συντάξεων, κύριων και επικουρικών, και σε αυξημένες εισφορές σε όλους τους επαγγελματίες, εμπόρους και αγρότες.

Δίνοντας τη χαριστική βολή στην Οικονομία.

6ον. Είναι οικονομικά αναποτελεσματικό.

Το 2011 λαμβάνονται μέτρα ύψους 21 δισ. ευρώ, προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα, εάν μειωθεί, κατά 7 δισ. ευρώ.

Συνεπώς, τα 2/3 από τις θυσίες των πολιτών δεν πιάνουν τόπο.

Πρόκειται για μνημείο οικονομικής αναποτελεσματικότητας.

Και όμως η Κυβέρνηση συνεχίζει να προβάλει τη φορολαγνεία της.

Παρά το ότι, σύμφωνα και με την Τράπεζα της Ελλάδος, η «περαιτέρω αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ήδη φορολογουμένων θα κατέληγε, όχι μόνο να επιτείνει την ύφεση, αλλά και να οδηγήσει σε μείωση αντί για αύξηση των εσόδων».

Οδηγώντας στην εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας νοικοκυριών και επιχειρήσεων, στη διεύρυνση της φοροαποφυγής, και στη διόγκωση της φοροδιαφυγής.

7ον. Είναι ανεπαρκές.

Η αναλογία αύξηση εσόδων / περιστολή δαπανών είναι περίπου μισή / μισή.

Όταν, σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία και βιβλιογραφία, η ορθή δημοσιονομική προσαρμογή θα πρέπει να βασίζεται, πρωτίστως, στην ουσιαστική συγκράτηση των πρωτογενών δαπανών.

Όμως, σύμφωνα με το Σχέδιο, οι πρωτογενείς δαπάνες εκτιμάται ότι θα μειωθούν μόλις κατά 1 δισ. ευρώ την επόμενη πενταετία.

Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση φοβάται τους «συντρόφους» και «πελάτες της».

8ον. Είναι ατελές.

Το Πλαίσιο δεν εμπεριέχει ρεαλιστική πρόταση αντιμετώπισης του τεράστιου χρέους.

Χρέος το οποίο αναμένεται να διαμορφωθεί περίπου στο 140% του ΑΕΠ το 2015, από 143% το 2010.

Δηλαδή, εκτιμάται ότι θα μειωθεί μόλις κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ σε 5 χρόνια, παρά τις πρωτόγνωρες θυσίες του Ελληνικού λαού και τις αποκρατικοποιήσεις.

Οι τόκοι δε θα εκτιναχθούν στα 23 δισ. ευρώ το 2015.

Αποτέλεσμα, οι συνολικοί τόκοι να διαμορφώνονται στα 110 δισ. ευρώ για την περίοδο 2010-2015, όσο το ύψος της βοήθειας της χώρας από τους εταίρους.

9ον. Είναι αντιαναπτυξιακό.

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων περικόπτεται εφέτος, για έκτη φορά από την αρχή του 2010, στο βωμό της «μαύρης τρύπας» των εσόδων και υπό συνθήκες πρωτόγνωρης ύφεσης και ανεργίας.

10ον. Στις αποκρατικοποιήσεις κυριαρχεί ο «ταμειακός πανικός».

Με αυστηρά χρονοδιαγράμματα, διαδικασίες και αποτιμήσεις που προκαλούν, εύλογα, ερωτηματικά και ανησυχία και αναδεικνύουν αρκετά «θολά σημεία».

Κε. Υπουργέ, κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής σας πριν από μία εβδομάδα από αυτό εδώ το βήμα, κάνατε ιδιαίτερη αναφορά στη χρησιμότητα και στην αναγκαιότητα της πραγματοποίησης αποκρατικοποιήσεων για τον πολίτη.

Συμφωνούμε απολύτως μαζί σας.

Αν όμως είναι χρήσιμες γιατί η Κυβέρνησή σας, μέχρι σήμερα, δεν έκανε ούτε μία;

Και αν είναι αναγκαίες γιατί ο κ. Πρωθυπουργός, πριν από λίγα χρόνια ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καλούσε τον τότε Πρωθυπουργό να «διατηρήσει το δημόσιο έλεγχο στον ΟΤΕ, στα ΕΛΤΑ, στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, στη ΔΕΗ, στον ΟΣΕ, στην ΕΥΔΑΠ, στην ΕΥΑΘ και στους άλλους στρατηγικούς οργανισμούς κοινής ωφέλειας της χώρας»;

Γιατί μιλούσε για «επανακρατικοποιήσεις» και απειλούσε «για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για απιστία» στην περίπτωση του ΟΤΕ;

Σήμερα που η Κυβέρνηση πούλησε μερίδιο του ΟΤΕ σε πολύ χαμηλότερη τιμή ανά μετοχή, ισχύει η δέσμευσή του;

Όμως, η Κυβέρνηση έχει αποδείξει, τόσο για το σήμερα όσο και για το χθες, ότι διαθέτει πλεόνασμα πολιτικού θράσους κατασυκοφάντησης των αντιπάλων της και έλλειμμα πολιτικού θάρρους αναγνώρισης των λαθών της.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Από τα ανωτέρω είναι σαφές ότι το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο δεν αποτελεί ρεαλιστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Η προτεινόμενη συνταγή είναι λανθασμένη, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης.

Η πρόταση της ΝΔ προβλέπει την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία σε συνδυασμό με ανάκαμψη της Οικονομίας.

Εδράζεται σε τρεις πυλώνες:

Ο πρώτος αφορά την Επανεκκίνηση της Οικονομίας.

Ο δεύτερος αφορά την επίτευξη ισοσκελισμένου προϋπολογισμού.

Και ο τρίτος περιλαμβάνει τις πολιτικές απομείωσης του δημοσίου χρέους μέσω και της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου.

Ειδικότερα, στον πρώτο πυλώνα προτείνεται η ταυτόχρονη υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών όπως είναι:

  • η μείωση των φορολογικών συντελεστών,
  • η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων μέσω της χρονικής ανακατανομής της εθνικής συμμετοχής,
  • η δημιουργία ουσιαστικών κινήτρων για τον επαναπατρισμό κεφαλαίων,
  • η ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας μέσω της εξόφλησης του «εσωτερικού χρέους» του κράτους,
  • η ενεργοποίηση των αυτόματων σταθεροποιητών μέσω των επανορθωτικών μέτρων αποκατάστασης των αδικιών,
  • η εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων μηδενικού ή χαμηλού δημοσιονομικού κόστους ώστε να κινητοποιηθούν αδρανείς πόροι.

Κάποιες από αυτές τις πολιτικές αναγνωρίζονται και γίνονται αποδεκτές και από τους εταίρους μας.

Με την ανάκαμψη θα ενισχυθούν τα έσοδα, και με τις περικοπές θα μειωθούν οι δαπάνες.

Αρκετές δε από τις περικοπές συμπίπτουν με αυτές του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου.

Ενδεικτικά:

  • Ο εξορθολογισμός της μισθολογικής δαπάνης με τον περιορισμό των προσλήψεων. Μάλιστα η πρόταση περιλαμβάνει και πρόσθετα μέτρα, όπως είναι το πάγωμα των προσλήψεων για 3 χρόνια και η εφαρμογή της «εργασιακής εφεδρείας», κάτι που φαίνεται να αποδέχεται μερικώς και η Κυβέρνηση.
  • Η μείωση των λειτουργικών δαπανών.
  • Οι καταργήσεις και συγχωνεύσεις φορέων. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση έχει ήδη δημιουργήσει 41 νέες Γενικές και Ειδικές Γραμματείες, Αυτοτελείς Υπηρεσίες και Νομικά Πρόσωπα.
  • Η αναδιοργάνωση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, η μείωση των λειτουργικών τους δαπανών και η κατάργηση των παράλογων προνομίων ορισμένων συντεχνιών του Δημοσίου.
  • Η βελτίωση των αποτελεσμάτων στο χώρο της υγείας.
  • Η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των κοινωνικών δαπανών με τον εξορθολογισμό των μηχανισμών αναδιανομής εισοδήματος.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, παρά τη διαφωνία με τις επιλογές και της χειρισμούς της Κυβέρνησης, και την αποτελεσματικότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής τήρησε στάση δημιουργικής ευθύνης.

Δεν άσκησε «δομική αντιπολίτευση».

Δεν είπε «όχι σε όλα», όπως μονότονα έκανε ως Αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ.

Στήριξε θεσμικές αλλαγές τις οποίες αξιολόγησε ως θετικές για την χώρα.

Στήριξε , στηρίζει και θα στηρίξει, στοχευμένα, ότι θεωρεί ωφέλιμο για τη χώρα.

Καταθέτει συνεχώς ρεαλιστικές προτάσεις για την έξοδο από την κρίση.

Ενδεικτικά θυμίζω ότι πριν 1,5 χρόνο προτείναμε την αποδέσμευση ευρωπαϊκών πόρων μέσω της μεταφοράς της εθνικής συμμετοχής στο τέλος της προγραμματικής περιόδου.

Σήμερα, με καθυστέρηση, και υπό συνθήκες βαθύτερης ύφεσης, η πρόταση υιοθετείται.

Επίσης, πριν 1 χρόνο προτείναμε την άντληση 50 δισ. ευρώ από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την προώθηση ώριμων αποκρατικοποιήσεων.

Σήμερα, με καθυστέρηση, και υπό χειρότερες συνθήκες στις αγορές, η πρόταση υιοθετείται.

Γιατί χάσαμε άραγε τόσο χρόνο;

Ιδεολογικές αγκυλώσεις, εσωτερικές τριβές, ευρωπαϊκές παλινωδίες, αβελτηρία ή ανικανότητα; Ή όλα μαζί;

Σε κάθε περίπτωση, σήμερα, η ΝΔ δικαιώνεται τόσο για την ορθότητα της κριτικής της όσο και για το ρεαλισμό των θέσεων της.

Καλούμε την Κυβέρνηση να τις υιοθετήσει και να διαπραγματευτούμε μαζί.

Σκληρά και πολυμέτωπα.

Όμως, η ηγεσία της Κυβέρνησης, μπροστά στα αδιέξοδά της, πλειοδοτεί εντός και εκτός Ελλάδας, για συναίνεση.

Δεν διστάζει δε να χρεώνει στη ΝΔ το έλλειμμα συναίνεσης.

Εμείς πιστεύουμε ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία και το πολιτικό της σύστημα, πρέπει διαρκώς, συστηματικά και ειλικρινά να συζητούν τα προβλήματα και να αναζητούν λύσεις.

Όμως αυτό θα γινόταν πιο εύκολα και αποτελεσματικά αν υπήρχε κουλτούρα συναίνεσης, συνεννόησης, συνεργασίας.

Είναι προφανές ότι αυτή δεν προκύπτει ούτε με επικοινωνιακές επικλήσεις, ούτε με παρακλήσεις στα δύσκολα, ούτε με εντολές.

Εμπεδώνεται διαχρονικά με το λόγο και τις πρακτικές σε όλα τα πεδία, και πρωτίστως το πολιτικό.

Και το ΠΑΣΟΚ έχει διαχρονικά μηδενική εισφορά σε αυτό το πεδίο.

Σήμερα τη χρησιμοποιεί, με ρητορικές ακροβασίες και επικοινωνιακά τεχνάσματα ως άλλοθι για να καλύψει, εντός και εκτός Ελλάδας, τις ενδογενείς αντιφάσεις, τις λανθασμένες επιλογές, τους αναποτελεσματικούς χειρισμούς, τα αδιέξοδά του.

Συμπέρασμα, το ζητούμενο για τη χώρα μας είναι, μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις, μυωπικές προσεγγίσεις, φραστικές διακηρύξεις και ανεδαφικές δεσμεύσεις, με διορατικότητα, επιμονή, νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, να αναζητήσουμε το βέλτιστο οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση.

Εμείς, εγχώριες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, συντεταγμένα και αποφασιστικά, να εντείνουμε τις προσπάθειες για δημοσιονομική εξυγίανση και ανάταξη της Οικονομίας, σταθεροί στους στόχους αλλά προσανατολισμένοι στην άμεση επανεκκίνηση της Οικονομίας.

Και οι εταίροι μας να εφαρμόσουν πρακτικές κοινοτικής αλληλεγγύης, χωρίς δισταγμούς και καθυστερήσεις, αφού έχουν συνειδητοποιήσει και τη «συστημική» διάσταση της κρίσης χρέους.

Μόνο έτσι το παίγνιο θα καταστεί θετικού αθροίσματος.

Είναι, όμως, λυπηρό που και σε αυτή την κρίσιμη φάση η Κυβέρνηση δρα με εκβιαστικά διλήμματα, «λεόντειες» πρακτικές και υπογράφει «με κλειστά τα μάτια».

Δεν λειτουργεί συνθετικά.

Δεν λειτουργεί δημιουργικά.

Ως εκ τούτων, η Νέα Δημοκρατία δεν εγκρίνει το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής που εισάγει η Κυβέρνηση.

Ομιλία στην Ολομέλεια κατά τη Συζήτηση για παροχή Ψήφου Εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Κυβέρνηση, ύστερα από αλυσίδα λανθασμένων επιλογών και χειρισμών και συνεχών παλινωδιών μεταξύ εκβιαστικών διλημμάτων και εκκλήσεων για συναίνεση, έφθασε μπροστά σε αδιέξοδα.

Προσωρινή διέξοδος διαφυγής η αναζήτηση της εμπιστοσύνης της Βουλής.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Οι ευθύνες της όμως για τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις είναι βαρύτατες.

Η Κυβέρνηση παρέλαβε τη χώρα με πρόβλημα ελλείμματος και χρέους και σε 20 μήνες το μετέτρεψε σε συνολική κρίση της οικονομίας, της κοινωνίας και της πολιτικής.

Η ηγεσία της επί μεγάλο χρονικό διάστημα, αναφέρονταν απαξιωτικά για τη χώρα και την αξιοπιστία της,

Δεν απορρόφησε έγκαιρα το μεγαλύτερο μέρος των διαθέσιμων κεφαλαίων.

Έστελνε λανθασμένα μηνύματα στις αγορές.

Άργησε να λάβει δύσκολα αλλά αναγκαία μέτρα.

Πορεύονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα δέσμια, συνειδητά ή ασυνείδητα, της προεκλογικής ρήσης «λεφτά υπάρχουν».

Έτσι κατέφυγε στο Μηχανισμό Στήριξης και στην υπογραφή του «Μνημονίου» χωρίς καμία διαπραγμάτευση του περιεχομένου του.

«Στα τυφλά», όπως έχει σημειώσει ο κ. Πεπελάσης.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι σήμερα ορατά και αδιαμφισβήτητα.

  • Η οικονομία πορεύεται σε «μακρά έρημο».
  • Η ύφεση είναι βαθιά και παρατεταμένη.
  • Το «εσωτερικό χρέος» δημιουργεί ασφυξία.
  • Τα «λουκέτα» στην αγορά πολλαπλασιάζονται.
  • Η ανεργία έχει αυξηθεί δραματικά.
  • Η φτώχεια διευρύνεται.
  • Ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται.
  • Η ψυχολογία και οι προσδοκίες επενδυτών και καταναλωτών έχουν καταρρεύσει.
  • Η «διαρθρωτική» παραγωγικότητα συρρικνώνεται.
  • Η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας επιδεινώνεται.
  • Τα κεφάλαια, επιχειρηματικά και ανθρώπινα, «πετούν» στο εξωτερικό.
  • Το κόστος δανεισμού έχει διευρυνθεί σημαντικά.
  • Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Σύμφωνα με την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, τα έσοδα καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων βουλιάζει, το έλλειμμα διευρύνεται.

Ενδεικτικά, το 1ο πεντάμηνο του έτους, τα έσοδα μειώνονται κατά 7,1%, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση κατά 8,5%.

Το έλλειμμα αυξάνει κατά 12,7%, έναντι ετήσιου στόχου για μείωση κατά 3,9%.

Μάλιστα το έλλειμμα του Τακτικού Προϋπολογισμού, εκτός δηλαδή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, είναι αυξημένο κατά 49%.

Πρόκειται για το απόλυτο «ναυάγιο» της οικονομικής πολιτικής.

Για πραγματικό δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Εκτροχιασμό που επιβάλλει πρόσθετα μέτρα ύψους 6,5 δισ. ευρώ.

Ανεβάζοντας το συνολικό λογαριασμό στα 21 δισ. ευρώ για το 2011.

Περισσότερα από τα διπλάσια που είχαν προβλεφθεί στο «Μνημόνιο» πριν από 1 χρόνο.

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι το «θεραπευτικό σχήμα» που έχει τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας δεν είναι το κατάλληλο.

Αποδεικνύεται ότι η Κυβέρνηση έχει πάρει «διαζύγιο» με το χρόνο και την πραγματικότητα.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο αποτελεί την πιο έμπρακτη ομολογία αποτυχίας του «θεραπευτικού σχήματος»

Γιατί καταδεικνύει ότι χωρίς τη λήψη επιπλέον μέτρων, τα ελλείμματα θα διατηρηθούν μέχρι το 2015 στο επίπεδο του 10,4% – 14,4% και το χρέος θα διαμορφωθεί κοντά στο 200% του ΑΕΠ το 2015.

Αλλά και γιατί εδράζεται σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις, ενσωματώνει αντιφάσεις, περικλείει ασάφειες και αοριστίες, συνιστά εμμονή της στην ίδια λανθασμένη συνταγή, παρά τα όλο και ισχνότερα αποτελέσματά της.

Είναι όμως και κοινωνικά άδικο και οικονομικά αναποτελεσματικό.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Η Νέα Δημοκρατία, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, παρά τη διαφωνία για τις επιλογές της Κυβέρνησης, το μίγμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, τους χειρισμούς και την επισήμανση για την αναποτελεσματικότητά της τήρησε στάση δημιουργικής ευθύνης.

Δεν πόνταρε στη χρεοκοπία της χώρας.

Δεν άσκησε «δομική αντιπολίτευση».

Δεν είπε «όχι σε όλα» όπως μονότονα έκανε ως αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ.

Στήριξε θεσμικές αλλαγές τις οποίες αξιολόγησε ως θετικές για την χώρα.

Στήριξε και στηρίζει, στοχευμένα, ότι θεωρεί ωφέλιμο για τη χώρα.

Δεν επιθυμεί να μιμηθεί το ΠΑΣΟΚ το οποίο, ως Αξιωματική Αντιπολίτευση τορπίλιζε κάθε πρωτοβουλία της τότε Κυβέρνησης και ως Κυβέρνηση, επιδόθηκε σε πρωτόγνωρη κατασυκοφάντηση των πολιτικών του αντιπάλων.

Δεν επιθυμεί να μιμηθεί το ΠΑΣΟΚ το οποίο, αν και έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τα προβλήματα της χώρας, με περισσή αλαζονεία έναντι των άλλων πολιτικών δυνάμεων παριστάνει τον εισαγγελέα και το «φακίρη».

Όμως τα «παραμύθια» αποκαλύπτονται.

Έχω τονίσει και άλλη φορά ότι την ιστορία της χώρας δεν θα τη γράψει μόνο του.

Θα τη γράψουμε όλοι μαζί.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Σήμερα, το ζητούμενο για τη χώρα μας είναι, μακριά από αγκυλώσεις, μυωπικές προσεγγίσεις και ρητορικά σχήματα, με διορατικότητα, με επιμονή, με νηφαλιότητα, με αποφασιστικότητα, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, να αναζητήσουμε το βέλτιστο οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση.

Εμείς να εντείνουμε τις προσπάθειες σφυρηλάτησης της αναγκαίας εθνικής συνεννόησης για δημοσιονομική εξυγίανση και πειθαρχία, για αύξηση της παραγωγής και για βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, προσανατολισμένοι στην άμεση επανεκκίνηση της Οικονομίας και οι εταίροι μας να εφαρμόσουν πρακτικές κοινοτικής αλληλεγγύης.

Είναι, όμως, λυπηρό που και σε αυτή τη φάση η Κυβέρνηση ουσιαστικά εφαρμόζει «λεόντειες» πρακτικές.

Είναι κατώτερη των αναγκών της πατρίδας.

Η ΝΔ δεν μπορεί να δώσει την εμπιστοσύνη της σε αυτή την Κυβέρνηση.

Εισήγηση στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων για το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής

Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι,

Καλούμαστε, από σήμερα, να συζητήσουμε στην Επιτροπή τις κατευθύνσεις και τις προτεραιότητες της οικονομικής πολιτικής για τα προσεχή χρόνια.

Να διαβουλευθούμε επί του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, όπως οι αρχές του προσδιορίζονται στο Νόμο 3871/2010 για τη «Δημοσιονομική Διαχείριση και Ευθύνη».

Νόμο που ψήφισε και η Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Ενός Πλαισίου, που δίνει μία σαφή εικόνα των δημοσιονομικών στόχων που τίθενται αλλά και των δεσμεύσεων που αναλαμβάνονται για την περίοδο 2011-2015.

Ενός Πλαισίου που εφαρμόζεται, με επιτυχία, σε διάφορες χώρες, αλλά με διαφορετική στρατηγική και μεθόδους δημοσιονομικής διαχείρισης.

Το ζητούμενο συνεπώς σήμερα για τη χώρα μας είναι, σε συνεργασία με τους εταίρους μας, να βρούμε τη βέλτιστη στρατηγική πολυετούς προγραμματισμού των οικονομικών του Δημοσίου.

Να αναζητήσουμε το βέλτιστο οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση.

Με στόχο την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Γιατί, όπως αναφέρει και η Αιτιολογική Έκθεση του Σχεδίου Νόμου, «είναι προφανές ότι χωρίς ανάπτυξη η έξοδος της χώρας από την οικονομική κρίση και η αποφυγή βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης και ανεργίας είναι αδύνατη».

Μπορεί όμως κανείς να αισιοδοξεί για την επίτευξη αυτών των στόχων με την παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης;

Δυστυχώς, η απάντηση είναι αρνητική.

Η αποτυχημένη οικονομική πολιτική που ακολουθεί η Κυβέρνηση και η επιμονή της στην ίδια αδιέξοδη συνταγή συντελούν σ’ αυτή τη διαπίστωση.

Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι σήμερα ορατά και αδιαμφισβήτητα.

  • Η οικονομία έχει εισέλθει σε «μακροχρόνιο παγετώνα».
  • Η ύφεση είναι βαθιά και παρατεταμένη.
  • Το βιοτικό επίπεδο των πολιτών έχει «κατρακυλήσει» χρόνια πίσω.
  • Το «εσωτερικό χρέος» δημιουργεί ασφυξία.
  • Τα «λουκέτα» στην αγορά έχουν πολλαπλασιαστεί.
  • Η ανεργία έχει αυξηθεί δραματικά.
  • Η φτώχεια διευρύνεται. Ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται. Η κοινωνία αποσυντίθεται.
  • Η ψυχολογία και οι προσδοκίες επενδυτών και καταναλωτών έχουν καταρρεύσει.
  • Το πρόβλημα της ρευστότητας οξύνεται.
  • Η «διαρθρωτική» παραγωγικότητα συρρικνώνεται.
  • Η ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας επιδεινώνεται.
  • Τα κεφάλαια, επιχειρηματικά και ανθρώπινα, «πετούν» στο εξωτερικό.
  • Το κόστος δανεισμού έχει διευρυνθεί σημαντικά.
  • Οι αστοχίες σε προβλέψεις και οι αποκλίσεις από στόχους είναι συνεχείς και διευρυνόμενες.
  • Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν επιτυγχάνονται.

Σύμφωνα και με τελευταίες, χθεσινές ανακοινώσεις, του Υπουργείου Οικονομικών για την πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού, τα έσοδα καταρρέουν, οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώνονται, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων βουλιάζει, το έλλειμμα διευρύνεται.

Ενδεικτικά αλλά χαρακτηριστικά, τα έσοδα μειώνονται κατά 7,1% το 1ο πεντάμηνο του έτους, έναντι ετήσιου στόχου για αύξηση κατά 8,5%.

Το έλλειμμα αυξάνει κατά 12,9%, έναντι ετήσιου στόχου μείωσης κατά 3,9%.

Μάλιστα το έλλειμμα του Τακτικού Προϋπολογισμού, εκτός δηλαδή του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, είναι αυξημένο κατά 49% το 1ο πεντάμηνο του έτους.

Συνέπεια αυτών είναι η πρόβλεψη του Προϋπολογισμού για έλλειμμα 7,4% του ΑΕΠ το 2011, να αναθεωρηθεί στο 10,4%.

Πρόκειται για το απόλυτο «ναυάγιο» της οικονομικής πολιτικής!!!

Για πραγματικό δημοσιονομικό εκτροχιασμό!!!

Εκτροχιασμό που επιβάλλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας ύψους 6,5 δισ. ευρώ για εφέτος.

Ανεβάζοντας το συνολικό λογαριασμό περίπου στα 21 δισ. ευρώ για το 2011.

Περισσότερα από τα διπλάσια που είχαν προβλεφθεί στο Μνημόνιο πριν από 1 χρόνο!

Πρόκειται για τον ορισμό της «γυμναστικής στη ματαιότητα»!!!

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Από τα ανωτέρω καθίσταται σαφές ότι το «θεραπευτικό σχήμα» που έχει τεθεί σε εφαρμογή στη χώρα μας δεν είναι το κατάλληλο.

Και η υλοποίηση των όποιων θετικών ρυθμίσεών του από την Κυβέρνηση είναι αργή και ελλιπής.

Το αποτέλεσμα είναι σήμερα η χώρα να βρίσκεται σε δυσχερέστερη θέση σε σχέση με πριν από 1 χρόνο.

Βέβαια, η Κυβέρνηση επιδίδεται, και μέσα από το Σχέδιο Νόμου, σε άσκοπες και έωλες θριαμβολογίες.

Σε θριαμβολογίες για τη μείωση του ελλείμματος κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ το 2010.

Όμως:

1ον. Λησμονεί ότι η ίδια ματαίωσε «ώριμες» δημόσιες εισπράξεις του 2009, μετέφερε εισπράξεις του 2009 στο 2010 και μετέθεσε πληρωμές του 2010 στο 2009 προκειμένου να επιβαρύνει τη δημοσιονομική κατάσταση του 2009.

2ον. Αποσιωπά το ότι η όποια μείωση προέρχεται, κυρίως, από λογιστικές ταξινομήσεις, από την οριζόντια φορολογική αφαίμαξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων, από την περιοριστική εισοδηματική πολιτική και από τον «στραγγαλισμό» των δημοσίων επενδύσεων.

Δηλαδή, από πολιτικές επιλογές που ενισχύουν τις υφεσιακές ροπές της Οικονομίας.

Και όχι από τη μείωση της σπατάλης.

3ον. Αποδέχεται ότι το έλλειμμα διαμορφώθηκε στο 10,5% του ΑΕΠ το 2010, πολύ υψηλότερο από τις αρχικές εκτιμήσεις του Μνημονίου για έλλειμμα 8,1%, και τις αναθεωρημένες εκτιμήσεις του Προϋπολογισμού για έλλειμμα 9,4%.

Και αυτό παρά τη λήψη μέτρων εκτός Μνημονίου (όπως είναι η περαίωση) και τη δημιουργία ενός τεράστιου «εσωτερικού χρέους».

Εξαιτίας του οποίου, ο πρώην Υπουργός κ. Αλ. Παπαδόπουλος εκτιμά ότι το πραγματικό έλλειμμα υπερβαίνει το 13%.

Οι δε αποκλίσεις στους στόχους οφείλονται, κυρίως, στη βαθύτερη από την αναμενόμενη ύφεση της Οικονομίας που συρρικνώνει τα φορολογικά έσοδα και τις ασφαλιστικές εισφορές και αυξάνει τις κοινωνικές παροχές του Κράτους.

4ον. Παραδέχεται, στο σενάριο βάσης του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, ότι χωρίς τη λήψη επιπλέον μέτρων, τα ελλείμματα θα διατηρηθούν για όλη την περίοδο μέχρι το 2015 στο επίπεδο του 10,4%-14,4% και το χρέος θα διαμορφωθεί κοντά στο 200% του ΑΕΠ το 2015.

Όταν, πέρυσι, το Μνημόνιο προέβλεπε χρέος στο 139% για την ίδια χρονιά.

Συνεπώς, το ίδιο το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο αποτελεί την καλύτερη και πιο έμπρακτη ομολογία αποτυχίας του Μνημονίου!!!

Και η κοινωνία, μετά την παρουσίαση του περιεχομένου του, αντί να δει το φως βρίσκεται σε πιο πυκνό σκοτάδι!!!

Διότι και τα νέα μέτρα συνιστούν μια εμμονή της Κυβέρνησης στη λανθασμένη συνταγή του Μνημονίου.

Παρά τα όλο και ισχνότερα αποτελέσματα.

Αποδεικνύοντας έτσι ότι η Κυβέρνηση έχει πάρει «διαζύγιο» με το χρόνο και την πραγματικότητα!!!

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Το υπό συζήτηση Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής:

1ον. Εδράζεται σε μη ρεαλιστικές παραδοχές και σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις.

Για παράδειγμα, η πρόβλεψη για επιβράδυνση της ύφεσης μέσα στο 2011 και θετικούς ρυθμούς στο 2012 μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου.

Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις του ΚΕΠΕ (19 Απριλίου), η ύφεση αναμένεται να διαμορφωθεί στο 4,1% το 2011 (έναντι προηγούμενης εκτίμησης τον Ιανουάριο για 3,5%).

2ον. Ενσωματώνει πλήθος αντιφάσεων.

Παραδείγματος χάριν:

  • Συνεχώς αυξάνει τη φορολογική επιβάρυνση, ενώ υποτίθεται ότι στοχεύει σε ιδιωτικοποιήσεις!
  • Δεν ενισχύει πουθενά τη ρευστότητα, ενώ υποτίθεται ότι στοχεύει στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας!
  • Καταργεί το “πόθεν έσχες” στην κατοικία, ενώ επιβάλλει έκτακτες εισφορές στα ακίνητα!

3ον. Χαρακτηρίζει την έλλειψη σχεδίου της Κυβέρνησης.

Ενδεικτικά, σύμφωνα με την παρουσίαση του Πλαισίου πριν από 2 μήνες από τον Υπουργό Οικονομικών (15 Απριλίου) «το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο παραμένει σημαντικό μέρος του δημόσιου τραπεζικού πυλώνα».

Σήμερα, 2 μήνες αργότερα, το Δημόσιο προχωρά στην πώληση του συνόλου των μετοχών του, και μάλιστα εντός του 4ου τριμήνου του 2011.

Επίσης, σύμφωνα και πάλι με την ίδια παρουσίαση «οι κίνδυνοι και οι αποκλίσεις του 2011 καλύπτονται με παρεμβάσεις ύψους 3 δισ. ευρώ».

Σήμερα, 2 μήνες αργότερα, οι παρεμβάσεις υπερδιπλασιάζονται και ανέρχονται στα 6,5 δισ. ευρώ.

Φανταστείτε δημοσιονομικό εκτροχιασμό…

4ον. Χαρακτηρίζεται από προχειρότητα.

Για παράδειγμα, πώς είναι δυνατόν μετά από τη λήψη συσταλτικών μέτρων ύψους 28 δισ. ευρώ κατά την περίοδο 2011-2015, το ΑΕΠ να είναι ίσο με αυτό που θα ήταν χωρίς τις δημοσιονομικές παρεμβάσεις;

Αυτά τα μέτρα δεν έχουν καμία επίδραση στο ρυθμό μεγέθυνσης της Οικονομίας;

5ον. Περικλείει ασάφειες και αοριστίες.

Σε σειρά προβλέψεων, όπως αυτές για τη μείωση των επιχορηγήσεων σε φορείς εκτός Γενικής Κυβέρνησης, στα σχέδια αναδιοργάνωσης και στην πώληση μη στρατηγικών δραστηριοτήτων των Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, στον εξορθολογισμό της ιατροφαρμακευτικής δαπάνης και στη νέα τιμολογιακή πολιτική για τα φάρμακα, στην αξιολόγηση κοινωνικών επιδομάτων και ποργραμμάτων, στην αντιμετώπιση της εισφοροδιαφυγής, στον περιορισμό του λαθρεμπορίου, στην επαναξιολόγηση των δαπανών των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Αναμένουμε τους εφαρμοστικούς νόμους για να τοποθετηθούμε επί αυτών (των θεμάτων).

6ον. Είναι αναξιόπιστο.

Γιατί αποτελεί συνέχιση της πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και ένα χρόνο και έχει αποδεδειγμένα αποτύχει.

Είναι προφανές ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα θα επιβληθούν και πάλι νέα και σκληρότερα μέτρα, λόγω της αποτυχίας αυτών που τώρα σχεδιάζουν.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι, στις διάφορες πρόσφατες εκδόσεις του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, τα μέτρα «αυγατίζουν».

Ξεκινήσαμε από 22 δισ. ευρώ το Μάρτιο.

Τον Απρίλιο πήγαμε στα 25,9.

Το Μάιο στα 27,8.

Και σήμερα στα 28,3 δισ. ευρώ.

Και όλα αυτά ώστε το χρέος, ακόμη και μετά τις δημοσιονομικές παρεμβάσεις και τις αποκρατικοποιήσεις, να διαμορφωθεί στο 139,5% του ΑΕΠ το 2015, από 142,8% το 2010.

Δηλαδή από το 2010 μέχρι το 2015, να μειωθεί μόλις κατά 3,3% του ΑΕΠ.

7ον. Είναι κοινωνικά άδικο.

Προβλέπει, στο μεγαλύτερο μέρος του, οριζόντιες φορολογικές επιδρομές σε βάρος εκείνων που ήδη πληρώνουν προκειμένου να καλύψει τις αστοχίες της οικονομικής της πολιτικής και την αδυναμία αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής.

Αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής για την οποία δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη μέχρι το 2013!!!

Αυξάνοντας έτσι, σε µεγάλο βαθµό, το αίσθηµα της αδικίας και της άνισης µεταχείρισης των πολιτών.

Και δίνοντας τη χαριστική βολή στην Οικονομία.

Ενδεικτικά, η νέα φορολογική «καταιγίδα» στην ακίνητη περιουσία, με την τετραπλή επιβάρυνσή της, επιβαρύνει όλο το πλέγμα της. Ειδικά όμως της μεσαίας και της μικρής.

Ενώ η έκτακτη εισφορά, που μόνο έκτακτη δεν είναι, συνιστά διπλή φορολόγηση εκείνων, που ήδη έχουν φορολογηθεί.

Ουσιαστικά, πρόκειται για κεφαλικό φόρο σε βάρος των μισθωτών και των συνταξιούχων, που για την Κυβέρνηση αποτελούν τους εύκολους στόχους, τα εύκολα «υποζύγια».

Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω ότι ο Υπουργός Οικονομικών, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη (ΝΕΤ, 04/04/2011) είχε διαβεβαιώσει ότι «δεν υπάρχει καμία πρόθεση περί έκτακτων εισφορών».

Ήταν και αυτή μία από τις γνωστές διαβεβαιώσεις του…

Παράλληλα, η Κυβέρνηση προχωρά και σε περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συνταξιούχοι θα κληθούν να καταβάλλουν 4 δισ. ευρώ μέχρι το 2015, ενώ έχουν ήδη καταβάλλει 2 δισ. ευρώ (1,5 δισ. ευρώ από την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης και 500 εκατ. ευρώ από την ειδική εισφορά για επίπεδο συντάξεων άνω των 1.400 ευρώ το μήνα).

8ον. Είναι οικονομικά αναποτελεσματικό.

Λαμβάνονται μέτρα ύψους 21 δισ. ευρώ το 2011, προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα, εάν μειωθεί, κατά 7 δισ. ευρώ.

Τα 2/3 από τις θυσίες των πολιτών δεν πιάνουν τόπο.

Πρόκειται για μνημείο οικονομικής αναποτελεσματικότητας!!!

Επιπρόσθετα, όπως αναφέρει και η Τράπεζα της Ελλάδος στην Έκθεση Νομισματικής Πολιτικής, η «περαιτέρω αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ήδη φορολογουμένων θα κατέληγε, όχι μόνο να επιτείνει την ύφεση, αλλά και να επιτύχει το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή μείωση αντί αύξησης των εσόδων» [Ενδιάμεση Έκθεση 2010, σελ. 5].

Η πορεία εκτέλεσης του Προϋπολογισμού επιβεβαιώνει αυτή την εκτίμηση.

Μάλιστα, στο πρώτο τετράμηνο του έτους, τα έσοδα από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα είναι μειωμένα κατά 22,6%!!!

Υστέρηση που καταγράφεται όχι μόνο για τα καύσιμα, αλλά και για τον καπνό στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο.

Και όμως η Κυβέρνηση επιμένει στην ίδια λανθασμένη συνταγή…

Παρά το γεγονός ότι και οι ίδιοι οι ελεγκτές της Τρόικας έχουν προειδοποιήσει την Κυβέρνηση ότι είναι λάθος η όποια περαιτέρω περιστολή των εισοδηµάτων και των συντάξεων και η όποια περαιτέρω αύξηση των φορολογικών βαρών.

Η προτεινόμενη πολιτική είναι όμως και οικονομικά αναποτελεσματική διότι οδηγεί στους δύο γνωστούς φαύλους κύκλους: του ελλείμματος – ύφεσης και της υπερχρέωσης.

Αλλά και διότι οδηγεί στην εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας νοικοκυριών και επιχειρήσεων και, κατ’ επέκταση, στον κίνδυνο μαζικής αδυναμίας καταβολής νέων φόρων.

9ον. Είναι αντιαναπτυξιακό.

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων περικόπτεται εφέτος κατά 700 εκατ. ευρώ, για έκτη φορά από την αρχή του 2010, στο βωμό της «μαύρης τρύπας» των εσόδων και υπό συνθήκες πρωτόγνωρης ύφεσης και ανεργίας.

Έτσι, εξαιτίας και των σκληρών εισπρακτικών μέτρων, η ήδη στεγνή αγορά αφυδατώνεται.

Υποσκάπτεται η αναγκαία αναπτυξιακή προσπάθεια µε την περαιτέρω συρρίκνωση της ενεργού ζήτησης και πλήττεται ο ιδιωτικός τοµέας.

10ον. Κυριαρχεί ο «ταμειακός πανικός» στο ζήτημα των αποκρατικοποιήσεων.

Η Κυβέρνηση με καθυστέρηση 1 έτους, από τότε που το υποστηρίξαμε ως Αξιωματική Αντιπολίτευση, «σέρνεται» στην υιοθέτηση ενός φιλόδοξου προγράμματος αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου.

Και αυτό διότι ενώ στο περυσινό Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης υποστήριζε ότι θα εισπράξει 2,5 δισ. ευρώ από αποκρατικοποιήσεις μέχρι το 2010, μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα δεν είχε κάνει καμία.

Και επίσης ενώ στο Μνημόνιο αναφέρονταν ότι «…η Κυβέρνηση θα προετοιμάσει ένα σχέδιο αποκρατικοποιήσεων για την πώληση περιουσιακών στοιχείων και δημόσιων επιχειρήσεων με σκοπό την είπσραξη τουλάχιστον 1 δισ. ευρώ την περίοδο 2011-2013», σήμερα, 1 χρόνο αργότερα το ποσό διαμορφώνεται στα 22 δισ. ευρώ.

Πρόκειται για στόχους και χρονοδιαγράμματα που, με βάση την πολιτική των πρώτων 20 μηνών, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά και ανησυχία και αναδεικνύουν αρκετά «θολά σημεία».

Ως προς τις διαδικασίες, τις αποτιμήσεις, το χρόνο που απαιτείται για να διασφαλισθούν τα συμφέροντα του Δημοσίου και να εξασφαλισθεί η διαφάνεια.

Με την ευκαιρία θα ήθελα να θέσω και ορισμένα ερωτήματα στην Κυβέρνηση για να διαπιστώσω αν ισχύουν κάποιες θέσεις της ηγετικής ομάδας της που διατυπώθηκαν πρόσφατα:

  • Ο κ. Πρωθυπουργός, το 2008, σε Επίκαιρη Ερώτηση προς τον τότε Πρωθυπουργό (08/04/2008) καλούσε την Κυβέρνηση να «διατηρήσει το δημόσιο έλεγχο για τον ΟΤΕ, τα ΕΛΤΑ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ και τους άλλους στρατηγικούς οργανισμούς κοινής ωφέλειας της χώρας». Πότε ο κ. Πρωθυπουργός λέει αλήθεια;
  • Ο κ. Υπουργός Οικονομικών, σε συνέντευξή του, το 2008 (06/04/2008) είχε υποστηρίξει ότι «είμαστε αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Η ΝΔ εφαρμόζει ξεπερασμένα δόγματα καθολικών ιδιωτικοποιήσεων». Πότε ο κ. Υπουργός λέει αλήθεια;

Και επειδή η Κυβέρνηση προχώρησε με αργοπορία και με απώλεια κάποιων δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ στην πώληση του 10% του ΟΤΕ θα ήθελα να ρωτήσω:

Ισχύει η δέσμευση του κ. Πρωθυπουργού, από το 2008 «για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για απιστία στην περίπτωση της πώλησης του ΟΤΕ στην Deutsche Telecom ώστε να δώσει κάθε υπεύθυνος λόγο για τη βλάβη του δημοσίου συμφέροντος, που, ενσυνείδητα και απροκάλυπτα, προκαλείται»;

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Είναι σαφές ότι η προτεινόμενη συνταγή, πρώτα δημοσιονομική προσαρμογή, και μάλιστα με αύξηση των φόρων και μείωση μισθών και συντάξεων, και μετά ανάκαμψη είναι εντελώς λανθασμένη, ειδικά σε συνθήκες ύφεσης.

Η πρόταση της ΝΔ προβλέπει ανάκαμψη της οικονομίας σε συνδυασμό με την αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή και πειθαρχία.

Γι’ αυτό η πρόταση της ΝΔ έχει τρεις πυλώνες:

Ο πρώτος αφορά την Επανεκκίνηση της οικονομίας, ο δεύτερος στοχεύει στη μείωση του ελλείμματος προς την κατεύθυνση του ισοσκελισμένου προϋπολογισμού και ο τρίτος περιλαμβάνει τις πολιτικές απομείωσης του δημοσίου χρέους μέσω της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου.

Ειδικότερα, στον πρώτο πυλώνα προτείνεται η ταυτόχρονη υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών, με μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως είναι:

  • η μείωση των φορολογικών συντελεστών,
  • η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων μέσω της χρονικής ανακατανομής της εθνικής συμμετοχής,
  • η δημιουργία ουσιαστικών κινήτρων για τον επαναπατρισμό κεφαλαίων,
  • η ενίσχυση της ρευστότητας της οικονομίας μέσω της εξόφλησης του «εσωτερικού χρέους» του κράτους προς τους ιδιώτες και της κινητροδότησης τραπεζών για την άρση της πιστωτικής ασφυξίας στην αγορά,
  • η ενεργοποίηση των αυτόματων σταθεροποιητών μέσω των επανορθωτικών μέτρων αποκατάστασης των αδικιών,
  • η εφαρμογή αντισταθμιστικών μέτρων μηδενικού ή χαμηλού δημοσιονομικού κόστους (π.χ. επιδότηση στεγαστικού επιτοκίου), τα οποία θα κινητοποιήσουν αδρανείς ιδιωτικούς πόρους.

Με την ανάκαμψη θα ενισχυθούν τα έσοδα, και με περικοπές θα μειωθούν οι δαπάνες.

Περικοπές αρκετές από τις οποίες συμπίπτουν με αυτές του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου της Κυβέρνησης, όπως ενδεικτικά είναι:

  • Ο εξορθολογισμός της μισθολογικής δαπάνης με τον περιορισμό των προσλήψεων. Μάλιστα η πρόταση περιλαμβάνει και πρόσθετα μέτρα, όπως είναι το πάγωμα των προσλήψεων για 3 χρόνια και η εφαρμογή της «εργασιακής εφεδρείας», κάτι που φαίνεται να αποδέχεται μερικώς και η Κυβέρνηση.
  • Η μείωση των λειτουργικών δαπανών.
  • Οι καταργήσεις και συγχωνεύσεις φορέων, τη στιγμή μάλιστα που η Κυβέρνηση έχει ήδη δημιουργήσει 41 νέες Γενικές και Ειδικές Γραμματείες, Νομικά Πρόσωπα και Αυτοτελείς Υπηρεσίες.
  • Η αναδιοργάνωση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, η μείωση των λειτουργικών τους δαπανών και η κατάργηση των αφύσικων προνομίων ορισμένων συντεχνιών του Δημοσίου.
  • Ο εξορθολογισμός της ιατροφαρμακευτικής δαπάνης και η βελτίωση των αποτελεσμάτων στον χώρο της υγείας.
  • Η ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των κοινωνικών δαπανών με τον εξορθολογισμό των μηχανισμών αναδιανομής εισοδήματος.

Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,

Σήμερα το ζητούμενο είναι, μακριά από στενές εγωιστικές αγκυλώσεις, να βρούμε από κοινού και σε συνεργασία με τους εταίρους μας, τη βέλτιστη λύση στο πρόβλημα.

Εμείς να εντείνουμε τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης και πειθαρχίας, προσανατολισμένοι στην άμεση επανεκκίνηση της οικονομίας και οι εταίροι μας να εφαρμόσουν πρακτικές κοινοτικής αλληλεγγύης.

Η Κυβέρνηση όμως στηρίζεται στην ίδια αποτυχημένη συνταγή και δεν σκέφτεται να κάνει επαναδιαπραγμάτευση.

Σύμφωνα και με την Εισηγητική Έκθεση του Σχεδίου Νόμου, «με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου δίνεται στην Κυβέρνηση εξουσιοδότηση για τις οικονομικές, πολιτικές αλλά και κοινωνικές επιλογές που θα υλοποιηθούν για την περίοδο, δηλαδή για τον τρόπο που θα διατεθεί το δημόσιο χρήμα».

Από τα ανωτέρω είναι προφανές ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν μπορεί να δώσει τέτοια εξουσιοδότηση!!!

Ομιλία στη Νομαρχιακή Συνέλευση της ΝΟ.Δ.Ε. Βοιωτίας στη Λιβαδειά και στην πολιτική εκδήλωση της ΝΟ.Δ.Ε. Β’ Πειραιά σε συνεργασία με τη ΔΗΜ.Τ.Ο. Περάματος

Ο Βουλευτής N. Φθιώτιδας της ΝΔ και Αναπληρωτής Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης της Οικονομίας, κ. Χρήστος Σταϊκούρας, προσκεκλημένος στη Νομαρχιακή Συνέλευση της ΝΟ.Δ.Ε. Βοιωτίας στη Λιβαδειά (01.06.2011) και σε πολιτική εκδήλωση της ΝΟ.Δ.Ε. Β’ Πειραιά σε συνεργασία με τη ΔΗΜ.Τ.Ο. Περάματος (02.06.2011), κατά τη διάρκεια της ομιλίας του δήλωσε, μεταξύ άλλων, για το θέμα της συναίνεσης και τη στάση της Ν.Δ.:

…Σήμερα, η ηγεσία της Κυβέρνησης, ύστερα από αλυσίδα λανθασμένων επιλογών, αντιφάσεων και αναποτελεσματικών χειρισμών, μπροστά στα αδιέξοδά της και με τσαλακωμένο τον πολιτικό της «τσαμπουκά» παλινωδεί μεταξύ εκβιαστικών διλημμάτων και εκκλήσεων για συναίνεση, προσπαθώντας να επιβάλλει δήθεν μονοδρομήσεις.

Όμως αλήθεια:

1ον. Ποιός θυμήθηκε τη συναίνεση; Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αυτό που ως Αξιωματική Αντιπολίτευση τορπίλισε τις πρωτοβουλίες της τότε Κυβέρνησης της ΝΔ για συναίνεση; Ο κ. Πρωθυπουργός δεν ήταν αυτός που ηγήθηκε διαδηλώσεων ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης;

2ον. Ποιός ζητά τη συναίνεση; Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν αυτό που ως Κυβέρνηση, αφού συκοφάντησε τους πολιτικούς αντιπάλους της, με περισσή αλαζονεία έναντι των άλλων πολιτικών δυνάμεων παρουσίασε τον εαυτό του ως «θαυματοποιό»; Η Κυβέρνηση δεν είναι αυτή που συστηματικά αγνοεί ή διαστρεβλώνει προτάσεις της Αντιπολίτευσης;

3ον. Η Κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση στους κόλπους της; Διότι, όπως ορθώς έχει γραφεί, μία Κυβέρνηση μπορεί να κυβερνήσει ακόμη και αν δεν συμφωνεί η Αντιπολίτευση. Αποκλείεται όμως να κυβερνήσει αν δεν συμφωνούν οι Υπουργοί της.

4ον. Η ΝΔ ευθύνεται για τις καθυστερήσεις, τις παλινωδίες, τις αβελτηρίες, την ανυπαρξία συντονισμού;

Ενδεικτικά, η ΝΔ ευθύνεται που μέχρι σήμερα, και επί 20 μήνες, δεν έγινε καμία αποκρατικοποίηση και τώρα η Κυβέρνηση τρέχει «άρον άρον και κοψοχρονιά» να πουλήσει δημόσιες επχιειρήσεις;

Η ΝΔ ευθύνεται που έχουν περάσει από τη Βουλή πολλά νομοσχέδια και τα περισσότερα δεν εφαρμόζονται;

5ον. Και έστω ότι η ΝΔ συναινούσε στο «αποδεδειγμένο λάθος μίγμα πολιτικής», ποιός διασφαλίζει ότι με την ακολουθούμενη αναποτελεσματική πολιτική θα μας χορηγηθούν οι επόμενες δόσεις του δανείου από τους εταίρους μας;

6ον. Και εάν η ΝΔ είχε συμφωνήσει μέχρι σήμερα με το Μνημόνιο, θα είχε επιτύχει η λανθασμένη πολιτική;

Και εάν η ΝΔ συμφωνήσει από εδώ και μπρος στη λάθος πολιτική, αυτή παύει να είναι λάθος ή θα αρχίσει να αποδίδει;

7ον. Και εν πάσει περιπτώσει, σε τι ακριβώς να συναινέσει η ΝΔ;

Σε πόσα και ποιά μέτρα;

Τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου Σχεδίου κάθε μήνα «αυγατίζουν».

Από 22 δισ. ευρώ που ανέρχονταν το Μάρτιο, ανήλθαν στα 26 δισ. ευρώ τον Απρίλιο, και διαμορφώθηκαν στα 28 δισ. ευρώ το Μαϊο.

Και από αυτά περίπου τα 11 δισ. ευρώ είναι «μη καθορισμένα» μέτρα.

Σε αυτά μας ζητούν να συναινέσουμε;

Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, η ΝΔ, παρά τη διαφωνία για τις επιλογές της Κυβέρνησης, το μίγμα της εφαρμοζόμενης πολιτικής, τους χειρισμούς και την αποτελεσματικότητά της τήρησε στάση δημιουργικής ευθύνης.

Δεν άσκησε «δομική αντιπολίτευση».

Δεν είπε «όχι σε όλα».

Στήριξε θεσμικές αλλαγές τις οποίες αξιολόγησε ως θετικές για την χώρα.

Παρέχει συναίνεση, στοχευμένα βέβαια, σε ότι θεωρεί ωφέλιμο για τη χώρα.

  • Επίσπευση αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας με τον καλύτερο τρόπο για το δημόσιο συμφέρον.
  • Χτύπημα της φοροδιαφυγής με νέο φορολογικό σύστημα και χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές.
  • Επίσπευση πλήρους νομιμοποίησης της μεγάλης πλειονότητας των αυθαιρέτων, ώστε να εισρεύσουν σημαντικά έσοδα στα ταμεία του κράτους.
  • Μεγάλες κινήσεις αποκρατικοποίησης, που θα φέρουν σημαντικά έσοδα για τη μείωση του χρέους και θα έχουν αναπτυξιακή διάσταση.
  • Πρωτοβουλίες για τον επαναπατρισμό κεφαλαίων.
  • Πρωτοβουλίες για συμβάσεις εκχώρησης υποδομών, λιμανιών και αεροδρομίων.

Δεν μπορεί όμως να συναινέσει στην συνέχιση της εφαρμογής ενός αποδεδειγμένα λανθασμένου μίγματος οικονομικής πολιτικής.

Σήμερα το ζητούμενο είναι, μακριά από στενές εγωιστικές αγκυλώσεις, να βρούμε από κοινού και σε συνεργασία με τους εταίρους μας, τη βέλτιστη λύση στο ελληνικό πρόβλημα.

Εμείς να εντείνουμε τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης, προσανατολισμένοι στην άμεση επανεκκίνηση της οικονομίας και οι εταίροι μας να εφαρμόσουν πρακτικές κοινοτικής αλληλεγγύης, σύμφωνα με το όραμα και τις αρχές των μεγάλων δημιουργών της ευρωπαϊκής οικογένειας.

Η ΝΔ έχει καταθέσει την πρότασή της που εδράζεται σε αυτούς τους άξονες πολιτικής.

Η Κυβέρνηση αφού εφήρμοσε την πολιτική της με τη μέθοδο «της δοκιμής και του λάθους», ας αναγνωρίσει τα λάθη της και ας προσεγγίσει με ευθύνη την πρόταση της ΝΔ.

Όμως για να εκφραστεί η θέση μας σε όλα αυτά, θα πρέπει η Κυβέρνηση να τα φέρει στη Βουλή χωριστά. Να ψηφίσουμε κατ’ άρθρο. Γιατί κατ’ άρθρο θα ψηφίσουμε αυτά που συμφωνούμε, έτσι κι αλλιώς. Στο σύνολό του δεν μπορούμε να ψηφίσουμε το Μεσοπρόθεσμο, αν δεν συμπεριλαμβάνει μέτρα Επανεκκίνησης, ιδιαίτερα στο φορολογικό“.

Ομιλία στο Συνέδριο της Οργάνωσης Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς “Κράτος και Διαφθορά” – “Φορολογικό Σύστημα και Ακεραιότητα”

Κυρίες και Κύριοι,

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Διεθνή Διαφάνεια για την πολύ τιμητική πρόσκληση που μου απεύθυνε να παραστώ στις εργασίες του Συνεδρίου που διοργανώνει.

Είμαι βέβαιος, διατρέχοντας τους Ομιλητές του Συνεδρίου και τη θεματολογία του, ότι κατά τη διάρκειά του θα κατατεθούν ρεαλιστικοί προβληματισμοί, θα αναπτυχθούν γόνιμες σκέψεις, θα ακουστούν υπεύθυνες θέσεις, θα εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Προβληματισμοί και σκέψεις σαν αυτές που διατύπωσε πριν από λίγο ο Καθηγητής κ. Φορτσάκης σχετικά με την ακεραιότητα του φορολογικού συστήματος, τόσο από την πλευρά των φορολογουμένων, όσο, και κυρίως, από την πλευρά της φορολογικής διοίκησης.

Φορολογικό σύστημα που πρέπει να διέπεται από συγκεκριμένες θεμελιώδεις αρχές, ορισμένες από τις οποίες μας υπενθύμισε σήμερα ο κ. Φορτσάκης.

Αρχές όπως:

1ον. Η διαφάνεια: Το φορολογικό σύστημα δεν πρέπει να προκαλεί αμφιβολίες ως προς τους κανόνες του και τη θέσπισή τους, ούτε και υποψίες για τον τρόπο εφαρμογής του από τη Διοίκηση.

2ον. Η ουδετερότητα: Δεν πρέπει να καθοδηγεί την οικονομική συμπεριφορά προκαλώντας οικονομικές στρεβλώσεις, με εξαίρεση περιπτώσεις κοινωνικής ευαισθησίας ή περιφερειακής ανάπτυξης.

3ον. Η ευρύτητα της φορολογικής βάσης: Οι φόροι πρέπει να επιβάλλονται σε όσο το δυνατόν πιο πλατιά φορολογική βάση με ελάχιστες και κοινωνικά επιβαλλόμενες περιπτώσεις συναλλαγών ώστε τα δημόσια έσοδα να είναι υψηλά και οι συντελεστές όσο το δυνατόν πιο χαμηλοί.

4ον. Η απλότητα: Να περιλαμβάνει απλούς κανόνες και διαδικασίες ώστε να ελαχιστοποιείται το οικονομικό κόστος συμμόρφωσης και να είναι κατανοητό από τους φορολογούμενους, τους εφοριακούς και τους δικαστικούς.

5ον. Η σταθερότητα: Οι κανόνες του φορολογικού συστήματος πρέπει να μην αλλάζουν συχνά, παρά μόνον εφόσον το επιτάσσει η ανάγκη για προσαρμογή στις εξελισσόμενες συναλλαγές.

6ον. Η λειτουργικότητα: Το φορολογικό σύστημα δεν πρέπει να είναι γραφειοκρατικό.

7ον. Η στόχευση στην ανάπτυξη: Οι φόροι πρέπει να αποσπούν όσο το δυνατό μικρότερο ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος του πολίτη για να μπορεί το υπόλοιπο να διοχετεύεται στην πραγματική Οικονομία και να τροφοδοτείται η ανάπτυξη.

8ον. Η ισορροπία των φόρων: Το φορολογικό σύστημα πρέπει να επιτυγχάνει ισορροπία μεταξύ των διαφόρων ειδών φόρων για λόγους δικαιοσύνης αλλά και αντιμετώπισης απρόβλεπτων οικονομικών συνθηκών.

9ον. Η ισότητα: Θα πρέπει να στηρίζεται στην αρχή της οριζόντιας και κάθετης φορολογικής ισότητας και να επιτυγχάνει τη δίκαιη κατανομή του φορολογικού βάρους.

10ον. Η νομιμότητα: Το φορολογικό σύστημα δεν πρέπει να αντιτίθενται στις αρχές του Καταστατικού Χάρτη της Πολιτείας και τις Διεθνείς Συνθήκες.

Κυρίες και Κύριοι,

Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν αυτές οι αρχές διέπουν το σημερινό φορολογικό σύστημα της χώρας μας.

Πολύ φοβάμαι πως όχι.

Και εξηγώ:

1ον. Το σύστημα είναι έντονα γραφειοκρατικό. Όλες οι φορολογικές διατάξεις αριθμούν, τους τελευταίους 14 μήνες, 1.718 σελίδες, πέραν του «Επιχειρησιακού Προγράμματος για την Καταπολέμηση της Φοροδιαφυγής».

2ον. Το σύστημα είναι πολύπλοκο. Την τελευταία χρονιά έχουν ψηφιστεί 10 Νόμοι με αποκλειστικά φορολογικές ή κατά κύριο λόγο διατάξεις.

3ον. Το σύστημα είναι αντιφατικό. Από τη μία υποτίθεται ότι καταδιώκει, με κάθε μέσο, τη φοροδιαφυγή και από την άλλη αμνηστεύει, μέσω της περαίωσης, όσους έχουν φοροδιαφύγει προκειμένου να καλύψει «μαύρες τρύπες» του Προϋπολογισμού. Μάλιστα, όπως σωστά επισημαίνει ο κ. Φορτσάκης, πέρυσι, για πρώτη φορά, παρατηρήθηκε το φαινόμενο στον ίδιο Νόμο να εισάγονται, ταυτόχρονα, μέτρα κατά της φοροδιαφυγής και φορολογική αμνηστία.

4ον. Το σύστημα είναι άδικο. Υπάρχουν φαινόμενα ισοπεδωτικής κυρωτικής αντιμετώπισης προφανώς διαφορετικών παραβάσεων ή ακόμη και δυσμενέστερης μεταχείρισης μικρότερης βαρύτητας περιπτώσεων από άλλες, σημαντικά σοβαρότερες. Το Κράτος θεωρεί τον φορολογούμενο εξαρχής εν δυνάμει φοροφυγά και όχι ειλικρινή, μέχρι απόδειξης του εναντίου.

5ον. Το σύστημα δεν χαρακτηρίζεται από σταθερότητα. Εντός ενός έτους, νέες διατάξεις καταργούν ή μεταβάλλουν διατάξεις άλλων φορολογικών νόμων, όπως έγινε με το ζήτημα της φορολόγησης των μερισμάτων (Ν. 3842/2010 και Ν. 3943/2011) πριν καν οι φορολογούμενοι συνειδητοποιήσουν τη θέση τους σε ισχύ, γεγονός που αποτυπώνει τα «γονατογραφήματα» του Υπουργείου Οικονομικών.

6ον. Το σύστημα δεν στοχεύει στην ανάπτυξη. Η Πολιτεία έχει «μονιμοποιήσει» τις έκτακτες εισφορές των επιχειρήσεων, και μάλιστα τις έχει αυξήσει για οικονομικές χρήσεις που είναι δυσμενέστερες για τις εταιρείες.

7ον. Το Κράτος δεν είναι συνεπές στις υποχρεώσεις του.

Η Κυβέρνηση έχει γίνει οπαδός του κινήματος «Δεν πληρώνω».

Μάλιστα, με δεδομένο ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τρίτους ανέρχονται στα 5,35 δισ. ευρώ μόνο για το 2010, αποδεικνύεται ότι η Κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο εσωτερικό χρέος, επιβαρύνοντας, ακόμα περισσότερο, την ήδη συρρικνωμένη ρευστότητα του ιδιωτικού τομέα, διογκώνοντας τα «λουκέτα» στην αγορά και «τιμωρώντας» την επιχειρηματικότητα.

8ον. Το σύστημα είναι αναποτελεσματικό. Η υπερφορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων δεν έχει οδηγήσει στην επιθυμητή αύξηση των εσόδων. Αντιθέτως μάλιστα, η υστέρηση έναντι των στόχων διευρύνεται.

Και αυτό γιατί, μεταξύ άλλων, διογκώνεται και η φοροδιαφυγή.

Σύμφωνα με το Εβδομαδιαίο Δελτίο της Alpha Bank, «οι απώλειες εσόδων από την αύξηση της φοροδιαφυγής στον ΦΠΑ ανέρχονται στο 1,1 δισ. ευρώ το 2010 και οι απώλειες εσόδων από την αύξηση της φοροδιαφυγής στο φόρο εισοδήματος υπερβαίνουν το 1 δισ. ευρώ το 2010.» [Alpha Bank, Εβδομαδιαίο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων, 27 Ιανουαρίου 2011].

Κυρίες και Κύριοι,

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η φοροδιαφυγή έχει τεράστιες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Υπονομεύει κάθε προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης, υποδαυλίζει τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών, δημιουργεί συνθήκες μη υγιούς ανταγωνισμού στην οικονομία, θίγει ζητήματα ισονομίας και ισοπολιτείας, υποσκάπτει το ρόλο του κοινωνικού κράτους, «ροκανίζει» την κοινωνική συνοχή.

Η φοροδιαφυγή είναι ένα φαινόμενο που καμία χώρα δεν έχει κατορθώσει να αντιμετωπίσει με απόλυτη αποτελεσματικότητα.

Η ίδια η φύση του φόρου, που αποτελεί για το φορολογούμενο υποχρεωτική μονομερή μεταβίβαση πόρων προς το κράτος, χωρίς άμεσο αντάλλαγμα ή αντίκρισμα, συντελεί σ’ αυτό.

Όλες οι Κυβερνήσεις θέτουν τον περιορισμό της φοροδιαφυγής ως έναν κεντρικό στόχο της πολιτικής τους.

Το ίδιο και η παρούσα.

Τα αποτελέσματα, όμως, αυτών των προσπαθειών στη χώρα μας δεν είναι ακόμη ικανοποιητικά.

Προτείνονται, μεταξύ άλλων, και στο πλαίσιο της ενίσχυσης της ακεραιότητας του φορολογικού συστήματος:

1ον. Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ Πολιτείας και επιχείρησης.

Η Πολιτεία για να αξιώνει αυστηρή τήρηση των φορολογικών νόμων πρέπει να δεσμεύεται για την έγκαιρη εκτέλεση των υποχρεώσεών της.

Για παράδειγμα, δεν μπορεί να αυστηροποιεί το πλαίσιο για την είσπραξη των φόρων χωρίς να δεσμεύεται για την επιστροφή των φόρων, όπου αυτό επιβάλλεται.

2ον. Η απλοποίηση και ο εξορθολογισμός της φορολογικής νομοθεσίας και η κωδικοποίησή της.

3ον. Η οριστική κατάργηση της πολιτικής των ρυθμίσεων και των φορολογικών αμνηστιών, επιλογές που υποσκάπτουν την αξιοπιστία των συνεπών φορολογουμένων και επιβραβεύουν τους φοροφυγάδες.

4ον. Η κατάργηση του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων (ΚΒΣ). Προτείνεται η κατάργηση των περισσοτέρων διατάξεων και μεταφορά ορισμένων αναγκαίων διατάξεων σε άλλες φορολογίες.

Έχει νομοθετηθεί αλλά η Επιτροπή δεν έχει συνεδριάσει πολλές φορές για να γίνουν οι αλλαγές μέχρι 31.12.2011, όπως προβλέπει η γενική διάταξη κατάργησης.

5ον. Ο περιορισμός της επαφής φορολογικών αρχών και επιχειρήσεων, κατά τα πρότυπα ξένων συστημάτων.

6ον. Η θεσμοθέτηση μίας και μοναδικής επιτροπής εξωδικαστικού συμβιβασμού.

Η κατάργηση των διαφόρων επιτροπών διοικητικής επίλυσης των φορολογικών διαφορών, η ενίσχυση του θεσμού της διαιτησίας με την καθιέρωσή της ως υποχρεωτικής εφόσον ζητηθεί από το φορολογούμενο και ο εμπλουτισμός της με στελέχη από τον ιδιωτικό τομέα με παράλληλη διασφάλιση αποφυγής περιπτώσεων ασυμβιβάστου.

7ον. Η ποινική δίωξη της φοροδιαφυγής να μην εξαρτάται από τυχόν συμβιβασμό.

Δυστυχώς τώρα συνδέεται με την έκβαση της διοικητικής επίλυσης της φορολογικής διαφοράς.

8ον. Η αξιολόγηση των επιπτώσεων των νομοθετικών και κανονιστικών φορολογικών ρυθμίσεων (impact assessment) με βάση Εγκύκλιο του πρώην Πρωθυπουργού από 1ης Μαρτίου 2007.

9ον. Η δημιουργία συστήματος κεντρικής παρακολούθησης και καταγραφής συναλλαγών φορολογικού αντικειμένου επιτηδευματιών σε χρόνο πλησίον της διενέργειάς τους.

10ον. Ειδικός τρόπος φορολόγησης για επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες.

Κυρίες και Κύριοι,

Προς αυτή την κατεύθυνση, όπως άλλωστε πράττουμε μέχρι σήμερα, θα στηρίξουμε προσπάθειες και σχέδια για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.

Αρκεί αυτά να μην είναι επικοινωνιακά «πυροτεχνήματα» και να εδράζονται σε καλά σχεδιασμένα, ρεαλιστικά και συνεκτικά πρόγραμμα.

Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει έμπρακτα και διαχρονικά ότι ασκεί με ευθύνη τον εκάστοτε θεσμικό ρόλο της.

Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου των Γ. Αργείτη και Α. Κορατζάνη «Οικονομική πολιτική σταθεροποίησης και αστάθεια στην ΟΝΕ»

Κυρίες και Κύριοι,

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Συγγραφείς του Βιβλίου και τις Εκδόσεις Παπαζήση για την πολύ τιμητική πρόσκληση που μου απηύθυναν να παρουσιάσω, μαζί με άλλους εκλεκτούς καλεσμένους, Συναδέλφους μου από τον πανεπιστημιακό χώρο και το πεδίο της πολιτικής, το εγχειρίδιο με τίτλο «Οικονομική Πολιτική Σταθεροποίησης και Αστάθεια στην ΟΝΕ».

Για εμένα, η αποδοχή αυτής της πρόσκλησης ήταν πρόκληση και ευκαιρία.

Πρόκληση, από την πλευρά του πανεπιστημιακού, να ιχνηλατήσω το ερευνητικό βάθος των συγγραφέων στο άκρως επίκαιρο και ενδιαφέρον αντικείμενο της πολιτικής οικονομίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης.

Πρόκληση, από την πλευρά του πολιτικού, προκειμένου να αντλήσω σκέψεις και προτάσεις για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας της οικονομικής πολιτικής.

Ευκαιρία να μελετήσω, συγκεντρωμένο σε ένα εγχειρίδιο με πλούσιες βιβλιογραφικές αναφορές, το μοντέλο οικονομικής θεωρίας της «νέας συναίνεσης».

Σήμερα, αισθάνομαι δικαιωμένος γι’ αυτή την επιλογή μου.

Το βιβλίο αποτελεί εφαλτήριο για γόνιμη σκέψη και θρυαλλίδα για προβληματισμό.

Συνιστά χρήσιμο εργαλείο αναφοράς για σπουδαστές, ερευνητές και μελετητές της Ευρωπαϊκής Οικονομίας.

Κυρίες και Κύριοι,

Θα μου επιτρέψετε, στο πλαίσιο και της δικής μου συμβολής στη σημερινή παρουσίαση, να μοιραστώ μαζί σας 5 σκέψεις που αναπτύσσονται στις σελίδες του βιβλίου.

1η Σκέψη: Υποστηρίζουν οι συγγραφείς, και ορθώς, ότι η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η διαχείριση από μέρους της Ευρώπης της οικονομικής κρίσης προκαλούν προβληματισμό, ανησυχία και απαισιοδοξία.

Απουσιάζει η αλληλεγγύη και αναζητείται ο συντονισμός.

Απόρροια, όπως αναφέρουν οι συγγραφείς, «της συνύπαρξης ενός κοινού νομισματικού συστήματος με τις διαφορετικές εθνικές δημοσιονομικές αρχές».

Ας μην ανατρέξουμε στο παρελθόν, όπου μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι στην Ευρώπη υπήρξε ανυπαρξία αποτελεσματικού μηχανισμού επίλυσης κρίσεων.

Ας αξιολογήσουμε τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις που σχετίζονται με το «Σύμφωνο για το Ευρώ» [«Σύμφωνο για το Ευρώ+»], με τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και με τον καθορισμό της δέσμης νομοθετικών προτάσεων για την «Οικονομική Διακυβέρνηση».

Αποφάσεις που, θεωρητικά, αποσκοπούν στη βελτίωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών, στην ενίσχυση της σταθερότητας στην ευρωζώνη, στην τόνωση της οικονομικής διακυβέρνησης και της ανταγωνιστικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην εύρεση λύσης στο πρόβλημα κρατικού χρέους.

Παρά τα θετικά στοιχεία που υπάρχουν σε αυτές τις αποφάσεις (όπως είναι η θέσπιση ενός Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, η δυνατότητα παρέμβασης αυτού στην πρωτογενή αγορά, η αποφυγή των Γερμανικών μαξιμαλιστικών απαιτήσεων, όπως είναι η ενσωμάτωση των δημοσιονομικών κανόνων στα Εθνικά Συντάγματα, η υιοθέτηση συγκεκριμένων κανόνων «φρένου στις δαπάνες»), εξακολουθούν να υφίστανται σοβαρές επιφυλάξεις, προβληματισμοί και ερωτηματικά για σειρά ζητημάτων.

Όπως είναι:

1ον. Η συμμετοχή των ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων, εισάγοντας την έννοια της αναδιάρθρωσης μέσα από τις ρήτρες συλλογικής δράσης, στοιχείο που εκτιμάται ότι θα αυξήσει το κόστος δανεισμού για αρκετές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, δημιουργώντας έτσι προβλήματα, αντί για σταθεροποίηση.

Στο θέμα της αναδιάρθρωσης του χρέους, προσωπικά θεωρώ ότι ακόμη και η συζήτηση γι’ αυτήν δεν βοηθάει τη χώρα.

Και επίσης πιστεύω ότι η αναδιάρθρωση δεν αποτελεί επιλογή ούτε για την Ελλάδα ούτε για την ευρωζώνη.

Αντίθετα η χώρα μας, με την αναγκαία αλλαγή των όρων του Μνημονίου, θα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειές της για δημοσιονομική εξυγίανση, αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου και επίτευξη θετικών ρυθμών ανάπτυξης το συντομότερο δυνατόν.

Γιατί η αναδιάρθρωση, ακόμη και στην πιο «βελούδινη» εκδοχή της, συναινετική και συμφωνημένη σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, θα θεωρηθεί, ενδεχομένως, το πρώτο βήμα για μια ευρύτερη αναδιάρθρωση στο μέλλον.

2ον. Η ένταση και η έκταση των προϋποθέσεων προκειμένου να στηριχθούν τα κράτη-μέλη που έχουν ανάγκη, πρέπει να λειτουργούν ως κίνητρα για να εξυγιάνουν οι χώρες τα οικονομικά τους, και όχι, όπως γίνεται σήμερα στη χώρα μας, ως βασικά συστατικά που τη βυθίζουν σε βαθύτερη κρίση.

3ον. Δεν είναι ακόμη γνωστό με ποιόν τρόπο θα γίνεται η αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους.

Ο μηχανισμός απόφασης είναι σημαντικός με δεδομένο ότι η αξιολόγηση θα γίνεται κατά περίπτωση (case-by-case basis).

Ενώ ακόμη δεν γνωρίζουμε βασικούς δείκτες με βάση τους οποίους θα αξιολογείται η κάθε χώρα σύμφωνα με τους κανόνες της «Οικονομικής Διακυβέρνησης».

Πάντως, σε τελική ανάλυση, πολλές από τις σημερινές συστάσεις είναι αντίστοιχες αυτών που περιγράφονταν στη Συνθήκη της Λισσαβώνας, με την οποία, στοχεύαμε, δυνητικά, ως Ευρώπη, να «γίνουμε η πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία της γνώσης στον κόσμο μέχρι το 2010».

Και αντί αυτού, σύμφωνα και με τους συγγραφείς, «η ευρωπαϊκή οικονομία γίνεται ολοένα και πιο νωθρή και προβληματική».

4ον. Το «φρένο χρέους», ορθός μηχανισμός «επιβολής δημοσιονομικής πειθαρχίας στις κυβερνήσεις», είναι ιδιαίτερα απαιτητικό για χώρες όπως η Ελλάδα.

Απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Για παράδειγμα, η Ιταλία, με έτος αναφοράς το 2013, και με την παραδοχή ονομαστικής μεγέθυνσης 3% για το 2013-2022 και 3,5% για το 2023-2032, θα πρέπει να επιτύχει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς για 20 χρόνια.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για την Ελλάδα.

Τα ανωτέρω εκτιμώ ότι επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση των συγγραφέων ότι οι ευρωπαϊκές αποφάσεις προκαλούν ανησυχία και γεννούν προβληματισμό.

2η Σκέψη: Υποστηρίζουν οι συγγραφείς, και ορθώς, ότι στην Ευρώπη παρατηρούνται θεσμικές ακαμψίες και υπάρχουν αντιπληθωριστικές εμμονές.

Πράγματι, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τον Ιούλιο του 2008, αύξησε το βασικό επιτόκιο, και ξεκίνησε τις μειώσεις μόλις τον Οκτώβριο του 2008.

Από την άλλη πλευρά όμως, θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω, ότι η ΕΚΤ, αν και με καθυστέρηση, αν και διστακτικά, αν και πιο συντηρητικά από την Fed, αν και με μικρότερη αύξηση του ενεργητικού της σε σχέση με την Fed, κατέφυγε σε μη συμβατικά μέτρα νομισματικής πολιτικής προκειμένου να διοχετεύσει ρευστότητα στην Οικονομία και να καθησυχάσει τις αγορές μέσα στη δίνη των διαφωνιών των πολιτικών ηγεσιών των χωρών της ευρωζώνης.

Ήταν όμως η πρώτη Κεντρική Τράπεζα του κόσμου που, τον Αύγουστο του 2007, παρενέβη στη διατραπεζική αγορά παρέχοντας ρευστότητα.

Ενώ προχώρησε και σε πρόγραμμα απευθείας αγοράς κρατικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά.

Και συνέχισε να αποδέχεται ελληνικά κρατικά ομόλογα, βέβαια στην αγοραία τους αξία, ως εγγύηση για την παροχή ρευστότητας στις τράπεζες, ασχέτως της πιστοληπτικής τους αξιολόγησης.

Έτσι, η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ αυξήθηκε από τα 4,3 δισ. ευρώ τον Ιούνιο του 2007 στα 98 δισ. ευρώ το Δεκέμβριο του 2010.

Το ποσό αυτό είναι σε απόλυτα μεγέθη το δεύτερο υψηλότερο στην ευρωζώνη, μετά την Ιρλανδία, αλλά το υψηλότερο ως ποσοστό του ενεργητικού των εγχώριων τραπεζών.

Και είναι προφανές ότι η μελλοντική πορεία των Ελληνικών τραπεζών είναι άμεσα συνδεδεμένη με την πολιτική χορήγησης ρευστότητας από την ΕΚΤ.

Συνεπώς τα 10 πρώτα χρόνια της ΟΝΕ, η ΕΚΤ αποδείχθηκε ένας ιδιαιτέρως ικανός και επιτυχημένος οργανισμός, ιδιαίτερα το χρονικό διάστημα της κρίσης.

3η Σκέψη: Αναφέρουν οι συγγραφείς, και ορθώς, ότι «ο πολύ χαμηλός βαθμός ρεαλισμού του μοντέλου της “νέας συναίνεσης” οδηγεί στην άσκηση μιας οικονομικής πολιτικής που έχει μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος και υπονομεύει την οικονομική και πολιτική σταθερότητα των χωρών-μελών, καθώς και της ίδιας της ΟΝΕ».

Οικονομική πολιτική που εδράζεται κυρίως στη νομισματική πολιτική, με τη δημοσιονομική πολιτική να διαδραματίζει δευτερεύοντα ρόλο και να εξαντλείται στη χρησιμοποίηση των λεγόμενων αυτόματων σταθεροποιητών.

Δεν αρκούν όμως οι αυτόματοι σταθεροποιητές, επιβάλλεται η αξιοποίηση της δημοσιονομικής πολιτικής μέσω της ενεργής δημοσιονομικής παρέμβασης, με αξιολόγηση του μεγέθους του πολλαπλασιαστή ανάλογα με το εργαλείο και τις δημοσιονομικές συνθήκες, για τη μακροχρόνια και ισόρροπη σταθεροποίηση της οικονομίας, για τη βελτίωση του μεσοπρόθεσμου δυνητικού ρυθμού ανάπτυξης και για την επίτευξη στόχων κοινωνικής πολιτικής.

4η Σκέψη: Σύμφωνα με τους συγγραφείς, και ορθώς, οι αγορές τιμωρούν τις χώρες εκείνες που έχουν «μη διατηρήσιμα» ελλείμματα και «μη βιώσιμα» χρέη.

Μόνο που οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η αρχιτεκτονική της ΟΝΕ και η θεσμική ανεπάρκεια της Ευρώπης «ρίχνουν λάδι στις κερδοσκοπικές μηχανές».

Στην περίπτωση βέβαια της Ελλάδας σαφώς και ευθύνεται η αρχιτεκτονική της Ευρώπης, αφού οι αγορές συνειδητοποίησαν ότι το ελληνικό πρόβλημα είναι η κορυφή του παγόβουνου σε μια νομισματική ένωση η οποία δεν στηρίζεται σε σταθερά δημοσιονομικά θεμέλια.

Ευθύνονται όμως κυρίως οι ασκούμενες πολιτικές, τόσο του παρελθόντος όσο και η παρούσα.

Η χώρα αντιμετωπίζει, με ρίζες στη δεκαετία του ΄80. το πρόβλημα των «δίδυμων ελλειμμάτων και χρεών».

Και η παρούσα Κυβέρνηση, με πράξεις και παραλείψεις της, μετέτρεψε το πρόβλημα σε κρίση δανεισμού και εγκλώβισε την Ελλάδα στις «δίδυμες παγίδες της χρεοκοπίας και της κερδοσκοπίας».

5η Σκέψη: Ισχυρίζονται οι συγγραφείς, και ορθώς, ότι ο μηχανισμός που δημιουργήθηκε μετά την ελληνική κρίση είναι αξιοσημείωτα προβληματικός και δεν μπορεί να καλύψει το θεσμικό έλλειμμα της αρχιτεκτονικής του Μάαστριχτ.

Η, κατ’ αρχάς μυστική, «συνάντηση του Λουξεμβούργου», που δυστυχώς συνοδεύτηκε από ανεύθυνη σεναριολογία, επιβεβαιώνει το αδιέξοδο της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα.

Για να χρησιμοποιήσω, παραφράζοντάς τον, τον τίτλο του 5ου Κεφαλαίου: «Τα μακροοικονομικά μεγέθη δείχνουν την αναποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα».

Η ύφεση είναι βαθιά και παρατεταμένη, το έλλειμμα δεν μειώνεται με βιώσιμο τρόπο, το χρέος αυξάνει και ενισχύει τη δυναμική του, ο πληθωρισμός διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, η «διαρθρωτική» παραγωγικότητα συρρικνώνεται, η παραγωγική βάση απομυζάται, τα «λουκέτα» πολλαπλασιάζονται, η ανεργία καλπάζει, ο κοινωνικός ιστός αποδιοργανώνεται, η φτώχεια διευρύνεται.

Είναι προφανές, και ομολογείται από πολλές πλευρές, εντός και εκτός χώρας, και από εταίρους μας, ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή των όρων του Μνημονίου.

Ώστε η δημοσιονομική εξυγίανση να είναι βιώσιμη και η ανάπτυξη διατηρήσιμη.

Ώστε να πιάσουν τόπο οι μεγάλες και διευρυνόμενες θυσίες των Ελλήνων πολιτών.

Κυρίες και Κύριοι,

Συμπερασματικά, η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου, η οποία και δεν εξαντλείται σε αυτά τα στοιχεία, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη.

Εύχομαι ολόψυχα, το ανά χείρας βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που προσδοκούν οι συγγραφείς, και να διαβαστεί, να μελετηθεί καλύτερα, από πολλούς, όσο γίνεται περισσότερους…

Ομιλία στην εκδήλωση του Ελληνικού Συλλόγου Αποφοίτων του London School of Economics and Political Science – “Το Σύμφωνο για το Ευρώ και ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας: Οι ευκαιρίες και οι προκλήσεις για την Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες τις Ευρωζώνης”

Το αντικείμενο της σημερινής Ημερίδας επικεντρώνεται στις πρόσφατες Ευρωπαϊκές αποφάσεις.

Αποφάσεις που σχετίζονται με το «Σύμφωνο για το Ευρώ», με τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας και με τον καθορισμό της δέσμης νομοθετικών προτάσεων για την «Οικονομική Διακυβέρνηση».

Αποφάσεις που αποσκοπούν στη βελτίωση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών, στην ενίσχυση της σταθερότητας στην ευρωζώνη, στην τόνωση της οικονομικής διακυβέρνησης και της ανταγωνιστικότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην εύρεση λύσης στο πρόβλημα κρατικού χρέους.

Συγκεκριμένα:

1ον. Σύμφωνο για το Ευρώ +

Συμφωνήθηκε από 23 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (από όλες τις χώρες της ευρωζώνης).

Βασικές δεσμεύσεις του Συμφώνου είναι:

  • Η ενίσχυση της ενιαίας αγοράς.
  • Η προώθηση της ανταγωνιστικότητας βάσει της εξέλιξης των μισθών και της παραγωγικότητας. Στην κατεύθυνση αυτή προωθείται:
    • Η επανεξέταση του τρόπου καθορισμού μισθών και ημερομισθίων.
    • Η στήριξη της προσπάθειας του ιδιωτικού τομέα για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας από τις μισθολογικές συμφωνίες στο δημόσιο τομέα.
    • Το άνοιγμα των προστατευόμενων επαγγελμάτων με την άρση αδικαιολόγητων περιορισμών στους κλάδους της Οικονομίας.
    • Η βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και η προώθηση της έρευνας και της καινοτομίας.
    • Η βελτίωση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, ιδίως για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με την εξάλειψη της γραφειοκρατίας και τη βελτίωση του κανονιστικού πλαισίου (π.χ. πτωχευτικό δίκαιο, εμπορικός κώδικας).
  • Η προώθηση της απασχόλησης. Στην κατεύθυνση αυτή θα προωθηθούν:
    • Μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας για την προαγωγή του συνδυασμού ευελιξίας και ασφάλειας.
    • Πολιτικές για την ενίσχυση της δια βίου μάθησης.
    • Φορολογικές μεταρρυθμίσεις, όπως είναι η μείωση της φορολόγησης του εργατικού εισοδήματος.
    • Η ενίσχυση της διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών, με βασικούς άξονες:
      • Την ευθυγράμμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος προς την εθνική δημογραφική κατάσταση (π.χ. με ευθυγράμμιση της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης προς το προσδόκιμο ζωής ή με αύξηση των ποσοστών συμμετοχής – εισφορών).
      • Τον περιορισμό των συστημάτων πρόωρης συνταξιοδότησης και τη χρήση στοχοθετημένων κινήτρων για την απασχόληση των εργαζόμενων προχωρημένης ηλικίας (ατόμων >55 ετών).
      • Την ευχέρεια επιλογής συγκεκριμένου εθνικού νομικού μέσου, βέβαια επαρκώς ισχυρού, δεσμευτικού και μόνιμου, για την ενσωμάτωση των δημοσιονομικών κανόνων του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.
  • Η ενίσχυση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, με:
    • Τη θέσπιση εθνικής νομοθεσίας για την εξυγίανση των τραπεζών (εποπτεία και ρύθμιση χρηματοπιστωτικού τομέα) και με
    • Αυστηρές δοκιμές αντοχής των τραπεζών.
  • Ο συντονισμός της φορολογικής πολιτικής, με:
    • Τον ρεαλιστικό συντονισμό των φορολογικών πολιτικών ως στοιχείου ισχυρότερου συντονισμού των οικονομικών πολιτικών, και με
    • Τη διαμόρφωση κοινής βάσης φορολογίας των επιχειρήσεων.

Τα συμμετέχοντα κράτη-μέλη δεσμεύονται να καταθέσουν τις δράσεις τους για την επίτευξη των στόχων του Συμφώνου στα Προγράμματα Σταθερότητας και Σύγκλισης και στα Εθνικά Προγράμματα Μεταρρυθμίσεων που θα υποβληθούν, κανονικά, αυτό τον μήνα και θα αξιολογηθούν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου.

2ον. Οικονομική Διακυβέρνηση (Economic Governance)

Η Οικονομική Διακυβέρνηση περιλαμβάνει ουσιαστικά τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Η δέσμη μέτρων για την Οικονομική Διακυβέρνηση περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων:

  • Προληπτικές δράσεις, όπως είναι:
    • Ο κανόνας των δαπανών (expenditure benchmark) (ο ετήσιος ρυθμός αύξησης δαπανών να μην υπερβαίνει το μεσοπρόθεσμο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ).
  • Κατασταλτικές δράσεις, όπως είναι:
    • Η πρόβλεψη για μείωση του χρέους στο 60% του ΑΕΠ, σε ίσο ποσοστό για 20 χρόνια.
    • Η επιβολή ποινών (στο 0,2% του ΑΕΠ, και εάν δεν συμμορφώνονται οι χώρες τότε η επιβολή προστίμων).
  • Παρακολούθηση οικονομικών δεικτών (“scoreboard” of economic indicators), στη βάση ποσοτικών και ποιοτικών μεταβλητών.

Προγραμματίζεται η ολοκλήρωση της σχετικής διαβούλευσης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μέχρι τον Ιούνιο του 2011.

3ον. Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (European Stability Mechanism)

Βασικά χαρακτηριστικά του υπό διαμόρφωση Μηχανισμού:

  • Η πραγματική δανειοδοτική ικανότητά του διαμορφώνεται στα 500 δισ. ευρώ.
  • Το συνολικό εγγεγραμμένο κεφάλαιό του διαμορφώνεται στα 700 δισ. ευρώ.
    • 80 δισ. ευρώ θα καταβληθούν από τα μέλη της ευρωζώνης σε 5 ετήσιες δόσεις.
    • 620 δισ. ευρώ θα είναι δεσμευμένο, καταβλητέο κεφάλαιο και εγγυήσεις από τα κράτη-μέλη.
    • Το ποσοστό συμμετοχής των χωρών-μελών της ευρωζώνης στο κεφάλαιο θα υπολογίζεται βάσει της συμμετοχής τους στο κεφάλαιο της ΕΚΤ (κλείδα της ΕΚΤ) [2,8% για την Ελλάδα].
    • Ο Μηχανισμός θα παρέχει δάνεια (υπό την προϋπόθεση αυστηρού προγράμματος οικονομικής προσαρμογής – έλεγχος βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους).
    • Ο Μηχανισμός, κατ’ εξαίρεση, μπορεί να παρεμβαίνει στην πρωτογενή αγορά ομολόγων (υπό αυστηρές, και πάλι, προϋποθέσεις).
    • Αν βάσει της ανάλυσης βιωσιμότητας, συνάγεται ότι ένα πρόγραμμα μακροοικονομικής προσαρμογής δεν μπορεί ρεαλιστικά να επαναφέρει το δημόσιο χρέος σε μία βιώσιμη πορεία, το δικαιούχο κράτος-μέλος υποχρεούται να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τους δανειστές του για να εξασφαλίσει την άμεση συμμετοχή τους στην αποκατάσταση της βιωσιμότητας του χρέους (αναπρογραμματισμός ή αναδιάρθρωση του χρέους).
    • Υπάρχουν ρήτρες συλλογικής δράσης, από τον Ιούνιο του 2013, σε όλα τα νέα κρατικά χρεόγραφα της ευρωζώνης με προθεσμία λήξης άνω του έτους. Στόχος των ρητρών αυτών είναι η διευκόλυνση της επίτευξης συμφωνίας μεταξύ του κράτους και των δανειστών του, του ιδιωτικού τομέα, στο πλαίσιο της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα.
    • Τέλος, ο ΕΜΣ θα απολαμβάνει καθεστώτος προτιμησιακού πιστωτή, όπως και το ΔΝΤ.

Απαιτούνται εθνικές διαδικασίες έγκρισης του Μηχανισμού αφού πρόκειται για αλλαγή του Άρθρου 136 της Συνθήκης.

Κυρίες και Κύριοι,

Πως όμως αποτιμώνται αυτές οι αποφάσεις για την Ευρώπη και για την Ελλάδα;

Καταρχήν, θα πρέπει να περιμένουμε την τελική τους διαμόρφωση.

Κυρίως σε ότι αφορά τη διαμόρφωση του Μηχανισμού Σταθερότητας.

Και αυτό διότι η απόφαση, τόσο σε κεντρικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο κρατών-μελών, κυρίως λόγω των εκλογών στη Φιλανδία, έχει μεταφερθεί για τα τέλη Ιουνίου.

Η αποδοχή ίσως να είναι προβληματική σε αυτή τη χώρα εάν οι ευρωσκεπτικιστές (“True Finns”) αποτελέσουν μέλος της επόμενης Κυβέρνησης.

Εκτός όμως της αναβολής, παρατηρούνται και παλινωδίες.

Ενδεικτικό των μεταβολών στη διαμόρφωση του Μηχανισμού, ανάλογα και με τις εθνικές προτεραιότητες, κυρίως Γερμανικές, είναι η απόφαση για τη διαμόρφωση του κεφαλαίου του Μηχανισμού, ύψους 80 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τις οριστικές, που δεν ήταν, αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών, το κεφάλαιο του Μηχανισμού θα καταβάλλονταν σε 4 χρόνια, τα μισά την πρώτη χρονιά.

Η απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής αναφέρεται σε 5 χρόνια, ίσα ποσά ετησίως.

Αυτή η απόφαση βοηθάει χώρες που το 2013 έχουν εκλογές (Γερμανία) ή αντιμετωπίζουν άμεσα πρόβλημα στις αγορές (Ισπανία [1,9 δισ. ευρώ αντί για 4,8 δισ. ευρώ το 2013]).

Ενώ μεταγενέστερα, αυτή την εβδομάδα, εκδηλώθηκε η πρόθεση της Bundestag να αλλάξει βασικό όρο του Μηχανισμού που αφορά την αυτόματη παροχή κεφαλαίων από ένα κράτος-μέλος εάν κριθεί αναγκαίο (callable capital).

Θα πρέπει συνεπώς να αναμένουμε τις τελικές αποφάσεις για να τις αξιολογήσουμε, συμμετέχοντας όμως ενεργά στη διαμόρφωσή τους.

Κρίνεται θετικό ότι στις υπάρχουσες ευρωπαϊκές αποφάσεις:

1ον. Θεσπίζεται Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας και παρέχεται σε αυτόν η δυνατότητα να παρεμβαίνει στην πρωτογενή αγορά (όπως και στον προσωρινό μηχανισμό).

2ον. Κυριαρχεί η ορθή λογική ότι το «ίδιο κοστούμι δεν ταιριάζει σε όλους».

Αποφεύγονται ακραίες, μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις, υιοθετούμενες κυρίως από τον Γερμανογαλλικό άξονα, όπως η διαμόρφωση της μέτρων πολιτικής σε κεντρικό Ευρωπαϊκό επίπεδο και η ενσωμάτωση των δημοσιονομικών κανόνων στα Εθνικά Συντάγματα.

Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι δεν υπάρχει η αναγκαιότητα ύπαρξης δημοσιονομικού πλαισίου και κανόνων οι οποίοι να συμβάλλουν στην ενίσχυση της δημοσιονομικής προσαρμογής και στην επίτευξη μόνιμης πειθαρχίας στα δημόσια οικονομικά.

Τέτοιοι κανόνες άλλωστε ήδη υπάρχουν, σε διάφορες εκδοχές.

Το ζητούμενο είναι η εφαρμογή τους, με την υποχρέωση λογοδοσίας από τις δημοσιονομικές αρχές, τη διαμόρφωση ενός ορθολογικού πλαισίου κυρώσεων και την πρόβλεψη ρήτρας παρέκκλισης σε εξαιρετικές περιπτώσεις.

Η συνταγματική κατοχύρωση των κανόνων προσδίδει συστημική ακαμψία, εισάγοντας περιορισμούς στη αναγκαία, σε ορισμένες φάσεις του οικονομικού κύκλου, λελογισμένη δημοσιονομική ευελιξία.

Σύμφωνα πάντως με το κείμενο συμπερασμάτων, το μείγμα πολιτικών αποφασίζεται, διαμορφώνεται και εφαρμόζεται από τα ίδια τα κράτη-μέλη, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες προκλήσεις που αυτά αντιμετωπίζουν, ενώ και τα κράτη-μέλη αποφασίζουν το εθνικό νομικό μέσο εφαρμογής των δημοσιονομικών κανόνων (Σύνταγμα ή Νόμος).

3ον. Θεσπίζεται συγκεκριμένος κανόνας «φρένου στις δαπάνες» (“public expenditure break”).

Κανόνας που συνοδεύεται από την εξέλιξη του ΑΕΠ.

Σε καλές περιόδους, οι δαπάνες ως ποσοστό του πραγματικού ΑΕΠ θα μειώνονται, ενώ το αντίστροφο θα συμβαίνει στις κακές περιόδους.

Αυτό θα ενισχύει την αντικυκλική συμπεριφορά της δημοσιονομικής πολιτικής, διατηρώντας όμως τα όρια των αυτόματων σταθεροποιητών.

Σύμφωνα πάντως και με την Έκθεση του ΔΝΤ (Fiscal Monitor, April 2011), ο κανόνας θα μπορούσε να εξαιρεί δαπάνες που σχετίζονται με την κυκλική συνιστώσα του ελλείμματος (όπως είναι τα επιδόματα ανεργίας), δεν είναι στη διακριτική ευχέρεια του κράτους αν δεν θα καταβληθούν (όπως είναι η καταβολή τόκων), ή είναι δημοσιονομικά ουδέτερα (όπως είναι τα χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή έργα).

4ον. Έχουν αποφευχθεί εσφαλμένες προσεγγίσεις, όπως αυτή της φορολόγησης χρηματοπιστωτικών συναλλαγών μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η προσέγγιση πλέον αφορά σε παγκόσμιο επίπεδο, μετά από μελέτες που θα πραγματοποιηθούν.

Υπάρχουν όμως επιφυλάξεις και ερωτηματικά για ορισμένα ζητήματα:

1ον. Η συμμετοχή των ιδιωτών στο ρίσκο των κρατικών ομολόγων εγείρει προβληματισμούς, κυρίως μέσα από τις ρήτρες συλλογικής δράσης, πράγμα που εκτιμάται ότι θα αυξήσει το κόστος δανεισμού για αρκετές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα, δημιουργώντας έτσι προβλήματα, αντί για σταθεροποίηση.

Εισάγεται έτσι η έννοια της αναδιάρθρωσης, σε όλες τις εκδοχές της, σε μη οικειοθελή βάση, από το 2013.

2ον. Η ένταση και η έκταση των προϋποθέσεων προκειμένου να στηριχθούν τα κράτη-μέλη που έχουν ανάγκη, πρέπει να λειτουργούν ως κίνητρα για να εξυγιάνουν οι χώρες τα οικονομικά τους, και όχι, όπως γίνεται σήμερα στη χώρα μας, ως βασικά συστατικά που τις  βυθίζουν σε βαθύτερη κρίση.

3ον. Δεν είναι ακόμη γνωστό με ποιόν τρόπο θα γίνεται η αξιολόγηση της βιωσιμότητας του χρέους.

Ο μηχανισμός απόφασης είναι σημαντικός με δεδομένο ότι η αξιολόγηση θα γίνεται κατά περίπτωση (case-by-case basis).

Ενώ ακόμη δεν γνωρίζουμε βασικούς δείκτες με βάση τους οποίους θα αξιολογείται η κάθε χώρα σύμφωνα με τους κανόνες της «Οικονομικής Διακυβέρνησης».

Πάντως, σε τελική ανάλυση, πολλές από τις σημερινές συστάσεις είναι αντίστοιχες αυτών που περιγράφονταν στη Συνθήκη της Λισσαβόνας (2000), με την οποία, στοχεύαμε, ως Ευρώπη, να «γίνουμε η πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία της γνώσης στον κόσμο μέχρι το 2010» (δια βίου μάθηση, επιχειρηματικότητα, έρευνα, καινοτομία).

Για την Ελλάδα, εκτός των ανωτέρω συμπερασμάτων που την αφορούν άμεσα, θα ήθελα να κάνω και 4 συγκεκριμένες παρατηρήσεις:

1η Παρατήρηση: Με την επιμήκυνση της δανειακής σύμβασης και τη διαμόρφωση χαμηλότερων επιτοκίων διορθώθηκε ένα λάθος του Μνημονίου.

Η χώρα «ανακουφίζεται».

Αλλά το ύψος του χρέους δεν μειώνεται.

Ίσα-ίσα που τελικά θα πληρώσουμε, αθροιστικά, περίπου 14 δισ. ευρώ περισσότερα απ’ ότι πριν.

Τα 6 δισ. ευρώ δε, στα οποία αναφέρεται ο κ. Πρωθυπουργός ως όφελος, δεν είναι όφελος, αλλά αποφυγή δυνητικής ζημίας εάν είχε επιτευχθεί η επιμήκυνση χωρίς να μειωθούν και τα επιτόκια.

2η Παρατήρηση: Το «φρένο χρέους» είναι ιδιαίτερα απαιτητικό για χώρες όπως η Ελλάδα, το Βέλγιο και η Ιταλία.

Απαιτεί την ύπαρξη τουλάχιστον ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Για παράδειγμα, η Ιταλία, με έτος αναφοράς το 2013, και με την παραδοχή ονομαστικής μεγέθυνσης 3% για το 2013-2022 και 3,5% για το 2023-2032, θα πρέπει να επιτύχει ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς για 20 χρόνια.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για την Ελλάδα (βλέπε διαφάνεια).

3η Παρατήρηση: Η Ελλάδα θα πρέπει να επιδιώξει την οικειοθελή επαναγορά ομολόγων και τη δυνατότητα παρέμβασης του Μηχανισμού Σταθερότητας, τόσο του Προσωρινού όσο και του Μόνιμου, και στην δευτερογενή αγορά (buyback operations), αφού για το 2012, οι εκτιμήσεις είναι ότι δεν θα μπορέσουμε να βγούμε στις αγορές και έχουμε υψηλές δανειακές ανάγκες (στο 26% του ΑΕΠ, το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μετά την Ιαπωνία [52,5% του ΑΕΠ], σύμφωνα με το ΔΝΤ) – 66 δισ. ευρώ (27 δισ. ευρώ από τις αγορές).

4η Παρατήρηση: Θα πρέπει να συνεχισθεί η προσπάθεια για την έκδοση ευρωομολόγων από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Χρέους και για την προώθηση ιδιωτικών ομολογιακών δανείων για τη χρηματοδότηση ευρωπαϊκών έργωνEU project bonds»). Έτσι ώστε:

–        Να καλυφθούν κενά των ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων από τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

–        Να χρηματοδοτηθούν διευρωπαϊκές επενδύσεις σε σύγχρονες υποδομές, δίκτυα και σε τομείς υψηλής ανταγωνιστικότητας και καινοτομίας.

InstagramYoutube