Ομιλίες-Χαιρετισμοί Archives | Σελίδα 53 από 70

08Μάι

Τοποθέτηση σε ημερίδα με θέμα «Εργαλεία επιλογής φορολογικού συστήματος – ζητήματα φορολογικής εφαρμογής» | 8.5.2018

Δελτίο Τύπου

Αθήνα, 08.05.2018

Τοποθέτηση στην ημερίδα του Ελληνικού Παραρτήματος της Διεθνούς Ενώσεως Φορολογικού Δικαίου (IFA) και της Ελληνικής Εταιρείας Φορολογικού Δικαίου και Δημοσιονομικών Μελετών (ΕΕΦΔ/ΔΜ) με θέμα «Εργαλεία επιλογής φορολογικού συστήματος – ζητήματα φορολογικής εφαρμογής»

Η φορολογική πολιτική αποτελεί σημαντικό εργαλείο άσκησης οικονομικής πολιτικής. Οι φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, σε φυσικά και νομικά πρόσωπα, εκτός από την αναγκαιότητά τους για τη λειτουργία των φορέων της Γενικής Κυβέρνησης, χρησιμοποιούνται, πολλές φορές, και ως εργαλείο επίτευξης δημοσιονομικής προσαρμογής και πειθαρχίας.

Το μέγεθος όμως της προσαρμογής και το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής συνιστούν καθοριστικούς παράγοντες για τη βιωσιμότητά της. Έχει ερευνητικά αποδειχτεί ότι δημοσιονομική προσαρμογή η οποία στηρίζεται, κυρίως, στην αύξηση της φορολόγησης νοικοκυριών και επιχειρήσεων και όχι στη μείωση των δημοσίων δαπανών, δεν οδηγεί σε διατηρήσιμα αποτελέσματα, επιβαρύνοντας ταυτόχρονα, υπέρμετρα την πραγματική οικονομία.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, ακολουθείται αυτή η οικονομικά αναποτελεσματική πολιτική, με την υπερ-φορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Με αποτέλεσμα να διογκώνεται το ιδιωτικό χρέος και να μην επιτυγχάνονται οι αναπτυξιακοί στόχοι. Ιδιωτικό χρέος σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία που ξεπερνά τα 130 δισ. ευρώ, έχοντας διογκωθεί περίπου κατά 50% από το τέλος του 2014. Ενώ παράλληλα η χώρα παρουσιάζει σημαντική αναπτυξιακή υστέρηση, αποκλίνοντας από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Συνεπώς, η αναμόρφωση της φορολογικής πολιτικής προκειμένου να μετριαστεί η αρνητική επίδρασή της στην οικονομική μεγέθυνση, χωρίς όμως να τίθεται σε κίνδυνο η δημοσιονομική πειθαρχία, αποτελεί ζητούμενο και αναγκαιότητα. Αναγκαιότητα για τη διαμόρφωση ενός φορολογικού συστήματος που θα διέπεται από τις αρχές της διαφάνειας, της ουδετερότητας, της απλότητας, της σταθερότητας, της λειτουργικότητας, της ισορροπίας και της ισότητας.

Αρχές που δυστυχώς δεν διέπουν το φορολογικό σύστημα της χώρας μας σήμερα. Με μια σειρά από εμπόδια συνεχώς να εμφανίζονται ή να δημιουργούνται.

Εμπόδια όπως είναι:

1^ο. Η πολυπλοκότητα του φορολογικού συστήματος. Διαχρονικά, αλλά ιδίως τα τελευταία χρόνια, όπως καταγράφει και η πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ, ψηφίζονται πολλές φορολογικές διατάξεις, υφίστανται συνεχείς αναθεωρήσεις και τροποποιήσεις εδαφίων και εκδίδεται πληθώρα εγκυκλίων και υπουργικών αποφάσεων.

2^ο. Η συνεχής αύξηση της φορολογίας νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Αυτή, πέρα από την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, δημιουργεί ισχυρό κίνητρο για φοροδιαφυγή και υπονομεύει άμεσα την πορεία των φορολογικών εσόδων.

3^ο. Η απουσία πολιτικής βούλησης. Για παράδειγμα, η σημερινή Κυβέρνηση εμφανίζει εξαιρετικά φτωχές επιδόσεις στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Έχει εισπράξει περίπου 100 εκατ. ευρώ μέσα σε 36 μήνες από τις διάφορες «λίστες» και το λαθρεμπόριο καυσίμων και καπνικών προϊόντων, όταν ο στόχος της ήταν για 3 δισ. ευρώ μέσα σε 6 μήνες.

4^ο. Η έλλειψη τεχνολογικής υποδομής της φορολογικής διοίκησης και οι αδυναμίες του φοροεισπρακτικού μηχανισμού.

5^ο. Η ίδια η διάρθρωση της οικονομίας. Διάρθρωση που βασίζεται, κυρίως, στην αυτοαπασχόληση και στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, κάτι που δυσχεραίνει τη δυνατότητα φορολογικού ελέγχου και ευνοεί την απόκρυψη εισοδημάτων.

6^ο. Η έλλειψη φορολογικής κουλτούρας στους πολίτες. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του ΙΟΒΕ, το 20% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι για το φαινόμενο της φοροδιαφυγής ευθύνεται η κουλτούρα μας. Αυτή αφορά στην γενικότερη πεποίθηση των πολιτών ως προς το Κράτος και την ανταποδοτικότητά του, αλλά και ως προς τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τους απέναντι σε αυτό.

Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι να διογκώνονται τα φαινόμενα φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής, της παραοικονομίας. Ενδεικτικά, το «κενό ΦΠΑ» [“VAT Gap”], δηλαδή η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ», αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια, με το χαμηλότερο ύψος του να διαμορφώνεται το 2014, όταν μειώθηκαν συγκεκριμένοι φορολογικοί συντελεστές και η οικονομία «γύρισε» σε θετικό πρόσημο.

Το ερώτημα συνεπώς που τίθεται είναι σε ποιους άξονες πρέπει να εδράζεται η αναμόρφωση της φορολογικής πολιτικής; Και αυτοί, κωδικοποιημένα, πρέπει να είναι:

1^η. Η σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών και των ασφαλιστικών εισφορών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

2^η. Η δημιουργία ενός απλοποιημένου και σταθερού φορολογικού συστήματος, τουλάχιστον για μία πενταετία.

3^η. Η καθολική χρήση ηλεκτρονικών συναλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η φορολογική συμμόρφωση και να μειωθούν οι απευθείας συναλλαγές φορολογικών υπηρεσιών και φορολογουμένων. Η σχετική Κυβερνητική πρωτοβουλία θα έπρεπε να είναι πιο τολμηρή, στη βάση των προτάσεων που κατέθεσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση με μια σειρά διοικητικών μέτρων και οικονομικών κινήτρων.

4^ον. Η εντατικοποίηση των φορολογικών ελέγχων και η εκπαίδευση των ελεγκτών με πραγματικά δεδομένα και σε πραγματικό χρόνο.

5^ον. Η δημιουργία ισχυρής φορολογικής συνείδησης, με πολιτικές, όπως είναι:

Η καθιέρωση πολιτικής δημοσιοποίησης των εισπραττόμενων φόρων και της αξιοποίησης αυτών για τη δημιουργία παροχών προς τους φορολογουμένους.
Η επιβράβευση των συνεπών φορολογουμένων και η θέσπιση αυστηρού πλαισίου κυρώσεων για όσους επιδεικνύουν παραβατική συμπεριφορά.

6^ον. Η ενεργός συμμετοχή στις συζητήσεις που διεξάγονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη φορολογική πολιτική. Ειδικά όταν οι νέες τεχνολογίες και η αλματώδης αύξηση των συναλλαγών μέσω ψηφιακών πλατφορμών, συμπεριλαμβανόμενης της οικονομίας του διαμοιρασμού, αυξάνουν τις προκλήσεις για τη φορολογική διοίκηση.

Για την αντιμετώπιση αυτών απαιτείται η εφαρμογή ενός συνεκτικού πλέγματος πολιτικών, όπως είναι:

Η ενίσχυση της συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών και η εναρμόνιση των πλαισίων φορολογίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ώστε να εξασφαλισθεί – περιφερειακά – ισόρροπη ανάπτυξη και ευημερία.
Η δημιουργία ενός πιο αυστηρού και αποτελεσματικού πλαισίου αντιμετώπισης καταχρηστικών φορολογικών πρακτικών, μέσω των «φορολογικών παραδείσων».
Η εναρμόνιση των κανόνων, σε παγκόσμιο επίπεδο, για την ψηφιακή οικονομία, ώστε το κέρδος να φορολογείται στον τόπο στον οποίο παράγεται.

2018.5.8 ΔΤ-Τοποθέτηση στην Ημερίδα για Φορολογική Πολιτική

20Απρ

Ο Βασίλης Κικίλιας στη Λαμία καλεσμένος της ΔΗΜΤΟ Λαμίας (video) | 20.4.2018

Την Παρασκευή 20 Απριλίου 2018, ο βουλευτής Α’ Αθηνών και Τομεάρχης Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας κ. Βασίλης Κικίλιας, επισκέφθηκε την πόλη μας, καλεσμένος της ΔΗΜ.Τ.Ο. Λαμίας Ν.Δ., παρουσία του Βουλευτή Φθιώτιδας Τομεάρχη Οικονομικών της ΝΔ, Χρήστου Σταϊκούρα.

Ο κ. Κικίλιας έδωσε Συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της ΝΟ.Δ.Ε. Φθιώτιδας Ν.Δ., όπου και σχολίασε όλα τα θέματα της επικαιρότητας.

Αναφέρθηκε και σε τοπικά θέματα όπως το Πανεπιστήμιο και οι θέσεις εργασίας στην Περιφέρεια.

Δείτε την Τοποθέτηση του Χρήστου Σταϊκούρα:

30Μαρ

Χρ. Σταϊκούρας – Φ. Αραπατζή στη Λαμία | 30.3.2018

Στη Λαμία βρέθηκαν σήμερα ο Τομεάρχης Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας και η Τομεάρχης Αγροτικής Ανάπτυξης Φωτεινή Αραπατζή.

Πρώτος σταθμός ήταν τα γραφεία της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Λαμίας (Λεωνίδου 7), ενώ στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της ΝΟ.Δ.Ε. Φθιώτιδας.

Δείτε φωτογραφίες και Video :

20Μαρ

Αποσπάσματα τοποθέτησης στην εκδήλωση του ΚΕΑΣΜ – «Το τέλος του 3ου Μνημονίου: Μία από τα ίδια ή ποτέ πια τα ίδια;»

Αποσπάσματα τοποθέτησης στην εκδήλωση του Κέντρου Αστικής Μεταρρύθμισης

με θέμα «Το τέλος του 3^ου Μνημονίου: Μία από τα ίδια ή ποτέ πια τα ίδια;»

«Η χώρα, σήμερα, είναι «βουτηγμένη» στο οικονομικό τέλμα, την κοινωνική μιζέρια και την εθνική παρακμή.

Αδυνατεί να επιτύχει τους αναπτυξιακούς στόχους που η ίδια θέτει.
Το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώνεται.
Το ιδιωτικό χρέος διαρκώς διογκώνεται.
Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας υποχωρεί.
Η ποιότητα των θεσμών διακυβέρνησης υποβαθμίζεται.

Ενώ η κανονικότητα στη χώρα, κανονικότητα που είχε αρχίσει να αποκαθίσταται το 2014, δεν έχει ακόμη επανέλθει.

Κεφαλαιακοί περιορισμοί εξακολουθούν να υφίστανται.
Νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις συνεχίζουν να επιβάλλονται.
Οι ευέλικτες μορφές εργασίας διευρύνονται.
Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου παραμένουν στάσιμα υψηλές.
Καταθέσεις δεν επιστρέφουν – με ουσιαστικό τρόπο – στο τραπεζικό σύστημα.
Η εξάρτηση των τραπεζών από τον έκτακτο μηχανισμό ενίσχυσης της ρευστότητας (ELA) εξακολουθεί να υφίσταται.
Και η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Αυτό είναι το οδυνηρό αποτύπωμα της σημερινής διακυβέρνησης.

Το Κυβερνητικό αποτύπωμα της συνειδητής επιλογής της να υπερφορολογήσει τους πολίτες, της αδυναμίας της να υλοποιήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και της τακτικής της να συρρικνώσει τη ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.

Και σαν να μην έφτανε η σημερινή κατάσταση «παραλυτικής στασιμότητας» της οικονομίας, η Κυβέρνηση, όπως ήδη γνωρίζετε:

έχει ψηφίσει νέα μέτρα λιτότητας για μετά τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος,
έχει δεσμευτεί σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για πολλά χρόνια μετά το 2018,
ενώ η υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων για τη ρύθμιση του χρέους όχι μόνο έχει μετατεθεί για μετά το καλοκαίρι, αλλά θα γίνει στο βαθμό που αυτό κριθεί τότε αναγκαίο από τους Θεσμούς και θα συνοδευτεί από κάποιον αυστηρό μηχανισμό επιτήρησης και εποπτείας.

Αντιλαμβάνεται συνεπώς κανείς ότι το αφήγημα περί «καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια» δεν είναι παρά ακόμη μία Κυβερνητική αυταπάτη.

Σε κάθε περίπτωση όμως, η χώρα θα πρέπει να διαθέτει χρηματοδοτική επάρκεια και ασφάλεια, με χαμηλό κόστος δανεισμού από τις διεθνείς αγορές και με «δίχτυ προστασίας», χωρίς να επιβαρύνεται η πραγματική οικονομία.

Εάν υπήρχε αξιοπιστία, σοβαρότητα και υπευθυνότητα, εάν είχε υλοποιηθεί ένα συνεκτικό πλαίσιο μεταρρυθμίσεων, εάν είχαν ήδη αναληφθεί πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους και εάν η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, τότε τα επιτόκια δανεισμού, με δεδομένο το ευνοϊκότερο ευρωπαϊκό περιβάλλον και την υψηλή διαθέσιμη ρευστότητα, θα ήταν χαμηλότερα και λογικά.

Δυστυχώς όμως σήμερα:

1^ον. Η Κυβέρνηση προσπαθεί να φτιάξει ταμειακό απόθεμα, «στύβοντας» την πραγματική οικονομία:

Χρησιμοποιεί εις βάρος της ρευστότητας τις «κουτσουρεμένες δόσεις» του δανείου.
Επιβάλλει εσωτερική στάση πληρωμών.
«Σκουπίζει» τα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων του Δημοσίου.
Υπερφορολογεί νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Προχωρά σε σχετικά ακριβές εκδόσεις χρέους, όταν οι διαθέσιμοι από το πρόγραμμα πόροι, οι οποίοι – με ευθύνη της – δεν αντλούνται, προσφέρονται με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο.

2^ον. Τα επιτόκια αγορών και τα spreads όχι μόνο εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλότερα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά είναι και πιο ευμετάβλητα.

Απόδειξη; Το πώς κινήθηκαν οι αποδόσεις τις τελευταίες εβδομάδες, για μια σειρά από ενδογενείς και εξωγενείς λόγους (έλλειψη εμπιστοσύνης, εσωτερική και εξωτερική πολιτική αβεβαιότητα, μεγάλες διεθνείς εκδόσεις χρέους, κατεύθυνση νομισματικής πολιτικής κ.α.).

Κοντά σε αυτά τα δεδομένα, η Κυβέρνηση οφείλει να συνεκτιμήσει το γεγονός ότι η διευκολυντική νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, τόσο με συμβατικά όσο και μη συμβατικά μέτρα, που βελτίωσαν τις συνθήκες χρηματοδότησης της ευρωπαϊκής οικονομίας, δεν θα συνεχιστούν επί μακρόν.

Ενώ και η χρηματοδότηση των τραπεζών θα πρέπει να είναι διασφαλισμένη, δεδομένου ότι η Ελλάδα απέχει ακόμη αρκετά από το να έχει αποκτήσει επενδυτική πιστοληπτική διαβάθμιση.

Συνεπώς, λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τις προκλήσεις και τις δεσμεύσεις της χώρας, το ζητούμενο είναι, λίγους μήνες πριν το τέλος του 3^ου Μνημονίου, να σχεδιάσουμε, με σύνεση και αυτοπεποίθηση, την επόμενη ημέρα της ελληνικής οικονομίας.

Επόμενη ημέρα που δεν πρέπει να είναι ίδια με τη σημερινή.

Και δεν θα πρέπει να συνιστά επιστροφή στα διαχρονικά λάθη του παρελθόντος.

Επόμενη ημέρα που θα χαρακτηρίζεται από κοινωνική δικαιοσύνη, αποτελεσματικότητα, συνοχή, αξιοπρέπεια και δυναμισμό.

Επόμενη ημέρα που θα έχει ως στόχο την επίτευξη υψηλής και διατηρήσιμης ανάπτυξης, τη δημιουργία νέων ποιοτικών θέσεων απασχόλησης και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής.

Για το σκοπό αυτό απαιτείται η διαμόρφωση ενός ρεαλιστικού και ολοκληρωμένου σχεδίου, με βασικούς άξονες:

1^ος Άξονας: Η αλλαγή του μίγματος δημοσιονομικής πολιτικής.

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο και ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι το μέγεθος της προσαρμογής και το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για τη βιωσιμότητά της.

Ενώ η δημοσιονομική προσαρμογή που στηρίζεται, κυρίως, στην αύξηση της φορολογίας των πολιτών, δεν οδηγεί σε διατηρήσιμα αποτελέσματα, επιβαρύνοντας υπέρμετρα την πραγματική οικονομία.

Επιβάλλεται συνεπώς η απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, καθώς και η σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

2^ος Άξονας: Η υλοποίηση ενός συνεκτικού σχεδίου μεταρρυθμίσεων.

Σχέδιο που θα βελτιώνει την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, διευρύνοντας την παραγωγή διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών και βελτιώνοντας την παραγωγικότητα παραδοσιακών και νέων συντελεστών παραγωγής.

Με την απλοποίηση του αδειοδοτικού και γραφειοκρατικού περιβάλλοντος, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό της νομοθεσίας για τις βιομηχανικές περιοχές, με την ενδυνάμωση του υγιούς ανταγωνισμού στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, με την υλοποίηση αποκρατικοποιήσεων και την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, με τη βελτίωση της ποιότητας και τη διασφάλιση της ορθής και ανεξάρτητης λειτουργίας των θεσμών και με την αναμόρφωση του ρόλου και τη βελτίωση της λειτουργίας του Κράτους.

3^ος Άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την εκτέλεση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων που διαμορφώθηκε στο χαμηλότερο ύψος της τελευταίας 10ετίας, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

4^ος Άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Με τη μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, στις εξαγωγές και στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου.

Καθώς και με την ανάδειξη της παιδείας σε βασικό μοχλό της αναπτυξιακής διαδικασίας».

04Μαρ

Ομιλία στο Delphi Economic Forum 2018 – “Towards a sustainable debt strategy” | 4.3.2018

Θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές του Συνεδρίου, Θεσμού πλέον στη χώρα μας, για την πρόσκληση να συμμετάσχω σε αυτό και να καταθέσω σκέψεις και θέσεις για το ζήτημα του δημοσίου χρέους.

Κυρίες και Κύριοι,

Το πρόβλημα της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους παραμένει κρίσιμης σημασίας για την πορεία της χώρας, παρά την διπλή αναδιάρθρωση και τη βελτίωση του «προφίλ» του από το 2012, την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων από το 2013 και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσής του από το 2017.

Σχετικές ανησυχίες καταγράφονται στις τελευταίες εκθέσεις τόσο του ΔΝΤ, όσο και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παρά τις ευνοϊκότερες παραδοχές της τελευταίας.

Αποδεικνύεται έτσι ότι η δημοσιονομική ισορροπία και οι παρεμβάσεις ελάφρυνσης του χρέους συνιστούν αναγκαίες συνθήκες για την ενίσχυση της βιωσιμότητάς του, δεν αποτελούν όμως, από μόνες τους, και ικανές συνθήκες.

Και αυτό γιατί απαιτείται, συγχρόνως, η επίτευξη και διατήρηση υψηλών ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης.

Τι συνέβη όμως τα τελευταία 3 χρόνια και επιβαρύνθηκε σημαντικά η βιωσιμότητα του χρέους, σε σχέση με τις εκτιμήσεις των εταίρων το 2014;

Ουσιαστικά, κυρίως λόγω αυταπάτης και δημιουργικής ασάφειας, «χάθηκε» η αναπτυξιακή δυναμική που τότε είχε διαμορφωθεί.

Και συσσωρεύτηκε ένα κόστος πολλών δεκάδων δισ. ευρώ, όπως οι εταίροι επανέλαβαν και κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου.

Είμαστε ως χώρα, σύμφωνα με τις διεθνείς Εκθέσεις, η μοναδική – παγκοσμίως – αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη.

Η οικονομία «κατρακύλησε» στην ύφεση το 2015-2016, και παρουσίασε ασθενική – πολύ χαμηλότερη από τις προβλέψεις – μεγέθυνση το 2017, διευρύνοντας το χάσμα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο εκτιμώμενος μακροπρόθεσμος ρυθμός μεγέθυνσης, σύμφωνα με συγκρίσιμες μελέτες βιωσιμότητας του ΔΝΤ, συρρικνώθηκε σημαντικά, από το 1,9% στο 1%.

Συνεπώς, Κυρίες και Κύριοι, το ζητούμενο σήμερα είναι η επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης, ώστε να βελτιωθεί η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, να δημιουργηθεί πολύτιμος δημοσιονομικός χώρος και να επιτυγχάνονται – χωρίς πρόσθετα μέτρα λιτότητας – πιο ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου απαιτούνται:

1^ον. Η αλλαγή του μίγματος δημοσιονομικής πολιτικής.

Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο και ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι το μέγεθος της προσαρμογής και το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για τη βιωσιμότητά της.

Και αυτό γιατί συγκριτικά στοιχεία μεταξύ χωρών δείχνουν ότι πολύ υψηλά πλεονάσματα είναι ανέφικτα για μακρές χρονικές περιόδους, ειδικά σε χώρες που βίωσαν βαθιά και παρατεταμένη ύφεση και παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό μακροχρόνιας ανεργίας.

Η Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την διαχρονική απώλεια εσόδων από την είσπραξη του ΦΠΑ, δηλαδή το κενό ΦΠΑ, το επιβεβαιώνει.

Επιβάλλεται συνεπώς η απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας, καθώς και η σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

2^ον. Η υλοποίηση ενός συνεκτικού σχεδίου μεταρρυθμίσεων, που θα εκτείνεται μετά το 2018.

Η υλοποίηση αυτού του σχεδίου θα οδηγήσει στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών μεγέθυνσης από τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών.

Η οποία, με τη σειρά της, θα βελτιώσει τη βιωσιμότητα του χρέους, δίνοντας τη δυνατότητα για σταδιακή μείωση των δημοσιονομικών στόχων, αφού σύμφωνα με τις διεθνείς μελέτες, η αναλογία επίδρασής τους στο χρέος είναι 1,8:1.

Οι πιο ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι θα επιτυγχάνονται πλέον μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα, ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φόρων και ασφαλιστικών εισφορών.

Προσέξτε, μιλάμε για μία «ρήτρα μεταρρυθμίσεων» διαφορετική από τη «ρήτρα ανάπτυξης» στην οποία έχει συμφωνήσει η Ελληνική Κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία, όσο περισσότερο αυξάνει το εθνικό εισόδημα, τόσο μικρότερη ελάφρυνση χρέους θα απαιτείται από τους εταίρους.

3^ον. Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την εκτέλεση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων και ανοιγμάτων.

4^ον. Η υλοποίηση, το συντομότερο δυνατόν, ουσιαστικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση της βιωσιμότητας του χρέους.

Όπως έχει συμφωνηθεί από το Νοέμβριο του 2012 αλλά μέχρι σήμερα, με ευθύνη και των δανειστών, δεν έχει υλοποιηθεί.

Δυστυχώς βέβαια, με βάση τις αποφάσεις του Eurogroup, οι αναγκαίες αυτές παρεμβάσεις θα υλοποιηθούν μετά τη λήξη του προγράμματος και στο βαθμό που αυτές κριθούν τότε αναγκαίες από τους θεσμούς, εκτιμάται δε ότι θα συνοδευτούν από κάποιον αυστηρό μηχανισμό επιτήρησης και εποπτείας.

Καθιστώντας, μαζί με τα πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για μετά το 2018, το αφήγημα της Κυβέρνησης περί «καθαρής εξόδου από τα Μνημόνια», άλλη μία αυταπάτη.

Βέβαια, η Κυβέρνηση προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να φτιάξει ταμειακό απόθεμα, «στύβοντας» την πραγματική οικονομία.

Χρησιμοποιεί εις βάρος της ρευστότητας τις «κουτσουρεμένες δόσεις» του δανείου, επιβάλλει εσωτερική στάση πληρωμών, υπερφορολογεί νοικοκυριά και επιχειρήσεις, προχωρά σε σχετικά ακριβές εκδόσεις χρέους όταν οι διαθέσιμοι από το πρόγραμμα πόροι, οι οποίοι δεν αντλούνται, προσφέρονται με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο.

Επιτόκιο των αγορών και spreads τα οποία όχι μόνο εξακολουθούν να είναι πολύ υψηλότερα των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά είναι και πιο ευμετάβλητα.

Αν υπήρχε αξιοπιστία, σοβαρότητα και υπευθυνότητα, εάν είχε υλοποιηθεί ένα συνεκτικό πλαίσιο μεταρρυθμίσεων, εάν είχαν αναληφθεί ήδη πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους και εάν η χώρα είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, τότε τα επιτόκια δανεισμού, με δεδομένο το ευνοϊκότερο ευρωπαϊκό περιβάλλον και την υψηλή διαθέσιμη ρευστότητα, θα ήταν χαμηλότερα και λογικά.

Όλα αυτά όμως απαιτούν μια άλλη μεταρρυθμιστική, σοβαρή, συνεκτική και αξιόπιστη Κυβέρνηση.

21Φεβ

Ομιλία Χρ. Σταϊκούρα στις Βρυξέλλες (video) | 20.2.2018

Ο Τομεάρχης Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, Βουλευτής Φθιώτιδας κ. Χρήστος Σταϊκούρας, συμμετέχει στις εργασίες της Ευρωπαϊκής Κοινοβουλευτικής Εβδομάδας 2018, από 19 έως 21 Φεβρουαρίου, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες.

Κατά τη διάρκεια της 2^ης ημέρας των εργασιών ο κ. Σταϊκούρας συμμετείχε στις συνεδρίες της Ολομέλειας σχετικά με την ενίσχυση και τη σταθερότητα της Οικονομικής και της Νομισματικής Ένωσης καθώς και με το επόμενο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έκανε τις ακόλουθες επισημάνσεις:

1. Strengthening resilience and stabilization in the EMU

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μεγάλες προκλήσεις, όπως είναι η συμπλήρωση της αρχιτεκτονικής της, η υψηλή ανεργία, το μεγάλο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, το δημογραφικό πρόβλημα, η προσφυγική κρίση, η εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια, η διαχείριση του Brexit, οι διεθνείς οικονομικές σχέσεις, η ψηφιακή επανάσταση, η χρηματοπιστωτική ευστάθεια και η κατεύθυνση της νομισματικής πολιτικής.

Η συλλογική απάντηση πρέπει να είναι μια πιο ανθεκτική, ανταγωνιστική, αποτελεσματική και ποιοτική Ευρώπη, με ενισχυμένη τη δημιουργική αλληλεγγύη.

Με εμβάθυνση και ενδυνάμωση της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, με καλύτερο συντονισμό, με επαρκή εργαλεία και πόρους για την αντιμετώπιση ανισορροπιών, με κανόνες μακροπρόθεσμης οικονομικής διακυβέρνησης.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούν να συμβάλλουν:

Η υλοποίηση υπεύθυνων δημοσιονομικών πολιτικών, λαμβάνοντας υπόψη τον κύκλο της οικονομίας.
Η υιοθέτηση ρεαλιστικών δημοσιονομικών στόχων και η βελτίωση της σύνθεσης των δημοσίων οικονομικών, με τη μείωση της φορολογίας και τον καλύτερο έλεγχο των δαπανών.
Η υλοποίηση «έξυπνων» διαρθρωτικών αλλαγών που θα βελτιώνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Η μείωση των οικονομικών αποκλίσεων, με την υλοποίηση πολιτικών που θα εδράζονται στις αρχές της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς.
Η ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης και η προώθηση της ένωσης των κεφαλαιαγορών, με στόχο την ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.
Η ενίσχυση της θεσμικής εδραίωσης του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, μετατρέποντάς τον σε Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο, ως έναν μηχανισμό δημοσιονομικής σταθεροποίησης, με επαρκείς ικανότητες δανειοδοσίας και δανειοληψίας και με τη δυνατότητα ανάπτυξης νέων χρηματοδοτικών μέσων».

2. The next Multiannual Financial Framework (MFF)

«Καθώς ξεκινάει ο σχεδιασμός για την προγραμματική περίοδο μετά το 2020, απαιτείται η συλλογική αντιμετώπιση μιας σειράς νέων προκλήσεων που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Προκλήσεις που απαιτούν ένα νέο, διαφανή, απλό, ενισχυμένο και σύγχρονο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, έγκαιρα συμφωνημένο.

Ένα πλαίσιο πιο αποδοτικό, αποτελεσματικό και προσαρμοστικό.

Πλαίσιο αυξημένης λογοδοσίας, ευέλικτης διάρθρωσης, στοχευμένο σε τομείς αυξημένης προστιθέμενης αξίας και σημαντικής μόχλευσης.

Με επιτέλεση των βασικών λειτουργιών, όπως είναι οι επενδύσεις σε δημόσια αγαθά, η αναδιανομή και η μακροοικονομική σταθεροποίηση.
Με κίνητρα στα κράτη-μέλη για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων.
Με ενίσχυση της «αιρεσιμότητας» μεταξύ χρηματοδότησης και σεβασμού θεμελιωδών αξιών, όπως είναι το κράτους δικαίου.
Με ενίσχυση των πόρων για τη μετανάστευση και το άσυλο, ειδικά σε μια περίοδο άνισα κατανεμημένων μεταναστευτικών ροών.
Με σταθεροποίηση των πόρων για την Κοινή Αγροτική Πολιτική και την Πολιτική για την Αγροτική Ανάπτυξη.
Με επαρκείς πιστώσεις σε προγράμματα έρευνας και καινοτομίας, σε δράσεις ανταγωνιστικότητας και επιχειρηματικότητας, σε τομείς όπως η προστασία των εξωτερικών συνόρων, η ενίσχυση της νησιωτικότητας, η στήριξη της κινητικότητας των νέων, η προώθηση του ψηφιακού μετασχηματισμού.
Με την αξιολόγηση του υφιστάμενου τρόπου χρηματοδότησης του πλαισίου και με την προσθήκη νέων πόρων που θα δώσουν βιώσιμη λύση στο ζήτημα των εσόδων».

2018.2.21 ΔΤ – Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα 2018 – Βρυξέλλες

2018.2.20 ΔΤ – Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Εβδομάδα 2018 – Βρυξέλλες

13Ιαν

Τοποθέτηση στην παρουσίαση του βιβλίου του Σωτήρη Χατζηγάκη | 13.1.2018

Κυρίες και Κύριοι,

Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Χατζηγάκη και το Βιβλιοπωλείον της ΕΣΤΙΑΣ για την πρόσκληση που μου απηύθυναν να συμμετάσχω στη σημερινή συζήτηση.

Για εμένα, η αποδοχή της πρόσκλησης ήταν πρόκληση και ευκαιρία.

Πρόκληση να ιχνηλατήσω τους προβληματισμούς και τις θέσεις του συγγραφέα, για ιδεολογικά, πολιτικά, ιστορικά, κοινωνικά, αξιακά ζητήματα.

Ευκαιρία να μελετήσω την «μαρτυρία» ενός πολιτικού, μέσα από εμπειρίες και γεγονότα όπως τα έζησε κατά την ιστορική τους εξέλιξη.

Πολιτικό που είχα την τύχη να γνωρίσω στα κοινοβουλευτικά έδρανα στην αρχή της δικής μου πολιτικής σταδιοδρομίας.

Σήμερα αισθάνομαι δικαιωμένος γι’ αυτή την επιλογή μου.

Η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και χρήσιμη.

Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και μεθοδικής εργασίας, εκτεταμένης έρευνας και τεκμηριωμένης ανάλυσης, συμπυκνωμένης γνώσης και εμπειρίας.

Για τους λόγους αυτούς, το βιβλίο πρέπει να αποτελέσει εφαλτήριο για γόνιμη σκέψη και ουσιαστική συζήτηση.

Κυρίες και Κύριοι,

Θα μου επιτρέψετε να σταθώ σε ορισμένες σκέψεις και θέσεις του συγγραφέα που ξετυλίγονται και διατρέχουν τις σελίδες του βιβλίου.

1^η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας ορθώς αναφέρεται εκτεταμένα στα δομικά προβλήματα της Ευρώπης.

Ευρώπη η οποία, τα τελευταία χρόνια, έχει βρεθεί αντιμέτωπη με τρεις μεγάλες κρίσεις:

Τη θεσμική, με την αποτυχία του σχεδίου για «Σύνταγμα της Ευρώπης».
Την οικονομική, με την κρίση του κοινού νομίσματος.
Την πολιτική και κοινωνική, με την έκρηξη του προσφυγικού/μεταναστευτικού προβλήματος.

Σ’ αυτές προστέθηκε η έκρηξη της τρομοκρατίας, με τις επιθέσεις μίσους σε Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η διαχείριση αυτών έκανε την Ευρωπαϊκή Ένωση να δείχνει στα μάτια πολλών αναποτελεσματική.

Ένας γραφειοκρατικός οργανισμός, αδύναμος να δώσει λύσεις στην ανεργία, στην ανέχεια, στην ανασφάλεια.

Με το εγχείρημα της οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης, δομικά και θεσμικά, ημιτελές.

Με ένα «χάσμα» ανταγωνιστικότητας, το οποίο αποτυπώνεται σε έναν πλεονασματικό Βορρά και σε έναν ελλειμματικό Νότο.

Με τις ηγεσίες της αδυνατούσες να διαχειριστούν τις συνέπειες της κρίσης, με δογματικές προσεγγίσεις, πρακτικές επιβολής, γεωγραφικούς διαχωρισμούς.

Και με τον φόβο μπροστά στις προκλήσεις, να έχει δημιουργήσει ένα «πολιτικό και κοινωνικό θερμοκήπιο», όπου φύονται λαϊκισμός, μισαλλοδοξία και εθνικισμός.

Για το λόγο αυτό, η συμπλήρωση πρόσφατα 60 ετών από τότε που ξεκίνησε στη Ρώμη η πορεία της ενωμένης Ευρώπης, προσφέρεται για μία αξιολόγηση των μέχρι σήμερα πεπραγμένων, ανάδειξη των σφαλμάτων και των προβλημάτων και αναζήτηση λύσεων.

Η ευρωπαϊκή πορεία είναι μια ιστορία ειρήνης, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και ελευθερίας, αλλά και ευημερίας, ισότητας, ευζωίας και βιωσιμότητας.

Η απάντηση συνεπώς πρέπει να είναι η εμβάθυνση και ενδυνάμωση της Ευρώπης.

Για μια Ευρώπη των πολιτών όπως εύστοχα επισημαίνει και ο συγγραφέας, με ενισχυμένη τη δημιουργική αλληλεγγύη.

Η Ελλάδα έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη την Ευρώπη.

Ασφάλεια, ευημερία και Δημοκρατία μπορούν να υπηρετηθούν μόνο εντός της Ευρώπης.

Για τους λόγους αυτούς πρέπει να είμαστε παρόντες και ενεργοί στη συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης.

2^η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας αισθάνεται θλίψη όταν επιχειρείται, αβασάνιστα και αποστροφικά, να μεταφερθούν όλα τα δεινά της σημερινής κατάστασης της χώρας στην περίοδο της μεταπολίτευσης.

Είναι γεγονός ότι η σημερινή Κυβερνητική ηγεσία, αφού πέρασε από διάφορα αφηγήματα τα οποία διαδοχικά κατέρρευσαν, προσπαθεί να γαντζωθεί από το τελευταίας κοπής, ότι «επί 40 χρόνια καταστρέψατε την Ελλάδα και τώρα εμείς την βγάζουμε από τα μνημόνια».

Όμως και αυτό το αφήγημα είναι έωλο, και ως προς τα δύο σκέλη του, αφού είναι ανιστόρητο και βρίσκεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα, μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, έκανε σημαντικά βήματα προόδου, με τις προσπάθειες πολιτών και πολιτικών.

Μετά δε την μεταπολίτευση διένυσε την καλύτερη περίοδο της ιστορίας της, στο οικονομικό, το κοινωνικό και το πολιτικό πεδίο.

Αύξησε σημαντικά τον εθνικό πλούτο της και βελτίωσε την ευημερία των πολιτών.

Βεβαίως αυτές τις δεκαετίες, υπήρξαν και παραλείψεις, έγιναν και λάθη.

Από άλλες πλευρές λιγότερα, και από άλλες περισσότερα και βαρύτερα.

Όμως κανένας, και οπωσδήποτε η Αριστερά του κ. Τσίπρα, δεν δικαιούται να μηδενίζει τους αγώνες γενεών Ελλήνων πολιτών και πολιτικών και να παριστάνει μόνο τον κριτή.

Όταν το πράττει αφοριστικά, στρεβλώνοντας τις ιστορικές εξελίξεις, τους αδικεί.

3^η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας αναφέρεται στα χαρακτηριστικά της παγκόσμιας κρίσης η οποία θα έπληττε τη χώρα, ανεξάρτητα από τις ενδογενείς αδυναμίες μας.

Γιατί όπως εύστοχα παρατηρεί, όταν επέρχεται μια τόσο βαθιά κρίση, τα αίτια που την έχουν προκαλέσει δεν είναι «στιγμιαία».

Έχουν εκκολαφθεί και αναπαραχθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στο παρελθόν.

Είναι αλήθεια ότι η κρίση ήταν συστημική και μεταδοτική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική.

Βρήκε το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα «ανοχύρωτο», χωρίς μηχανισμούς αντίδρασης και αντιμετώπισής της.

Και την Ελλάδα με ένα αναπτυξιακό υπόδειγμα που χαρακτηρίζονταν από εμφανείς, αλλά και υποβόσκουσες, μακροχρόνιες παθογένειες στο αξιακό, στο θεσμικό, στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Η μεταγενέστερη εξέλιξη των γεγονότων είναι, σε όλους, γνωστή.

Η κρίση δανεισμού την άνοιξη του 2010.

Η προσφυγή στο Μηχανισμό Στήριξης, ως αποτέλεσμα και μιας σειράς λανθασμένων πολιτικών επιλογών και χειρισμών της διακυβέρνησης Παπανδρέου.

Και η εφαρμογή ασφυκτικών προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής μέχρι και σήμερα.

4^η Παρατήρηση:

Εύστοχα υποστηρίζει ο συγγραφέας ότι η λύση του αδιεξόδου είναι η ταχεία και διατηρήσιμη οικονομική ανάπτυξη.

Και αυτή μπορεί να επιτευχθεί στηριζόμενη η χώρα στις αρχές και τις αξίες του κοινωνικού φιλελευθερισμού, της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, που εξασφαλίζουν τόσο τη μέγιστη οικονομική αποτελεσματικότητα όσο και την κοινωνικά δικαιότερη κατανομή των εισοδημάτων και του παραγόμενου πλούτου.

Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει, διαχρονικά, ότι γνωρίζει και μπορεί τον εθνικό πλούτο να τον αυξάνει καλύτερα και να τον μοιράζει δικαιότερα.

Μεταπολιτευτικά, η μέση τιμή των ετήσιων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης κατά τις περιόδους που άσκησε τη διακυβέρνηση της χώρας ήταν σημαντικά υψηλότερη αυτών που πέτυχαν τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα.

Ενώ πρωταγωνίστησε και στη μείωση της άνισης διανομής του εισοδήματος.

Σήμερα, η επίτευξη ισχυρής και διατηρήσιμης ανάπτυξης πρέπει να στηρίζεται:

στην αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, μέσα από την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και τη σταδιακή μείωση φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων,
στην υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας,
στην ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, και
στην υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, προσανατολισμένη στις ιδιωτικές επενδύσεις και τις εξαγωγές.

Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

5^η Παρατήρηση:

Όπως επισημαίνει και ο συγγραφέας, ο ρόλος ενός σύγχρονου κράτους, οικονομικού, παραγωγικού και κοινωνικού δικαίου, που θα μπορεί να διαφυλάξει και να προαγάγει τις αξίες και την ταυτότητα ενός λαού, είναι κομβικός.

Είναι βέβαια αλήθεια πως το κράτος λειτουργεί συχνά με σοβαρές ατέλειες, μεγάλη ακαμψία, χαμηλή ποιότητα, αναποτελεσματικότητα, και κακή οργάνωση, ενώ διακρίνεται για φαινόμενα διαφθοράς, νεποτισμού και ευνοιοκρατίας.

Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάνει να το ακυρώσουμε.

Ούτε είναι υπεύθυνο «δια πάσα νόσο».

Αντίθετα, αποτελεί παράγοντα συμπληρωματικό της σωστής λειτουργίας του «ιδιωτικού».

Καθημερινά αποδεικνύεται πως οι αστοχίες της αγοράς μόνο με ρυθμιστικά αντίβαρα, που διαθέτουν κυρίως τα κράτη και οι κεντρικοί μηχανισμοί, μπορούν να αποφευχθούν ή να διορθωθούν.

Συνεπώς το ζητούμενο σήμερα είναι να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό, ευέλικτο, σύγχρονο και παραγωγικό κράτος.

Ένα κράτος, εγγυητής του κοινωνικού συμβολαίου, με την οικοδόμηση μιας ελεύθερης, ανοικτής και δημοκρατικής κοινωνίας.

Ένα κράτος που θα παρεμβαίνει και θα μεριμνά για τη βέλτιστη λειτουργία του μηχανισμού της αγοράς, την εξασφάλιση της μέγιστης οικονομικής αποτελεσματικότητας και την κοινωνικά δικαιότερη κατανομή του πλούτου.

Το μείγμα, βέβαια, αγοράς και κράτους μπορεί να ποικίλλει, ανάλογα με τις περιστάσεις, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις της κοινωνίας.

6^η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας πιστεύει στις πολιτικές συνεργασίες, συγκλίσεις και συναινέσεις.

Θεωρώ και εγώ ότι η πολιτική και κοινωνική συνεννόηση είναι αναγκαία συνθήκη για την ομαλή και ανοδική πορεία της χώρας.

Όμως πρέπει να χτίζεται διαχρονικά, με όρους ειλικρίνειας και εθνικής ευθύνης.

Δεν μπορεί να επιτευχθεί ευκαιριακά, με «λεόντιες» συμπεριφορές του τύπου «τα κέρδη δικά μου, τις ζημιές τις μοιράζουμε».

Δεν μπορεί να επιτευχθεί με «κουτοπόνηρες» προσπάθειες διάχυσης και μετακύλισης ευθυνών.

Δεν μπορεί να επιτευχθεί με καιροσκοπικές προσεγγίσεις, με επικίνδυνους ακροβατισμούς, με μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Η εθνική συνεννόηση απαιτεί, από όλους, αυτογνωσία, αυτοκριτική, ειλικρίνεια προθέσεων, σαφήνεια θέσεων.

Πάνω από όλα απαιτεί αξιοπιστία και εμπιστοσύνη.

Και η εμπιστοσύνη οικοδομείται. Δεν υποκλέπτεται, ούτε εκβιάζεται.

Η Νέα Δημοκρατία, στη μακρά της διαδρομή, έχει αποδείξει ότι τηρεί εθνικά υπεύθυνη στάση.

Δεν κερδοσκοπεί πολιτικά πάνω στα προβλήματα της χώρας και των πολιτών.

Να υπενθυμίσω ενδεικτικά ότι πολύ πρόσφατα, το 2015, όταν η χώρα «τρέκλισε» επικίνδυνα, διασώθηκε χάρη στο υψηλό αίσθημα ευθύνης που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία και άλλες μικρές πολιτικές δυνάμεις της σημερινής αντιπολίτευσης.

7^η Παρατήρηση:

Ο συγγραφέας ορθώς υποστηρίζει ότι η εποχή μας έχει ανάγκη από «ταγούς» με κατάρτιση, μόρφωση και ήθος.

Από μία «σπονδυλική στήλη» διανοούμενων.

Ποιους όμως διανοούμενους;

Αυτούς που είναι προσδεδεμένοι στο άρμα της αντικειμενικότητας, της εντιμότητας και της ανιδιοτέλειας.

Αυτούς που δεν διακατέχονται από τη λογική της καταγγελίας, της συκοφάντησης και της διαστρέβλωσης της σκέψης των αντιπάλων.

Αυτούς που προβάλλουν τον ορθό λόγο και καθοδηγούν, ορθολογικά, την κοινωνία.

Αυτούς που δεν έχουν κλίση προς έναν ψεύτικο «επαναστατισμό», «εκσυγχρονισμό» και «προοδευτισμό».

Αυτούς που δεν χρησιμοποιούν τη χώρα τους ως case study, όπως έγινε στην Ελλάδα το 2015, για την εμπειρική επαλήθευση επιστημονικών θεωριών.

8^η Παρατήρηση:

Τα 3 τελευταία χρόνια, η δημιουργική ασάφεια, οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι ιδεοληψίες, επέφεραν τεράστιο κόστος στη χώρα και στους πολίτες.

Αυτό καθιστά μεγαλύτερες τις απαιτήσεις των πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά.

Πάντα στα δύσκολα, η πολιτική λύση αναζητείται από τη Νέα Δημοκρατία.

Το Κόμμα που ανταποκρίθηκε με επιτυχία, ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά, στην ιστορική πρόσκληση και αποστολή.

Οικοδόμησε τη σύγχρονη δημοκρατία.

Σχεδίασε, υλοποίησε και εδραίωσε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας.

Αύξησε τον πλούτο της, βελτιώνοντας το βιοτικό επίπεδο και την ευημερία των πολιτών.

Είπε τα μεγάλα «ΝΑΙ» και τα μεγάλα «ΌΧΙ», αποδεικνύοντας ότι μπορεί να υπηρετεί με ευθύνη την πατρίδα και τους πολίτες της.

Γι’ αυτό, αν και διαχρονικά πολιτεύθηκε μακριά από ψεύδη και λαϊκισμούς, οι πολίτες με την εμπιστοσύνη τους, αθροιστικά, την έχουν αναδείξει ως την πρώτη, ως την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της χώρας.

Ως τον μεγάλο, μόνιμο και σταθερό πυλώνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Την αγωνιώδη δε προσπάθεια των πολιτικών αντιπάλων να διαβάλλουν τη Νέα Δημοκρατία, την αντιμετωπίζουμε με λίγες, καθαρές και σταθερές κουβέντες.

Η Νέα Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη, πατριωτική, φιλελεύθερη, κοινωνική και ριζοσπαστική πολιτική δύναμη της χώρας.

Με εκτεταμένες και βαθιές ρίζες στις λαϊκές δυνάμεις, τα μικρομεσαία στρώματα και τους νοικοκυραίους που αναφέρει ο κ. Υπουργός.

Η Νέα Δημοκρατία είναι βαθιά δημοκρατική, πολυσυλλεκτική, συνθετική, συνεκτική, ορθολογική, στιβαρή, προσαρμοστική, γνήσια προοδευτική και αντιλαϊκιστική.

Φίλες και Φίλοι,

Συμπερασματικά, η ξενάγηση στις σελίδες του βιβλίου είναι συναρπαστική και χρήσιμη, προσφέροντας μια υπεύθυνη, τεκμηριωμένη και εκτεταμένη ανάγνωση του μακρινού και πρόσφατου παρελθόντος.

Γι’ αυτό το λόγο εύχομαι ολόψυχα το ανά χείρας βιβλίο να βρει την ανταπόκριση που προσδοκά ο συγγραφέας, και να διαβαστεί, να μελετηθεί καλύτερα, από πολλούς, όσο γίνεται περισσότερους…

2018.1.13 ΔΤ-Τοποθέτηση στην παρουσίαση του βιβλίου Χατζηγάκη

17Δεκ

Ομιλία Χρ. Σταϊκούρα στο 11ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας (video) | 16.12.2017

Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ομιλία στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος στη θεματική ενότητα «Οικονομία: Από τη μιζέρια στις νέες δουλειές»

Κυρίες και Κύριοι Σύνεδροι, φίλες και φίλοι, ολοκληρώνουμε με επιτυχία τις δημοκρατικές διαδικασίες του 11ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Διαδικασίες πολιτικής ουσίας, που έλαβαν χώρα σε βεβαρημένο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον. Εσωτερικό, που χαρακτηρίζεται από το οικονομικό τέλμα, την κοινωνική μιζέρια και την εθνική παρακμή. Εξωτερικό, που χαρακτηρίζεται από γενικευμένη ρευστότητα και αβεβαιότητα, από ευρωπαϊκή αμηχανία απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις και από συνεχείς αλλαγές των παγκόσμιων γεωπολιτικών συσχετισμών. Αυτές οι προβληματικές και ταχύτατα μεταβαλλόμενες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, καθιστούν μεγαλύτερες τις απαιτήσεις των πολιτών από τη Νέα Δημοκρατία.

Άλλωστε, αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά. Πάντα στα δύσκολα, η πολιτική λύση αναζητείται από τη Νέα Δημοκρατία. Το Κόμμα που «γεννήθηκε» σε κρίσιμες συνθήκες από τον Εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή και τους άξιους συνεργάτες του. Και το οποίο, έκτοτε, ανταποκρίθηκε με επιτυχία, ουσιαστικά και πρωταγωνιστικά, στην ιστορική πρόσκληση και αποστολή. Οικοδόμησε τη σύγχρονη Δημοκρατία. Σχεδίασε, υλοποίησε και εδραίωσε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας. Αύξησε τον πλούτο της, βελτιώνοντας το βιοτικό επίπεδο και την ευημερία των πολιτών. Κατά τις τέσσερις και πλέον δεκαετίες απέδειξε, ως Κυβέρνηση υπό τις ηγεσίες των Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεωργίου Ράλλη, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά, και ως Αξιωματική Αντιπολίτευση υπό τις ηγεσίες των Ευάγγελου Αβέρωφ, Μιλτιάδη Έβερτ και Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ότι με τα μεγάλα «ΝΑΙ» και τα μεγάλα «ΌΧΙ», μπορεί να υπηρετεί με ευθύνη την πατρίδα και τους πολίτες της.

Η Νέα Δημοκρατία έχει καταγράψει τις περισσότερες και σημαντικότερες επιτυχίες, τα μικρότερα λάθη και τις λιγότερες παραλείψεις συγκριτικά με τους πολιτικούς αντιπάλους της. Γι’ αυτό, αν και διαχρονικά πολιτεύθηκε μακριά από ψεύδη και λαϊκισμούς, οι πολίτες με την εμπιστοσύνη τους, αθροιστικά, την έχουν αναδείξει ως την πρώτη, ως την πιο ισχυρή πολιτική δύναμη της χώρας. Ως τον μεγάλο, μόνιμο και σταθερό πυλώνα του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Φίλες και Φίλοι, τη διαχρονική και αγωνιώδη προσπάθεια των πολιτικών αντιπάλων να διαβάλλουν τη Νέα Δημοκρατία, την αντιμετωπίζουμε με λίγες, καθαρές και σταθερές κουβέντες. Επιχειρούν να της προσδώσουν ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, με πρόθεση να την περιορίσουν και να την μετακινήσουν. Όπως, δηλαδή, θα τους βόλευε. Ας μην ματαιοπονούν. Ας κατανοήσουν ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη, πατριωτική, φιλελεύθερη, κοινωνική και ριζοσπαστική πολιτική δύναμη της χώρας. Με εκτεταμένες και βαθιές ρίζες στις λαϊκές δυνάμεις.

Η Νέα Δημοκρατία είναι βαθιά δημοκρατική, πολυσυλλεκτική, συνθετική, συνεκτική, ορθολογική, στιβαρή, προσαρμοστική, γνήσια προοδευτική και αντιλαϊκιστική. Αν και δικαιωμένη από τις ιστορικές εξελίξεις, δεν κομπορρημονεί. Σήμερα, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ορθολογικά προσαρμοσμένη στα δεδομένα των καιρών, καλεί τους πολίτες, ανεξάρτητα από πολιτικές αφετηρίες και παλαιές κομματικές προτιμήσεις, να ενταχθούν στις τάξεις της, για να προωθήσουμε, όλοι μαζί, την εθνική αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ασφάλεια, την έννομη τάξη, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την διατηρήσιμη απασχόληση, την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, σε συνθήκες ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας. Η Νέα Δημοκρατία είναι και πάλι έτοιμη να ανταποκριθεί, με ευθύνη, στην εμπιστοσύνη των πολιτών. Γιατί όλοι οι Έλληνες αξίζουμε καλύτερα!

Φίλες και Φίλοι, τα 3 τελευταία χρόνια, η δημιουργική ασάφεια, οι αυταπάτες, οι αυτοσχεδιασμοί και οι ιδεοληψίες, επέφεραν τεράστιο κόστος στη χώρα και στους πολίτες. Η χώρα, το 2015, «τρέκλισε» επικίνδυνα και διασώθηκε χάρη στο υψηλό αίσθημα ευθύνης που επέδειξε η Νέα Δημοκρατία και άλλες μικρές πολιτικές δυνάμεις της σημερινής αντιπολίτευσης. Έκτοτε, νέα αχρείαστα μνημόνια ψηφίστηκαν και πολλά δισεκατομμύρια ευρώ πρόσθετα μέτρα λιτότητας ελήφθησαν, που συρρίκνωσαν το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών και διόγκωσαν το ιδιωτικό χρέος.

Η χώρα, στο πεδίο της οικονομίας, παρουσιάζει μία παραλυτική στασιμότητα, εξαιτίας της συνειδητής επιλογής της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, της αδυναμίας υλοποίησης αναπτυξιακών μεταρρυθμίσεων και προσέλκυσης επενδύσεων και της συρρίκνωσης της ρευστότητας με τη διευρυμένη εσωτερική στάση πληρωμών. Το αποτέλεσμα αυτής της ανερμάτιστης και αδιέξοδης πολιτικής είναι η οικονομία να «κατρακυλήσει» και πάλι στην ύφεση την περίοδο 2015 – 2016 και να παρουσιάζει ασθενική – πολύ χαμηλότερη από τις προβλέψεις – μεγέθυνση το 2017, διευρύνοντας το χάσμα με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες. Και σήμερα η χώρα προσπαθεί να επανέλθει στην κανονικότητα, να καλύψει το χαμένο έδαφος των τριών τελευταίων ετών και να ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της στο πλαίσιο του τρέχοντος μνημονίου.

Κανονικότητα, όμως, που παρά τα φτιασιδώματα, δεν έχει ακόμη δυστυχώς επιτευχθεί, αφού κεφαλαιακοί περιορισμοί υφίστανται, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας υποχωρεί, νέοι φόροι και πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις επιβάλλονται, οι ευέλικτες μορφές εργασίας διευρύνονται, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές ιδιωτών και Δημοσίου διογκώνονται, καταθέσεις δεν επιστρέφουν ουσιαστικά στο τραπεζικό σύστημα και η χώρα παραμένει «απούσα» από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης. Ουσιαστική δε έξοδος από τα προγράμματα δεν μπορεί άμεσα να υπάρξει, αφού η Κυβέρνηση έχει συμφωνήσει σε νέες μνημονιακές πολιτικές και σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα για μακρά περίοδο, μετά το 2018. Ενώ και η υλοποίηση των αναγκαίων παρεμβάσεων για τη ρύθμιση του χρέους, έχει μετατεθεί για μετά το καλοκαίρι του 2018, εκτιμάται δε ότι μπορεί να συνοδευτεί από έναν μηχανισμό επιτήρησης και εποπτείας

Φίλες και Φίλοι, το ερώτημα συνεπώς είναι, τι πρέπει να γίνει στο πεδίο της οικονομίας, ώστε η χώρα να βγει οριστικά και βιώσιμα από το «τούνελ» της κρίσης και να προχωρήσει με κοινωνική δικαιοσύνη, αποτελεσματικότητα, συνοχή, αξιοπρέπεια και δυναμισμό. Ο κοινωνικός και ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός σηματοδοτεί να κινηθούμε ασυμβίβαστα απέναντι στην παραίτηση, στο τέλμα και στη μετριότητα. Να κινηθούμε γρήγορα και αποτελεσματικά. Και να υπηρετήσουμε δυναμικά την αρμονική ισορροπία μεταξύ οικονομικής αποτελεσματικότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Να συμμετέχουμε ενεργά και ισότιμα στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει για την εμβάθυνση, τη βελτίωση και την ενίσχυση της αρχιτεκτονικής της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η χώρα διαθέτει αρκετά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Και κυρίως διαθέτει καλά εκπαιδευμένο και καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό, έτοιμο να προσφέρει στην προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας μας. Αυτές οι δυνατότητές της θα ευοδωθούν μόνο εφόσον εφαρμόσουμε εκείνες τις πολιτικές που θα τις αναδείξουν, θα τις διευκολύνουν και θα τις επιβεβαιώσουν. Και η Νέα Δημοκρατία τις διαθέτει. Έχει ρεαλιστικό σχέδιο επίτευξης βιώσιμης ανάπτυξης, δημιουργίας διατηρήσιμων θέσεων απασχόλησης και ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής.

Βασικοί άξονες αυτού του σχεδίου είναι:

1ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής. Με απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας. Με στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών, νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως έκανε η Κύπρος, με Υπουργό Οικονομικών τον αγαπητό φίλο και συνάδελφο Χάρη Γεωργιάδη. Η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους.

Για την υλοποίηση της δικής μας πολιτικής, εκτός της χρήσης ισοδυνάμων από το σκέλος των δαπανών και της ένταξης «αφανούς» τμήματος της οικονομίας στο «εμφανές» πεδίο της, όπως έγινε και με τις μειώσεις φόρων το 2014, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών. Ρυθμών που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014.

Μερίδιο στην ανάπτυξη θα έχουν όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι Έλληνες πολίτες. Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι γνωρίζει και μπορεί καλύτερα και τον εθνικό πλούτο να αυξάνει και να τον μοιράζει δικαιότερα. Εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε και να θυμίζουμε με κάθε ευκαιρία στους συμπατριώτες μας ότι μεταπολιτευτικά, η μέση τιμή των ετήσιων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης κατά τις περιόδους που άσκησε τη διακυβέρνηση της χώρας η Νέα Δημοκρατία ήταν σημαντικά υψηλότερη αυτών που πέτυχαν τα άλλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα. Ενώ πρωταγωνίστησε και στη μείωση της άνισης διανομής του εισοδήματος.

Αυτές είναι, φίλες και φίλοι, μετρημένες ιστορικές αλήθειες. Συνεχίζοντας επί του σχεδίου μας, σημειώνω ότι η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται πλέον μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας. Ενώ παράλληλα ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

2ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της οικονομίας. Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, την ταχύτατη υλοποίηση αποκρατικοποιήσεων και την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων. Με τον εκσυγχρονισμό της λειτουργίας του Κράτους, ώστε αυτό να είναι αποτελεσματικό, σύγχρονο και παραγωγικό, με απλούστερες δομές, σαφείς αρμοδιότητες, ξεκάθαρους κανόνες λειτουργίας και διαδικασίες αξιολόγησης, παντού. Αυτές τις διαθρωτικές αλλαγές η σημερινή Κυβέρνηση ούτε μπορεί, ούτε ξέρει, ούτε θέλει να τις υλοποιήσει.

3ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία. Με την ορθολογική αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, των νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, του Ευρωπαϊκού Ταμείου Στρατηγικών Επενδύσεων και του Αναπτυξιακού Νόμου, ο οποίος παραμένει ουσιαστικά ανενεργός. Με την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου, οι οποίες έχουν διογκωθεί. Και με τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης. Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα, η βελτίωση της διεθνούς εικόνας της χώρας που θα μειώσει το κόστος δανεισμού των τραπεζών, και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού όγκου μη εξυπηρετούμενων δανείων, συνδυάζοντας την κοινωνική ευαισθησία με την κοινωνική ευθύνη.

4ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας. Παραγωγικό μοντέλο που θα οδηγήσει σε ανασύνθεση του Α.Ε.Π. Στόχος η μετάβαση σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου. Δίνοντας προτεραιότητα στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.

Φίλες και φίλοι, η ανταπόκριση σ’ αυτές τις ανάγκες απαιτεί, πρωτίστως, στιβαρή και αποφασισμένη πολιτική ηγεσία, βούληση, σχέδιο, σοβαρότητα και αξιοπιστία. Και η Νέα Δημοκρατία αυτά τα διαθέτει. Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις την φέρνουν και πάλι, με τη βούληση της πλειονότητας των πολιτών, στη διακυβέρνηση της χώρας. Έχουμε χρέος έναντι της ιστορίας του έθνους και της παράταξης, του παρόντος και του μέλλοντος της πατρίδας και των πολιτών, να ανταποκριθούμε με επάρκεια και επιτυχία στη μεγάλη ευθύνη. Προχωρούμε όλοι μαζί, υπό την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με εσωτερική δημοκρατία, με σεβασμό στην ιστορία της Παράταξης, με υπερηφάνεια και στήριξη των διαχρονικών πολλών θετικών και σημαντικών πεπραγμένων, αλλά και με αναγνώριση των παραλείψεών της. Με ελευθερία στη διατύπωση κάθε εσωτερικής αξιολόγησης και αυτοκριτικής άποψης, αλλά χωρίς υστερόβουλη, μίζερη εσωστρέφεια. Με σφυρηλάτηση της εσωτερικής συνοχής. Με ποιότητα. Με εσωτερική και εξωτερική αποτελεσματικότητα. Είμαστε έτοιμοι. Όλοι μαζί, θα τα καταφέρουμε. Όλοι μαζί, θα πετύχουμε. Θα πετύχουμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.

2017.12.16 ΔΤ Ομιλία__11ο_Συνέδριο_ΝΔ

21Νοέ

Ο Χρ. Σταϊκούρας στη σύσκεψη στη Λαμία για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (video) | 21.11.2017

Δελτίο Τύπου

Λαμία, 21.11.2017

Τοποθέτηση στη σύσκεψη που συγκάλεσε ο Δήμος Λαμιέων για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

Κυρίες και Κύριοι,
Η δυνητική θετική συμβολή της Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας στην ολιστική και βιώσιμη ανάπτυξη της χώρας, της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής της Λαμίας, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη.
Με αυτό το δεδομένο ως αφετηρία, οφείλουμε όλοι μας να έχουμε ως στρατηγικό στόχο η περιοχή να συμμετέχει, με ποιότητα και αποτελεσματικότητα, στον εθνικό χάρτη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας.
Βεβαίως, για να επιτευχθεί αυτή η συμμετοχή απαιτείται η συνέργεια κεντρικών, περιφερειακών και τοπικών θεσμών, με όραμα, σχέδιο και ρεαλισμό.

Κυρίες και Κύριοι,
Στο πεδίο αυτό, την περίοδο 2013-2014, αναλήφθηκαν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και έγιναν θετικά βήματα, παρά την κατάργηση του ισχνού Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας, στο οποίο είναι αλήθεια ότι επί δεκαετία δεν είχαμε καταφέρει, ως Διοικούσα Επιτροπή του Πανεπιστημίου, Λαμία και Περιφέρεια, να δώσουμε την αναγκαία δυναμική στη συγκρότησή του.

Συγκεκριμένα τη διετία αυτή:
1^ον. Δημιουργήθηκε Σχολή Θετικών Επιστημών στη Λαμία, υπαγόμενη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
2^ον. Δημιουργήθηκε νέο Τμήμα, αυτό της «Πληροφορικής», με αποτέλεσμα ο συνολικός αριθμός των φοιτητών στη Λαμία να έχει υπερδιπλασιαστεί.
3^ον. Ενισχύθηκε η Σχολή με νέα μέλη ΔΕΠ και υλικοτεχνική υποδομή.
4^ον. Ιδρύθηκε και λειτουργεί, με επιτυχία, Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών.
5^ον. Εντοπίστηκε, με τη βοήθεια μελέτης εκλεκτών συμπατριωτών και του Παραρτήματος του ΤΕΕ, έκταση γης, στην περιοχή της πρώην ΠΑΒΥΠ, για την εγκατάσταση του Πανεπιστημίου και τη λειτουργία δομής έρευνας και καινοτομίας.
6^ον. Εξασφαλίστηκαν οι σχετικές πιστώσεις, ύψους 950.000 ευρώ, για την μετεγκατάσταση του Στρατοπέδου, οι οποίες και παρέμειναν διαθέσιμες μέχρι και το τέλος του 2015.
7^ον. Εξασφαλίστηκε, μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, ποσό ύψους 3 εκατ. ευρώ για την έναρξη κατασκευής κτιριακών υποδομών.
8^ον. Εξασφαλίστηκε η έδρα του ΤΕΙ Στερεάς Ελλάδας στη Λαμία.
9^ον. Εντάχθηκε η Λαμία οργανικά στον εθνικό χάρτη Έρευνας και Καινοτομίας, αφού ιδρύθηκε «Κέντρο Έρευνας, Τεχνολογικής και Επιχειρηματικής Καινοτομίας» στην Κεντρική Ελλάδα, με την έδρα του «Δικτύου Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας» και τριών τμημάτων έρευνας στη Λαμία.
Συμπερασματικά, στο τέλος του 2014, η Λαμία και η Περιφέρεια είχαν τελικά ενισχύσει τη θέση τους στον χάρτη της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας.

Κυρίες και Κύριοι,
Τι έγινε από το 2015 μέχρι σήμερα;

Χάθηκαν οι πόροι για τη δημιουργία κτιριακών εγκαταστάσεων του Πανεπιστημίου, παρά το γεγονός ότι ο νυν Υπουργός Εθνικής Άμυνας, σε σχετική κοινοβουλευτική του απάντηση, ανέφερε ότι «η χρηματοδότηση της μετεγκατάστασης από το Υπουργείο Οικονομικών δρομολογήθηκε και ικανοποιήθηκε εγκαίρως».
Απεντάχθηκε, με νομοθετική ρύθμιση της σημερινής Κυβέρνησης, η Λαμία από τον Εθνικό Χάρτη Έρευνας και Καινοτομίας.

Με λίγα λόγια, ουσιαστικά, από το 2015 μέχρι σήμερα, η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν πρόσθεσε κάτι στα πεδία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, της Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας στη Λαμία, στο Νομό και την Περιφέρεια, αλλά ακύρωσε ή δεν προχώρησε όσα είχαν αποφασισθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση.

Και σήμερα έρχεται, χωρίς σαφείς στόχους και οδικό χάρτη, χωρίς ενιαία κριτήρια και στρατηγική, αποσπασματικά, να αφήνει να διακινούνται διάφορα πρόχειρα σενάρια για την αρχιτεκτονική της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση όμως είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για τη χώρα και την περιοχή μας και κανένας δεν επιτρέπεται να παίζει «κομματικά παιχνίδια» με αυτή.
Ο κ. Υπουργός, αν θέλει να προκύψει λύση και αυτή να έχει χρονική διάρκεια και απόδοση, θα πρέπει με σαφήνεια να παρουσιάσει τουλάχιστον το στόχο, τις αρχές και τα κριτήρια της νέας εθνικής αρχιτεκτονικής.
Δεν είναι δυνατόν να γίνει διάλογος ουσίας με αναπάντητα ερωτήματα όπως:

Πόσα συνολικά Τριτοβάθμια Ιδρύματα θα έχει η χώρα;
Θα έχει μόνο Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία;
Ο Τεχνολογικός τομέας θα κλείσει;
Όλα τα ΤΕΙ θα ενταχθούν στα Πανεπιστήμια και με ποιες διαδικασίες;
Τα Τριτοβάθμια Ιδρύματα που θα έχουν έδρες;
Με ποια κριτήρια θα αναπτυχθούν οι πόλοι, αν υπάρξουν, στα διάφορα σημεία;

Δεν είναι δυνατόν να τοποθετηθούμε με πληρότητα, χωρίς να έχουμε τις θέσεις του κ. Υπουργού ως προς τα ερωτήματα αυτά.
Πέρα και πάνω όμως από τη «δημιουργική ασάφεια» που καλλιεργεί η Κυβέρνηση και η οποία έχει κοστίσει ακριβά στη χώρα, οφείλουμε, με σύνεση και ρεαλισμό, να διεκδικούμε το καλύτερο για τη Λαμία και τη Φθιώτιδα, σε πλαίσιο ισότητας και ισορροπίας με τις έδρες των άλλων περιφερειών της χώρας.
Συνεπώς, με βάση τα δεδομένα και τους περιορισμούς, και με άγνωστες τις προθέσεις της Κυβέρνησης, καταθέτω σκιαγραφικά τη θέση μου επί του θέματος που θέτει η πρόσκληση του κ Δημάρχου.

Βέλτιστη λύση είναι η άμεση επανίδρυση του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας.
Η συγκρότηση πρέπει να γίνει πάνω στην υφιστάμενη Σχολή Θετικών Επιστημών, με ταυτόχρονη ίδρυση 2 νέων τμημάτων και μίας νέας Σχολής με 2 τμήματα.
Δηλαδή, η Λαμία, για να αρχίσει να κλείνει το άνοιγμα με τις έδρες των άλλων περιφερειών της χώρας, πρέπει άμεσα να έχει 2 Σχολές με 6 Τμήματα.
Και αυτό με ποιότητα και ανταγωνιστικότητα σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σημειώνω όμως ότι πέρα από τα αιτήματά μας προς την εκάστοτε κεντρική Κυβέρνηση, θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά η διαχρονική δυστοκία του τόπου μας να στηρίξει τη διεύρυνση των υποδομών.
Γεγονός που στέρησε κατά το παρελθόν, το 2008, τη λειτουργία του αποφασισμένου 2^ου τμήματος στη Λαμία, με γνωστικό πεδίο την «Ενέργεια», και προσφάτως την ανάπτυξη 3^ου τμήματος στο πλαίσιο της υφιστάμενης Σχολής.
Αυτή η δυστοκία πρέπει να τερματιστεί γιατί κάθε φορά αδυνατίζει τη θέση της Λαμίας.
Η περιοχή πρέπει να παύσει να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.

Αν η Κυβέρνηση αρνηθεί την επανίδρυση του Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας με έδρα τη Λαμία, τότε εφικτή λύση είναι η ενίσχυση της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας/Κεντρικής Ελλάδας.
Με ίδρυση άμεσα 2 νέων τμημάτων και μίας νέας σχολής με 2 Τμήματα.
Η λύση αυτή διασφαλίζει λειτουργία στην περιοχή Πανεπιστημίου καλής ποιότητας και ικανοποιητικού ακαδημαϊκού κύρους.
Έτσι δημιουργούμε ένα καλό μερίδιο Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, αφήνοντας ανοικτό το συλλογικό όραμα για ίδρυση, μελλοντικά, σοβαρού Πανεπιστημίου Στερεάς Ελλάδας.

Όσον αφορά το ΤΕΙ Στερεάς, αναμένω με ενδιαφέρον την τοποθέτηση της Κυβέρνησης για το θεσμό του Τεχνολογικού Τομέα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης συνολικά, και φυσικά τις προθέσεις της για το ΤΕΙ Στερεάς.
Προφανώς, αν επιλέξει τη γενική κατάργηση του θεσμού των ΤΕΙ, και την ενσωμάτωσή τους στα Πανεπιστήμια, τότε η διαδικασία και στην περίπτωση της Στερεάς θα πρέπει να γίνει με τήρηση των ακαδημαϊκών κριτηρίων, όπως, υποθέτω ότι θα γίνει σε όλη τη χώρα.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να επιδιωχθεί η επανίδρυση και λειτουργία του «Κέντρου Έρευνας, Τεχνολογικής και Επιχειρηματικής Καινοτομίας», όπως προβλεπόταν το 2014.
Αν αυτό θα αφορά την Κεντρική Ελλάδα ή τη Στερεά Ελλάδα, θα εξαρτηθεί από την λύση για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση που θα προκριθεί.
Τέλος, θεωρώ καίριας σημασίας την εξασφάλιση της περιοχής της ΠΑΒΥΠ.
Ο τόπος μας δεν μπορεί κάθε φορά να πνίγεται στις μιζέριες και τους περιορισμούς της.

Κυρίες και Κύριοι,
Κλείνοντας επαναλαμβάνω ότι για την αντιμετώπιση των μεγάλων θεμάτων, όπως αυτό που συζητούμε, θεωρώ κρίσιμης σημασίας την ανάληψη πρωτοβουλίας, από τους θεσμούς της περιοχής, για τη συγκρότηση Στρατηγικού Σχεδίου υπό τον τίτλο: «Φθιώτιδα 2030».
Μέσα από συλλογικές, δημοκρατικές, τεκμηριωμένες και στιβαρές διαδικασίες, οφείλουμε εγκαίρως να συμβάλλουμε ώστε η Φθιώτιδα να προχωρήσει, κατακτώντας ένα μέλλον με βιώσιμη ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική συνοχή.
Άλλωστε έχω την πεποίθηση ότι το μέλλον το κατακτούν οι κοινωνίες που το σχεδιάζουν.

2017.11.21 ΔΤ – Τοποθέτηση για Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

14Νοέ

Ο Χρ. Σταϊκούρας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Κύπρου | 14.11.2017

Αθήνα, 14.11.2017

Δελτίο Τύπου

Αποσπάσματα από τη συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου με θέμα «Προκλήσεις και ευκαιρίες στην οικονομία» μαζί με τον Υπουργό Οικονομικών της Κύπρου, κ. Χάρη Γεωργιάδη, και τον Πρόεδρο του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, κ. Κώνσταντίνο Κόλλια

Tα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε από την εφαρμογή των προγραμμάτων οικονομικής πολιτικής είναι τα εξής:

Η δημοσιονομική εξυγίανση, προσαρμογή και πειθαρχία είναι βασικός πυλώνας για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών και προϋπόθεση για τη διατηρήσιμη ανάπτυξη.
Η δημοσιονομική πειθαρχία θα πρέπει να συμβαδίζει με την υλοποίηση διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι μεταρρυθμίσεις όμως, για να είναι οικονομικά αποτελεσματικές και κοινωνικά αποδεκτές, θα πρέπει να διακρίνονται από συνοχή, προτεραιότητες και να έχουν αλληλουχία.
Οι σωστοί πολλαπλασιαστές και το κατάλληλο μείγμα πολιτικής είναι σημαντικές παράμετροι για την επίτευξη δημοσιονομικής ισορροπίας.
Το μείγμα της δημοσιονομικής προσαρμογής που στηρίζεται, κυρίως, στο σκέλος των δαπανών, είναι καθοριστικό για τη διατηρησιμότητά της.
Η θεσμοθέτηση πλαισίου εξασφάλισης της σταθερότητας των πιστωτικών ιδρυμάτων, ειδικά σε τραπεζοκεντρικά συστήματα, είναι αναγκαία.
Για την επιτυχία των προγραμμάτων είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, η οποία απειλείται από την αύξηση της φτώχειας και την ανισοκατανομή του εισοδήματος.
Κανένα πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής δεν είναι άκαμπτο και ανελαστικό. Όλα τα προγράμματα εμπεριέχουν δυνητικούς βαθμούς ευελιξίας, το πόσοι όμως αυτοί είναι και το πώς θα χρησιμοποιηθούν εξαρτάται από την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης.

Οι ευρωπαϊκές χώρες, που εντάχθηκαν σε προγράμματα στήριξης, όπως η Κύπρος, αξιοποίησαν αυτά τα «μαθήματα» και βγήκαν από τα μνημόνια.

Η Ελλάδα;

Σήμερα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι στο 2^ο Πρόγραμμα, το 2012, διορθώθηκαν πολλά από τα λάθη του 1^ου Μνημονίου.

Επιμηκύνθηκε η περίοδος προσαρμογής, τροποποιήθηκε το μείγμα της δημοσιονομικής πολιτικής, μειώθηκε το ύψος και βελτιώθηκε το «προφίλ» του δημοσίου χρέους, αποπληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των οφειλών του Δημοσίου, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές, υλοποιήθηκαν οι πρώτες, και μοναδικές μέχρι σήμερα, μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

Το αποτέλεσμα ήταν τελικά η κατάσταση, το 2014, να έχει σταθεροποιηθεί.

Και η χώρα να παρουσιάζει, μετά από 6 συνεχή έτη ύφεσης, θετικό ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης.

Δυστυχώς όμως Κυρίες και Κύριοι, αντί η χώρα να επιταχύνει στηριζόμενη στις ευνοϊκές συνθήκες και προοπτικές που είχαν τότε δημιουργηθεί, οπισθοχώρησε.

Αποτέλεσε, τα τελευταία 3 χρόνια, τη μοναδική, παγκοσμίως, «αρνητική αναπτυξιακή έκπληξη».

Μπήκε στη δίνη νέων, αχρείαστων μνημονίων.

Πολλά δισεκατομμύρια ευρώ νέα μέτρα λιτότητας, κυρίως νέοι φόροι, ελήφθησαν.

Το κατά μέσο όρο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών, κυρίως των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων, συρρικνώθηκε σημαντικά.

Το ληξιπρόθεσμο χρέος τους σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία διογκώθηκε.

Σημαντικός δυνητικός πλούτος χάθηκε.

Ενώ οι τράπεζες χρειάστηκαν μια νέα ανακεφαλαιοποίηση, μετά την οποία το Δημόσιο έχασε ιδιοκτησία και κεφάλαια.

Συνεπώς, είναι καλό να αφήσουμε στην άκρη τις «αυταπάτες» που τόσο κόστισαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια, και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις «φυγής προς τα εμπρός», με στόχο την επίτευξη διατηρήσιμης οικονομικής ανάπτυξης.

Και αναφερόμαστε στην οικονομική ανάπτυξη και όχι απλώς στη μεγέθυνση, διότι αυτός ο όρος, πέραν της μεγεθυντικής διαδικασίας, έχει και ποιοτικές διαστάσεις, με στόχο τη βελτίωση των θεσμών, τη συμμετοχή στην παραγωγή και τη δικαιότερη διανομή του εισοδήματος.

Η Νέα Δημοκρατία, σε αυτή την κατεύθυνση, έχει καταθέσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο, βασικοί άξονες του οποίου είναι:

1^ος άξονας: Η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που θα βελτιώσουν την διαρθρωτική ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, θα ενισχύσουν την επιχειρηματικότητα και θα δημιουργήσουν νέες θέσεις απασχόλησης.

Με την απλοποίηση των διαδικασιών αδειοδότησης, τη ριζική βελτίωση του χωροταξικού και πολεοδομικού πλαισίου, τον εξορθολογισμό του νομοθετικού πλαισίου για τις βιομηχανικές περιοχές, την ταχύτατη υλοποίηση των ήδη σχεδιασμένων αποκρατικοποιήσεων, την προώθηση εμβληματικών επενδύσεων, τον εκσυγχρονισμό της δομής και λειτουργίας του Κράτους, την απλούστευση των διαδικασιών.

2^ος άξονας: Η ενίσχυση της ρευστότητας στην πραγματική οικονομία.

Με την αξιοποίηση των διαθέσιμων Ευρωπαϊκών κονδυλίων, την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου και τη σταδιακή εξομάλυνση της πιστωτικής επέκτασης.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εμπέδωση κλίματος εμπιστοσύνης που θα επαναφέρει καταθέσεις στο τραπεζικό σύστημα και θα οδηγήσει στην κατάργηση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, καθώς και η ορθολογική αντιμετώπιση του υψηλού συσσωρευμένου αποθέματος μη εξυπηρετούμενων δανείων.

3^ος άξονας: Η αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής, με την απλοποίηση και σταθεροποίηση της φορολογικής νομοθεσίας και με τη στοχευμένη και σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών νοικοκυριών και επιχειρήσεων, όπως έπραξε η Κύπρος.

Πρόσφατα στοιχεία έχουν καταδείξει ότι η επιλογή της Κυβέρνησης να υπερφορολογήσει τους πολίτες, την οποία κυνικά ομολόγησαν οι αρμόδιοι Υπουργοί της και κακώς αποδέχθηκαν οι εταίροι, εξάντλησε τη φοροδοτική ικανότητά τους (οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των πολιτών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία αγγίζουν πλέον τα 130 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 45 δισ. ευρώ ή 50% από το 2014) και οδήγησε στη διεύρυνση της φοροδιαφυγής (η «απώλεια εσόδων από την είσπραξη ΦΠΑ» [“VAT Gap”] διευρύνθηκε τα τελευταία χρόνια, ξεπερνώντας τα 5 δισ. ευρώ).

Στη συνέχεια, θα επιδιωχθεί μια νέα ρήτρα μεταρρυθμίσεων, με σκοπό την επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης σε σχέση με τις σημερινές εκτιμήσεις των θεσμών (1%), που θα προσεγγίζουν ή/και θα υπερβαίνουν την αναπτυξιακή δυναμική που καταγραφόταν στις δικές τους εκθέσεις το 2014 (1,9%).

Η αύξηση του πλούτου θα οδηγήσει στη βελτίωση της βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους, και αυτή με τη σειρά της, στη σταδιακή μείωση του στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η επίτευξη των νέων, πιο ρεαλιστικών πλεονασμάτων θα επιτυγχάνεται μέσω της αυτοτροφοδοτούμενης αναπτυξιακής διαδικασίας, χωρίς τη λήψη πρόσθετων μέτρων λιτότητας.

Ενώ παράλληλα, ο δημοσιονομικός χώρος που θα δημιουργηθεί, θα χρησιμοποιηθεί, σταδιακά, για περαιτέρω μειώσεις φορολογικών συντελεστών.

4^ος άξονας: Η υιοθέτηση μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας.

Στόχος πρέπει να είναι η μετάβαση από μια οικονομία βασισμένη στην κατανάλωση εισαγόμενων προϊόντων, σε μια ανταγωνιστική και εξωστρεφή οικονομία, προσανατολισμένη στις επενδύσεις, τις εξαγωγές και την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε κλάδου και κάθε περιοχής.

Δίνοντας έμφαση στη βελτίωση της ποιότητας και της αποδοτικότητας, τον περιορισμό του κρατικού εναγκαλισμού και την προώθηση της διεθνοποίησης της εκπαίδευσης, της κατάρτισης, της δια βίου μάθησης, της έρευνας και τεχνολογικής ανάπτυξης, της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας.