Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό (Περιοδικό «Επίκαιρα», Τεύχη: 30/12/2010, 13/01/2011, 20/01/2011 & 27/01/2011) οι οφειλές της Γερμανίας πρός την Ελλάδα, από πολεμικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, διαμορφώνονται στα 162 δισ. ευρώ περίπου (108 δισ. ευρώ οι πολεμικές επανορθώσεις και 54 δισ. ευρώ το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο).

Το ζήτημα του αναγκαστικού κατοχικού δανείου έχει τεθεί διαχρονικά από την ελληνική πλευρά (1955, 1964-1965, 1974, 1991 & 1995). Το 1955 επισημάνθηκε για πρώτη φορά ότι, ενώ οι γερμανικές αποζημιώσεις είχαν ανασταλλεί, παραταύτα το κατοχικό δάνειο ήταν απαιτητό, αφού επρόκειτο για πιστώσεις που θα έπρεπε να εξοφληθούν.

Η Κυβέρνηση (Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, Συνεδρίαση της 12.12.2010), απεδέχθη τις κρατικές διεκδικήσεις, δηλώνοντας διά του Υφυπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη ότι «…ο Πρωθυπουργός της χώρας είπε ότι δεν έχουμε παραιτηθεί ποτέ από τις αξιώσεις μας. Το θέμα υφίσταται στο πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων με τη Γερμανία […] το θέμα παραμένει ανοικτό…».

Κατόπιν τούτων

ΕΡΩΤΑΤΑΙ

ο κος Υπουργός:

1) Με ποιό τρόπο σκέφτεται η Ελληνική Κυβέρνηση να θέσει υπό δικαιοδοτική κρίση το ζήτημα του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου;

2) Σε περίπτωση θετικής έκβασης, θα μπορούσε η Ελλάδα να προβεί σε συμψηφισμό μέρους των οφειλών, με δεδομένο ότι:

• Εκκρεμεί η κύρωση της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης (Βουλή των Ελλήνων από 04.06.2010).
• Σύμφωνα με το Άρθρο 7.1 της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης που υπεγράφει το 2010 «… οι πληρωμές του Δανειολήπτη καταβάλλονται στο ακέραιο, χωρίς μείωση λόγω συμψηφισμού ή ύπαρξης ανταπαίτησης για όλη τη διάρκεια της πρώτης Σύμβασης…»;

Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ.1 του νόμου 3899/2010 η αγορά πρώτης κατοικίας μέχρι 120 τ.μ. και αντικειμενικής αξίας μέχρι του ποσού των 200.000 ευρώ, εξαιρείται του τεκμηρίου απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, καθώς απαλλαγή ισχύει και στον φόρο δωρεών ή γονικών παροχών μέχρι του προαναφερθέντος ποσού. Η έναρξη ισχύος του άρθρου αυτού είναι η 17/12/2010, διατηρώντας το κενό που υπήρχε από τον προηγούμενο νόμο 3842/2010 (άρθρο 3 παρ.4β) που αφορά στην «Αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και άλλες διατάξεις» και σύμφωνα με τον οποίο καταργείται από 23.4.2010 και μετά, η απαλλαγή από το τεκμήριο της δαπάνης που καταβάλλεται για την αγορά ή ανέγερση πρώτης κατοικίας μέχρι 120 τ.μ. και αντικειμενικής αξίας μέχρι του ποσού των 200.000 ευρώ.

Γίνεται έτσι μια πρωτοφανής διάκριση των Ελλήνων πολιτών και δημιουργείται μια άνιση φορολογική μεταχείριση τριών ταχυτήτων. Συγκεκριμένα, από τις 01/01/2010 έως τις 22/04/2010, η αγορά πρώτης κατοικίας εξαιρείται του τεκμηρίου απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, από τις  23/04/2010 έως και τις 16/12/2010 καταργείται η απαλλαγή από το τεκμήριο και από τις 17/12/2010 έως και τις 31/12/2010 ισχύει και πάλι η απαλλαγή από το τεκμήριο. Τίθεται λοιπόν θέμα αντισυνταγματικότητας, δεδομένου ότι το τεκμήριο αποτελεί ετήσια δαπάνη και δεν μπορεί για μία αγορά ακινήτου μέσα στο ίδιο έτος να ισχύουν δυο διαφορετικοί κανόνες.

Στα πλαίσια της συζήτησης του νέου φορολογικού νομοσχεδίου και προς αποκατάσταση αυτής της φορολογικής αδικίας,

ΕΡΩΤΑΤΑΙ

ο κος Υπουργός:

1. Δεν επιβάλλεται να αποκατασταθεί αυτή η φορολογική αδικία;

2. Δεν θα πρέπει να ισχύσει αναδρομικά το άρθρο 8 παρ.1 του νόμου 3899/2010 έτσι ώστε να καλύψει το κενό που υπήρχε από τον προηγούμενο νόμο 3842/2010;

Το τελευταίο διάστημα όλο και πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες από πολίτες αναφορικά με την εφαρμογή των Νόμων 3842/2010 και 3843/2010 που αφορούν στην «Αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής….». Συγκεκριμένα και ενώ προέβησαν στην αγορά Α΄ κατοικίας συνολικής αντικειμενικής αξίας των κυρίων και ημιυπαίθριων χώρων κάτω των 200.000 ευρώ και έχοντας ήδη υποβάλει τα αναγκαία δικαιολογητικά στην αρμόδια πολεοδομία για τακτοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων, οι αρμόδιες ΔΟΥ απάλλαξαν τους αγοραστές από το φόρο μεταβίβασης ακινήτων για τις αξίες των κυρίων χώρων, αλλά επέβαλαν καταχρηστικά φόρο μεταβίβασης ακινήτων για τις αξίες που αντιστοιχούσαν στην αντικειμενική αξία των ημιυπαίθριων χώρων, για τους οποίους είχαν ήδη υποβληθεί τα αναγκαία δικαιολογητικά για την τακτοποίησής τους, θεωρώντας ότι είναι ξεχωριστό ακίνητο ή μη νόμιμοι χώροι.

Σύμφωνα με τον νόμο 3843/2010, επιτρέπεται μετά την καταβολή προστίμου η διατήρηση για σαράντα χρόνια ημιυπαίθριων χώρων οι οποίοι βρίσκονται στον εγκεκριμένο κτιριακό όγκο βάσει της οικοδομικής τους άδειας και έχουν μετατραπεί σε χώρους κύριας χρήσης και για τους οποίους δεν επιβάλλονται πρόστιμα ανέγερσης και διατήρησης, ούτε άλλες κυρώσεις. Επιπλέον, δεν οφείλονται αναδρομικά άλλες επιβαρύνσεις για την αλλαγή χρήσης που έχει συντελεστεί.

Καθώς η τακτοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων συντελέστηκε αφού πληρώθηκε το ανάλογο πρόστιμο, ουσιαστικά τακτοποίηση σημαίνει ρύθμιση-νομιμοποίηση από ημιυπαίθριο χώρο σε κύρια χρήση. Κατά συνέπεια, οι φορολογικές αρχές δεν νομιμοποιούνται αναδρομικά στην επιβολή φόρων, αλλά μόνο σε μελλοντική επιβολή, αντιμετωπίζοντας πλέον τους χώρους που άλλαξαν χρήση προσθετικά στην κατοικία που ανήκουν – και όχι ως άλλο, μη νόμιμο ακίνητο.

Κατόπιν τούτων,

ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ

οι κ. κ. Υπουργοί:

1. Είναι οι ημιυπαίθριοι χώροι για τους οποίους υποβλήθηκαν τα δικαιολογητικά αλλαγής χρήσης, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου 3843/2010, νόμιμοι χώροι και αποτελούν ενιαίους και αδιαίρετους χώρους των κατοικιών που ανήκουν;

2. Ισχύει το αφορολόγητο όριο των 200.000 ευρώ για αγορά Α΄ κατοικίας;

3. Στις περιπτώσεις που η συνολική αξία των κυρίως και ημιυπαιθρίων χώρων προσθετικά είναι μικρότερη των 200.000,00 ευρώ, γιατί οι φορολογικές αρχές υπολόγισαν την αντικειμενική αξία των τακτοποιηθέντων χώρων χωριστά από την αντικειμενική αξία των κυρίων χώρων και όχι προσθετικά σε αυτούς και επέβαλαν φόρο μεταβίβασης ακινήτου χωριστά στην αξία των ημιυπαίθριων χώρων;

4. Με ποιον τρόπο θα επιστραφεί στους αγοραστές Α΄ κατοικίας ο φόρος μεταβίβασης που αντιστοιχεί στους ημιυπαίθριους χώρους που άλλαξαν νόμιμα χρήση, εφόσον δεν έπρεπε να καταβληθεί, αφού η συνολική αξία της αγορασθείσας Α΄ κατοικίας είναι κάτω του αφορολόγητου ορίου των 200.000 ευρώ;

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τον τελευταίο καιρό (Περιοδικό «Επίκαιρα», Τεύχη: 30/12/2010, 13/01/2011, 20/01/2011 & 27/01/2011) οι οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, από πολεμικές επανορθώσεις και το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, διαμορφώνονται στα 162 δισ. ευρώ περίπου (108 δισ. ευρώ οι πολεμικές επανορθώσεις και 54 δισ. ευρώ το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο).

Το ζήτημα του αναγκαστικού κατοχικού δανείου έχει τεθεί διαχρονικά από την ελληνική πλευρά (1955, 1964-1965, 1974, 1991 & 1995). Το 1955 επισημάνθηκε για πρώτη φορά ότι, ενώ οι γερμανικές αποζημιώσεις είχαν ανασταλεί, παρά ταύτα το κατοχικό δάνειο ήταν απαιτητό, αφού επρόκειτο για πιστώσεις που θα έπρεπε να εξοφληθούν.

Η Κυβέρνηση (Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, Συνεδρίαση της 12.12.2010), απεδέχθη τις κρατικές διεκδικήσεις, δηλώνοντας διά του Υφυπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη ότι «…ο Πρωθυπουργός της χώρας είπε ότι δεν έχουμε παραιτηθεί ποτέ από τις αξιώσεις μας. Το θέμα υφίσταται στο πλαίσιο των διμερών μας σχέσεων με τη Γερμανία […] το θέμα παραμένει ανοικτό…».

Κατόπιν τούτων,

ΕΡΩΤΑΤΑΙ

ο κος Υπουργός:

1. Με ποιό τρόπο σκέφτεται η Ελληνική Κυβέρνηση να θέσει υπό δικαιοδοτική κρίση το ζήτημα του Αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου;

2. Σε περίπτωση θετικής έκβασης, θα μπορούσε η Ελλάδα να προβεί σε συμψηφισμό μέρους των οφειλών, με δεδομένο ότι:

• Εκκρεμεί η κύρωση της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης (Βουλή των Ελλήνων, από 04.06.2010).

• Σύμφωνα με το Άρθρο 7.1 της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης που υπεγράφει το 2010 «… οι πληρωμές του Δανειολήπτη καταβάλλονται στο ακέραιο, χωρίς μείωση λόγω συμψηφισμού ή ύπαρξης ανταπαίτησης για όλη τη διάρκεια της πρώτης Σύμβασης…»;