“Η επιστροφή στην κανονικότητα απαιτεί σχέδιο, βούληση και αξιοπιστία”

 

Η Ελλάδα, τα τρία τελευταία χρόνια, πλήρωσε πολύ ακριβά την ανερμάτιστη και ιδεοληπτική διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.

Η χώρα αποτέλεσε τη μοναδική – παγκοσμίως – «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη», μπήκε στη δίνη νέων αχρείαστων μνημονίων και μέτρων λιτότητας, το κατά μέσο όρο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε σημαντικά, σημαντικός δυνητικός πλούτος χάθηκε, οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση, μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια.

Και σήμερα η χώρα, παρά τις τεράστιες θυσίες των πολιτών, προσπαθεί να επιστρέψει στην κανονικότητα, χωρίς ακόμη να τα έχει καταφέρει.

Γιατί αλήθεια, πως μπορεί να υπάρξει επιστροφή στην κανονικότητα όταν υφίστανται ακόμη κεφαλαιακοί περιορισμοί;

Όταν υποχωρεί – τα τελευταία χρόνια – η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας;

Όταν επιβάλλονται – το 2018 – νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις;

Όταν συνεχίζεται η «φυγή επιστημόνων» στο εξωτερικό;

Όταν η μερική απασχόληση κερδίζει συνεχώς «έδαφος» και η μακροχρόνια ανεργία, ως ποσοστό της συνολικής ανεργίας, αυξάνει;

Όταν διογκώνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών;

Όταν εξακολουθεί να υφίσταται εσωτερική στάση πληρωμών, ακόμη και σε κρίσιμους αναπτυξιακούς τομείς, όπως είναι το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων;

Όταν οι καταθέσεις νοικοκυριών και επιχειρήσεων έχουν μειωθεί σημαντικά και δεν επιστρέφουν ουσιαστικά στο τραπεζικό σύστημα;

Όταν η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης;

Όταν οι ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη ρύθμιση του χρέους, αναγκαίες εξαιτίας τόσο της επιβάρυνσής του τα τελευταία χρόνια όσο και της μη υλοποίησης των σχετικών δεσμεύσεων από πλευράς των εταίρων, παραπέμπονται για μετά το καλοκαίρι του 2018, και πιθανόν θα συνδέονται με την εφαρμογή ενός αυστηρού μηχανισμού επιτήρησης και εποπτείας;

Όταν η Κυβέρνηση, χωρίς ιδεολογικές συντεταγμένες, πολιτικές σταθερές και ηθικές αναστολές, έχει δεσμεύσει τη χώρα με πρόσθετα μέτρα λιτότητας και την έχει εγκλωβίσει σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, για πολλά χρόνια μετά το 2018, καθιστώντας την έξοδο από τα μνημόνια «πουκάμισο αδειανό»;

Συνεπώς, είναι καλό να αφήσουμε στην άκρη τις «αυταπάτες» που τόσο κόστισαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την έξοδο από την πολυετή και πολύπλευρη κρίση.

Στην κατεύθυνση αυτή, η Νέα Δημοκρατία έχει καταθέσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης διατηρήσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας νέων θέσεων απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Βασικοί άξονες αυτού του σχεδίου είναι:

1^ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους (οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 45 δισ. ευρώ ή 50% από το 2014) και οδήγησε στη διεύρυνση της φοροδιαφυγής (η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ» [“VAT Gap”] αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας τα 5 δισ. ευρώ).

Για την υλοποίηση αυτής της πολιτικής, εκτός της χρήσεως ισοδυνάμων, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα, ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

2^ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τον εκσυγχρονισμό της δομής και λειτουργίας του Κράτους, τη μείωση των διοικητικών βαρών κ.α.

3^ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των διογκούμενων ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της χώρας η οποία θα μειώσει το κόστος δανεισμού των τραπεζών, και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων.

4^ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος αυτής πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου (με έμφαση στον τουρισμό, στον πρωτογενή τομέα, στις υποδομές, στον ορυκτό πλούτο της χώρας κ.α.).

Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Ο συνδυασμός αυτών των πολιτικών μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο από την κρίση.

Η υλοποίησή τους όμως απαιτεί μία μεταρρυθμιστική, σοβαρή, υπεύθυνη, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

Χαρακτηριστικά τα οποία η σημερινή Κυβέρνηση δεν τα διαθέτει, ούτε μπορεί να τα αποκτήσει.

 

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΑΙΤΕΙ ΣΧΕΔΙΟ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ_ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ_Σ25_2017-11-12

 

“Ελληνική οικονομία: Κυκλική ανάταξη ή βιώσιμη ανάπτυξη;”

Η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά τις πράξεις και τις παραλείψεις της ανερμάτιστης και ιδεοληπτικής διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Στο πεδίο της οικονομίας, οι επιχειρηματικές προσδοκίες και η καταναλωτική εμπιστοσύνη υποχώρησαν, πολλαπλασιάστηκαν τα «λουκέτα» στην αγορά, εκτοξεύθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, διογκώθηκε το ιδιωτικό χρέος, επιδεινώθηκε η ανταγωνιστικότητα της χώρας, επιβλήθηκαν κεφαλαιακοί περιορισμοί, αυξήθηκε το κόστος δανεισμού, συρρικνώθηκαν οι καταθέσεις ιδιωτών και επιχειρήσεων, οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια, η χώρα παραμένει «απούσα» – δυόμιση χρόνια μετά την έναρξή του – από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, νέα αχρείαστα μνημόνια επιβλήθηκαν, υψηλά και για πολλά χρόνια πρωτογενή πλεονάσματα συμφωνήθηκαν, πολλά δισεκατομμύρια νέα μέτρα λιτότητας ελήφθησαν, το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώθηκε σημαντικά.

Και σήμερα, παρά την κυκλική ανάταξη και τη βελτίωση που έχει επέλθει σε κάποιους μακροοικονομικούς δείκτες εξαιτίας της – με μεγάλη καθυστέρηση και τεράστιο κόστος – ολοκλήρωσης της 2^ης αξιολόγησης, η χώρα όχι μόνο δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί που ήταν το 2014, αλλά συνεχίζει να «σέρνεται» στο τέλμα.

Η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει εξαντληθεί, οι κατασχέσεις πολλαπλασιάζονται, η εσωτερική στάση πληρωμών διευρύνεται και διογκώνεται, αποκρατικοποιήσεις καρκινοβατούν, σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές δεν πραγματοποιούνται, η Κυβέρνηση βάζει συνεχή εμπόδια στην υλοποίηση επενδύσεων, η ολοκλήρωση της 3^ης αξιολόγησης μετατίθεται – από το τέλος Οκτωβρίου – στην καλύτερη περίπτωση για το Δεκέμβριο.

Συνεπώς, στόχος της επόμενης Κυβέρνησης, της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, θα είναι η δημιουργία των προϋποθέσεων για την έξοδο της χώρας από την πολυετή και πολύπλευρη κρίση, παρά τις επώδυνες δεσμεύσεις και τις μνημονιακές πολιτικές στις οποίες έχει συμφωνήσει η σημερινή Κυβέρνηση με τους δανειστές για μετά τη λήξη του 3^ου Προγράμματος, το καλοκαίρι του 2018.

Προς αυτή την κατεύθυνση, ο Πρόεδρός της κ. Κ. Μητσοτάκης, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, κατέθεσε ένα ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης διατηρήσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας νέων θέσεων απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Βασικοί άξονες αυτού του σχεδίου είναι:

1^ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων (μείωση της φορολογίας στις επιχειρήσεις, μείωση του ΕΝΦΙΑ, μείωση του φόρου στα μερίσματα, αύξηση του ορίου για υποβολή ΦΠΑ, παροχή φορολογικών κινήτρων για επενδύσεις σε έρευνα και καινοτομία, μείωση της φορολογίας ανάλογα με τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται).

Αυτό θα γίνει με τη χρήση ισοδυνάμων που θα προκύψουν, μεταξύ άλλων, από την αξιολόγηση των δαπανών, τη δημοσιονομική πειθαρχία σε όλους τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, την αυστηρότερη αναλογία προσλήψεων/αποχωρήσεων στο Δημόσιο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, την παραχώρηση ορισμένων λειτουργιών στον ιδιωτικό τομέα μέσω συμπράξεων του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, την ενίσχυση της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τους αυστηρότερους ελέγχους, τη βελτίωση της φορολογικής συμμόρφωσης και την επέκταση της χρήσης των ηλεκτρονικών συναλλαγών.

Επιπλέον, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις εκθέσεις τους το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου, και πάλι σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος, θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, αφού στα τρέχοντα επίπεδα χρέους, μία αύξηση του ρυθμού μεταβολής του ονομαστικού Α.Ε.Π. κατά 1 ποσοστιαία μονάδα οδηγεί σε μείωση του λόγου χρέους/Α.Ε.Π. κατά 1,8 ποσοστιαίες μονάδες. Αντίθετα, μια αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος κατά 1 ποσοστιαία μονάδα του Α.Ε.Π. οδηγεί σε μείωση του λόγου χρέους/Α.Ε.Π., μόνο, κατά 1 ποσοστιαία μονάδα, και αυτό στην καλύτερη περίπτωση, όταν ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής ισούται με μηδέν, το οποίο είναι γνωστό πως δεν ισχύει.

Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγήσει στη σταδιακή μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά και σε βάθος τετραετίας, για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, τη μείωση του κατώτατου φορολογικού συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα, την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης και τη μείωση του ΦΠΑ.

Παράλληλα, θα ενισχυθεί η κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή, με την καθολική επέκταση και αναβάθμιση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.

2^ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, τον εξορθολογισμό της λειτουργίας του Κράτους, τη μείωση των διοικητικών βαρών, την απλούστευση των διαδικασιών, τη νέα οργάνωση της Κυβέρνησης και της ανώτατης διοίκησης.

3^ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της χώρας η οποία θα μειώσει το κόστος δανεισμού των τραπεζών, η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων, ώστε να γίνει καλύτερη διαχείριση του παθητικού και του ενεργητικού των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Παράλληλα, προτείνεται η εισαγωγή ενός λευκού μητρώου επιχειρήσεων, προσφέροντας κίνητρα με μειωμένες εισφορές για τις συνεπείς ασφαλιστικά επιχειρήσεις.

4^ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος αυτής πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου (με έμφαση στον τουρισμό, στον πρωτογενή τομέα, στις υποδομές, στον ορυκτό πλούτο της χώρας κ.α.).

Βασικός πυλώνας πρέπει να είναι η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στη διαμόρφωση ενός ποιοτικού, ανοικτού και διεθνοποιημένου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης και δια βίου μάθησης και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας.

Συμπερασματικά, αυτό το σχέδιο είναι ικανό να απελευθερώσει μη παραγωγικά δεσμευμένους ή αδρανείς πόρους της οικονομίας και να μας βγάλει από τον καταστροφικό κύκλο της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μιζέριας.

Σχέδιο που θα επαναφέρει τη χώρα σε ανοδική πορεία με στόχο την ολόπλευρη ισχυροποίησή της.

Διότι οι Έλληνες αξίζουμε και μπορούμε καλύτερα.

tovima.gr

Ελληνική οικονομία_ Κυκλική ανάταξη ή βιώσιμη ανάπτυξη

 

“Φυγή προς τα εμπρός με αιχμή την ανάπτυξη”

 

Η χώρα, τα τελευταία 2,5 χρόνια, «σέρνεται» στο τέλμα. Οι επιχειρηματικές προσδοκίες και η καταναλωτική εμπιστοσύνη υποχώρησαν δραματικά, επιβλήθηκαν κεφαλαιακοί περιορισμοί, πολλαπλασιάστηκαν τα «λουκέτα» στην αγορά, εκτοξεύθηκαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές Δημοσίου και ιδιωτών, επιδεινώθηκε η ανταγωνιστικότητα, διογκώθηκε το κόστος δανεισμού, συρρικνώθηκαν οι καταθέσεις ιδιωτών και επιχειρήσεων, οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια, ενώ η χώρα παραμένει «απούσα» – δύο και πλέον χρόνια μετά την έναρξή του – από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Αυτή η πορεία της χώρας, χωρίς σχέδιο και γεμάτη αυτοσχεδιασμούς και αντιφάσεις, είναι αποτέλεσμα της ιδεολογικοπολιτικής ασυναρτησίας της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ. Ένα αποτέλεσμα που οδήγησε στην υπογραφή νέων αχρείαστων μνημονίων, με τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας ύψους 14,5 δισ. ευρώ, που συρρικνώνουν σημαντικά το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, με τη δέσμευση για υψηλά και για πολλά χρόνια πρωτογενή πλεονάσματα και με μια «ρήτρα ανάπτυξης» που θα λειτουργήσει ουσιαστικά ως αντικίνητρο ανάπτυξης.

Και σήμερα η Κυβέρνηση, αφού με την ανερμάτιστη πολιτική της βύθισε την οικονομία, επιχειρεί να την επαναφέρει στην επιφάνεια. Όμως, παρά τη βελτίωση που έχει επιφέρει η – με μεγάλη καθυστέρηση – ολοκλήρωση της αξιολόγησης του προγράμματος, σε σχέση πάντοτε με το χειρότερο σημείο που έφτασε η οικονομία επί της σημερινής διακυβέρνησης, η χώρα ακόμη δεν έχει φτάσει εκεί που ήταν το 2014.

Χρονιά κατά την οποία εμφανίσθηκαν τα πρώτα – επί περιόδου μνημονίων – αλλά ορατά δείγματα σταθεροποίησης της κατάστασης, με την επιστροφή της οικονομίας σε θετικό ρυθμό μεγέθυνσης (υπενθυμίζεται ότι η ύφεση ήταν 7,3% το 2012) και την προσδοκία, αποτυπωμένη και στα κείμενα των θεσμών, για πολύ υψηλότερους ρυθμούς τα επόμενα έτη. Δυστυχώς όμως, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε, την ίδια στιγμή μάλιστα που η Ευρώπη επιταχύνει. Οι προσδοκίες δε είναι δυσοίωνες, αφού οι συγκριτικές μελέτες των θεσμών προβλέπουν ο μεσο-μακροπρόθεσμος ρυθμός αύξησης του Α.Ε.Π. να διαμορφωθεί στο 1%, από 1,9% που ήταν η πρόβλεψη τον Ιούνιο του 2014.

Είναι συνεπώς πρόδηλο ότι η Κυβέρνηση ουσιαστικά «σέρνει» την ελληνική οικονομία.

Τούτων δοθέντων, στόχος της επόμενης Κυβέρνησης, της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, θα είναι η φυγή προς τα εμπρός, με την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης, ώστε να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, να δημιουργηθεί πολύτιμος δημοσιονομικός χώρος και να επιτυγχάνονται – χωρίς πρόσθετα μέτρα λιτότητας –πιο ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη, η οποία πέραν της μεγεθυντικής διαδικασίας, έχει και ποιοτικές διαστάσεις με στόχο τη βελτίωση της ευημερίας των πολιτών (βελτίωση θεσμών, συμμετοχή στην παραγωγή, δικαιότερη διανομή εισοδήματος).

Στην κατεύθυνση αυτή απαιτείται η υιοθέτηση και υλοποίηση μιας συγκροτημένης και συνεκτικής στρατηγικής, που θα περικλείει πραγματικά προοδευτικές και  ρεαλιστικές πολιτικές, με βασικούς άξονες:

1^ος. Την έγκαιρη ολοκλήρωση των επόμενων αξιολογήσεων, ώστε να μπορέσει η χώρα, εκτός της αξιοπιστίας που θα κερδίσει, να αντλήσει τους διαθέσιμους από το πρόγραμμα πόρους, οι οποίοι προσφέρονται με εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο, προκειμένου να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των χρηματοδοτικών αναγκών με ξένους και όχι με ίδιους πόρους. Μέχρι σήμερα, έχουμε χάσει περίπου 13 δισ. ευρώ από τέτοιους πόρους.

2^ος. Την αλλαγή του μίγματος δημοσιονομικής πολιτικής, μέσα από τη στοχευμένη  μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, μεταξύ άλλων, με την ενίσχυση και διασφάλιση της εφαρμογής των κανόνων χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης και πειθαρχίας σε όλο το εύρος της Γενικής Κυβέρνησης, με την αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των δαπανών (spending reviews) και, προφανώς, με την ένταξη «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της.

3^ος. Την υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών και αποκρατικοποιήσεων, που θα βελτιώσουν τη διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

4^ος. Την ενίσχυση της ρευστότητας στην οικονομία, με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των διογκωμένων τα τελευταία χρόνια ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, καθώς και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων, ώστε να γίνει καλύτερη διαχείριση του παθητικού και του ενεργητικού των πιστωτικών ιδρυμάτων.

5^ος. Η υλοποίηση ενεργών πολιτικών αντιμετώπισης της ανεργίας με στήριξη της απασχόλησης, δημιουργώντας ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας και επανένταξης σε μια σύγχρονη αγορά εργασίας.

6^ος. Η υιοθέτηση ενός στρατηγικού σχεδίου για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας, με προώθηση της παραγωγικότητας, με αναβάθμιση της αλυσίδας αξίας και με στόχο μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων στην πρωτογενή παραγωγή, στη μεταποίηση και στις υπηρεσίες.

Η χώρα χρειάζεται διεύρυνση της παραγωγής – της παραγωγής – της παραγωγής ανταγωνιστικών και διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και συνεχή βελτίωση της παραγωγικότητας όλων των συντελεστών παραγωγής, παραδοσιακών και νέων.

Βασικός πυλώνας του σχεδίου πρέπει να είναι η επένδυση στις ενδογενείς πηγές ανάπτυξης, δίνοντας έμφαση στο ανθρώπινο κεφάλαιο μέσω της διαμόρφωσης ενός ποιοτικού, ανοικτού, εξωστρεφούς, διεθνοποιημένου συστήματος εκπαίδευσης, κατάρτισης και δια βίου μάθησης και ενός εθνικού «οικοσυστήματος» έρευνας, το οποίο να είναι εναρμονισμένο με την καινοτομία, τις νέες τεχνολογίες και την επιχειρηματικότητα.

Η ταχύτατη εφαρμογή, ιεραρχημένα και συνεκτικά αυτών των πολιτικών θα βελτιώσει τις προσδοκίες για την οικονομία, θα απελευθερώσει μη παραγωγικά δεσμευμένους ή αδρανείς πόρους και θα πυροδοτήσει τη διαδικασία της επίτευξης υψηλών και διατηρήσιμων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης, υψηλότερων από αυτούς που σήμερα εκτιμούν οι θεσμοί. Και τα οφέλη από την οποία θα πρέπει να διανεμηθούν δίκαια και αποτελεσματικά σε όλα τα υποκείμενα (νοικοκυριά, επιχειρήσεις, κράτος) της οικονομίας.

Η επίτευξη όμως αυτών των στόχων απαιτεί πολιτική ηγεσία που να την χαρακτηρίζει η ευθύνη, η μεθοδικότητα, η σκληρή δουλειά, το μέτρο, η  μετριοπάθεια, η απόσταση από θεατρινισμούς και λαϊκισμούς.

Μια ηγεσία που να μπορεί να κάνει τη δουλειά με ποιότητα και αποτελεσματικότητα.

Και αυτή την ηγεσία, η σημερινή κυβέρνηση δεν μπορεί να τη δώσει στη χώρα και τους πολίτες.

 

ΦΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΜΠΡΟΣ ΜΕ ΑΙΧΜΗ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ_ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡ_ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ _Σ8_2017-08-27